The Catcher in the Rye

پسرک و آموزگارش (شاید سموئیلِ پیامبر و استادش عیلی) ریزه‌کاری رو نگاه کنید. (رنگ روغن روی بوم، نزدیک به ۴۰۰ سال پیش) A Young Scholar and his Tutor, 1629-30. by Rembrandt

تروفو وقتی نقد گدارو می‌خونه:

دیوارنشین‌ها/بشرده‌شدگان (محصورشدگان) Les Murés (The Walls), 1958. by Remedios Varo

اگرچه بیشترِ شما با این سن‌وسال‌تون گمونم که این شاهکار رو ندیدید. Bernard's Watch (1997-2005)

ایده‌ی ساخت «ساعت برنارد (۱۹۹۷)» از این بخش از سریال «منطقه‌ی نیمه‌روشن (توایلایت زون)» گرفته شده. یعنی ۳۴ سال پیش‌تر (۱۹۶۳). و خود این بخش هم از یک داستان کوتاه علمی‌تخیلی نوشته‌ی جان دی. مک‌دانلد (دختر، ساعت طلایی و همه‌چی) که یک سال پیش‌تر (۱۹۶۲) نوشته شده، ایده گرفته. The Twilight Zone S5 E4 A Kind of a Stopwatch (1963)

بر پایه‌ی افسانه‌های ژاپنی، با این ریختِ دست‌ها که به‌ش «روزنه‌ی روباه» می‌گن، می‌تونید چیزهایی مانند ارواح که با چشم دیده نمی‌شن رو ببینید؛ به‌ویژه چهره‌ی یک «کیتسونه». هر زمان خواستید دل‌آسوده شید که دختر روبه‌روتون یک روباه نیست که می‌خواد فریب‌تون بده، از این روش بهره ببرید. Kitsune no Mado

این اولین رخ‌نمایی گدارِ ۲۰ ساله با این موهای پرپشت در جهان سینماست. هنوز فیلمی نساخته و فیلمنامه‌ای ننوشته. فیلم کوتاه ۴۰ دقیقه‌ای و بی‌دیالوگ که ژاک ریوت ساخته و به گفته خود ریوت:

۴۰ دقیقه طول می‌کشه و هیچ اتفاقی نمیفته. تنها چهار نفر دور یک میز نشستن و به همدیگه نگاه می‌کنن. بعد از ده دقیقه، اونجا رو ترک می‌کنن و در نهایت، تنها کسایی که می‌مونن گدار و یک دختره.

این فیلم که ۷۶ سال پیش ساخته شده، ۱۷ سال پیش پیدا شد و به‌دست سینماتک فرانسه به‌روش دیجیتالی اسکن و نوسازی شد. می‌تونید از [اینجا] ببینید. The Quadrille (1950) dir. Jacques Rivette

۸۰ درصد کسانی که اینجان، زیر ۳۰ سال دارن. و از اونجایی که خودم ۳۳ سالمه، یعنی از نزدیک به ۸۵ درصد شما بزرگ‌ترم.

دیوید بویی ۲۵ سال پیش David Bowie, 2001. by Markus Klinko

فرتورهای تازه‌ی استاد که انگار داره نماز می‌خونه. Willem Dafoe, 2026. by Daniel Sannwald

شبیه کارهاشه Modern Madonna, 1918. Ceres, 1928. Forms in Space, 1924.

دست‌نوشتِ جان استورز، مجسمه‌ساز آمریکایی توی دفتر یادداشتش. بند پایانی همچین چیزی نوشته:

امروز صبح وقتی از خواب بیدار شدم و شنیدم که مونک دارد با خودش «صحبت» می‌کند، مارگریت گفت: «تماشای روح کوچک او که دارد شکل می‌گیرد دلنشین است.» اما با خودم فکر کردم: روح هرگز کوچک نیست. اگر روح از جانب خداوند می‌آید، باید از کامل بودن او سهمی داشته باشد. این زندگی، مدرسه‌ای برای ابراز و تجلی است؛ تحت محدودیت‌هایی که جهانی که در آن هستیم برایمان تعیین کرده است. روح او با تمام زیبایی و عظمت منبع الهی‌اش در آنجا حضور دارد و تنها منتظر است تا متجلی شود. به همان اندازه‌ای که موفق شویم به آن امکان بروز بدهیم، به همان اندازه به آن شخصیت می‌بخشیم، آن را از آنِ خود می‌کنیم و به آن تبدیل می‌شویم.

John Bradley Storrs (1885-1956)

ویم وندرس در روند ساخت «روزهای عالی» در توکیو Perfect Days (2023) dir. Wim Wenders

یونوی خفته، پیکاسو، آبرنگ روی کاغذ [در اسطوره‌ی رومی، طاووس پرنده‌ی یونو بود] Sleeping Juno, 1905-6. by Pablo Picasso

از ماه‌های سپتامبر و اکتبر (پیرامونِ مهرماه)، که کمابیش در هر اقلیمی دلپذیرترین ماه‌های سال‌اند، اوج بهره را ببرید.

بریده‌ای از یک روزنامه‌ی آمریکایی در ۲۷ شهریور ۱۲۹۸ خورشیدی (۱۰۷ سال پیش) The Greenville Daily News, South Carolina, September 19, 1919.

[بیماری‌شناسی درختان، بلانچارد و تاتار، ترجمه‌ی بهروز جعفرپور]

عشق همچون یک جویباره؛ پیوسته‌ست و متوقف نمی‌شه.

Love Streams (1984) dir. John Cassavetes