The Catcher in the Rye

...آلمان تنها جایی است که نفرت‌انگیزترین تجربیات را داشته‌ام. از این به بعد، زمانی که تاریخچه‌ی من نوشته می‌شود، مردم در آن خواهند خواند: «او تنها توسط آلمان‌ها مورد بدرفتاری قرار گرفت.» خدایا، چه مردمان عجیبی هستند این آلمان‌ها. چقدر کج‌خلق. حتی یک کلمه‌ی خردمندانه هم از آنها به گوش من نرسید...

نیچه در لباس فرم توپخانه‌ی پروس، ناومبورگ، پاییز ۱۸۶۸. در سال ۱۸۶۷، نیچه برای یک سال خدمت داوطلبانه در یگان توپخانه پروس در ناومبورگ ثبت‌نام کرد. او در میان سایر نیروهای تازه‌کار به‌عنوان یکی از بهترین سوارکاران شناخته می‌شد و افسرانش پیش‌بینی می‌کردند که به‌زودی به درجه سروانی خواهد رسید. با این حال، در مارس ۱۸۶۸، هنگامی که نیچه می‌خواست روی زین اسب بپرد، قفسه سینه‌اش به قاچ زین برخورد کرد و دو عضله در پهلوی چپ او پاره شد؛ آسیبی که او را به شدت ضعیف کرد و باعث شد تا ماه‌ها قادر به راه رفتن نباشد. در نتیجه، نیچه دوباره توجه خود را به تحصیلاتش معطوف کرد، آن‌ها را در سال ۱۸۶۸ به پایان رساند و در اواخر همان سال برای اولین بار با ریچارد واگنر ملاقات کرد.

[...] ای دختران آسمان، زیبارویان آرمانی، حلقه‌ی رقص و بال‌افشانی‌تان را به گرد اون تنگ‌تر کنید! آرزوهای کامجویی روی گام‌های شما پرپر می‌زنند. بند کمر را باز کنید و جامه‌های مواج‌تان را درآورید. [...]

او خفته است؛ آفرین، ای ارواح جوان هوایی! خوب و درست افسونش کرده‌اید! من این کنسرت را به شما بدهکارم. اما تو [فاوست]، تو هنوز مردی نیستی که بتوانی شیطان را در چنگت بگیری! او را با افسون‌های شیرین خیره سازید، در دریایی از پنداشت‌ها فرو ببرید...

هرگاه نومیدی از جهان در دلم ریشه می‌دواند و شب‌هنگام با کم‌ترین صدایی از خواب می‌پرم، هراسان از اینکه بر سرِ زندگی من و فرزندانم چه خواهد آمد، می‌روم و می‌آسایم؛ آنجا که مرغابیِ جنگلی در اوجِ زیبایی‌اش بر پهنه‌ی آب آرمیده، و حواصیلِ بزرگ روزی می‌جوید. به آرامشِ موجوداتِ وحشی پناه می‌برم، آنان که جانِ خویش را با اندیشه‌ی پیشاپیشِ اندوه نمی‌آزارند. به پیشگاهِ آب‌های آرام درمی‌آیم. و بر فرازِ سرم، ستارگانِ ناپیدا در روز را احساس می‌کنم که با نورِ خویش چشم‌به‌راه‌اند. دمی در سایه‌ی بخششِ این جهان می‌آرامم، و رها می‌شوم.

طبق روایت یوسبیوس قیصریه (در فصل هشتمِ کتاب ششم «تاریخ کلیسا»)، اوریگن اسکندریه، متفکر و الهی‌دان مسیحی قرن سوم که به تدریس الهیات مشغول بود و به زنان و مردان هم درس می‌داد، در جوانی این جمله را به معنای کاملاً تحت‌اللفظی گرفت. او نگران بود که چون به زنان نیز درس می‌دهد، دیگران درباره‌ی انگیزه‌های جنسی او بدگمان شوند. بنابراین تصمیم گرفت خودش را اخته کند تا هم از وسوسه‌ی جنسی دور باشد و هم کسی نتواند او را متهم به رابطه‌ی نامناسب با شاگردان زن کند.

مونه در شهر روآن اقامت گزید و اتاق‌هایی را دقیقا روبه‌روی نمای غربی کلیسا اجاره کرد تا بتواند از پشت پنجره کار کند. انتخاب این کلیسا یک چالش مفهومی هوشمندانه بود: مونه نماد پایداری، سنگینی و ابدیت (معماری گوتیک قرن ۱۲ تا ۱۶) را در برابر ناپایدارترین عنصر طبیعت یعنی نورِ لحظه‌ای قرار داد. مونه در نامه‌هایش از مفهومی به نام «پوشش جوی» یاد می‌کند؛ به این معنا که هدف نقاش نباید کشیدن خودِ شیء باشد، بلکه باید هوا و نوری را نقاشی کند که میان چشم بیننده و آن شیء قرار گرفته است. در این تابلوها، آسمان تقریباً حذف شده و کادر به شکلی بسته تماماً با نمای غربی کلیسا پر شده است تا مخاطب کاملاً در بافت نور و سنگ غرق شود. کار هم‌‌زمان روی چند بوم. گاه بیش از ۱۰ بوم را کنار هم می‌چید. با حرکت خورشید و تغییر زاویه تابش یا تراکم مه، او هر چند دقیقه یک‌بار بوم فعلی را کنار می‌گذاشت و سراغ بوم بعدی می‌رفت که با وضعیت نوری جدید مطابقت داشت. در این آثار هیچ خط صریحی برای تفکیک ستون‌ها و طاق‌ها وجود ندارد؛ حجم‌ها صرفاً از طریق کنار هم قرار گرفتن لکه‌های رنگی مکمل (مانند نارنجی گرم در برابر آبی و بنفش سرد در سایه‌ها) شکل می‌گیرند.