Matrix‌

لذا به همین دلیل است که حقیقت همچون تار عنکبوت یا آدامسی است که هرچه بیشتر بخواهی از آن فرار کنی، بیشتر به تو می‌چسبد...! زیرا چیزی بیرون از آن وجود ندارد...! فرار از حقیقت، همان حرکت حقیقت در درون خویش است...! همان‌گونه که موج نمی‌تواند از اقیانوس بگریزد، انسان نیز نمی‌تواند از خویشتن بگریزد.... تمام زندگی،  تنها شکل‌های گوناگون همین فرار است....  فراری که مقصدش، دوباره همان آغاز است...! مرگ نیز در این نگاه، نقطه‌ ی پایان نیست، بلکه جمع شدنِ تمام شاخه‌ ها در همان ریشه‌ ی نخستین است... آفرینش، پراکنده شدنِ "بینهایت" در صورت‌. های گوناگون است و مرگ، بازگشت این صورت‌ ها به وحدتی که هرگز از آن جدا نشده بودند... هیچ چیز نابود نمی‌شود؛ تنها شکلِ رابطه‌ ها تغییر می‌کند...! زمان نیز چیزی مستقل نیست.... آنچه ما زمان می‌نامیم، ترتیب خاصی است که ذهن به خاطرات می‌دهد... اگر این ترتیب تغییر کند، یک ثانیه می‌تواند یک سال باشد و یک عمر می‌تواند تنها یک لحظه جلوه کند....! همان‌گونه که در هندسه، فاصله، تابع ساختارِ فضاست، در آگاهی نیز زمان تابع ساختارِ ذهن است...! ارزش‌ها، رنج‌ها، شادی‌ ها و حتی تضاد میان ظالم و مظلوم نیز در سطحی عمیق‌ تر، دو روی یک ساختار واحد هستند...همانند دو سوی نوار موبیوس که در حقیقت یک سطح بیشتر نیست...ذهن از یک سو به کل می‌نگرد و از سوی دیگر به جزء؛ و همین تغییر زاویه، جهانِ دوگانه را می‌آفریند...! اما اگر بتوان این سطح را از بیرون دید، تضادها در یگانگی حل می‌شوند...! لذا « هیچ » نیز نبودن نیست... هیچ، همان فضایی است که همه‌ ی بودن‌ ها از آن سر برمی‌آورند؛ سکوتی که همه‌ی صداها از آن متولد می‌شوند و دوباره در آن فرو می‌روند... هیچ، خلأ نیست... سرچشمه‌ ی همه‌ ی امکانهاست، همانند صفر در ریاضیات که خود هیچ مقداری ندارد، اما بدون آن، هیچ دستگاه عددی کامل نمی‌شود...! در نهایت، آنچه « پذیرفتن » نامیده می‌شود، نه ایمان کور است و نه باور ذهنی... پذیرفتن، لحظه‌ ای است که ذهن دست از مقاومت برمی‌دارد و درمی‌یابد که تمام این جست‌ و جو ها، تمام این تولد ها، مرگ‌ ها، ابعاد، زمان‌ ها و جهان‌ ها، حرکت‌ های بی‌ پایان یک حقیقت واحدند... حقیقتی که خود را در بیشمار صورت تجربه می‌کند تا دوباره به این آگاهی برسد که هرگز از خویش جدا نبوده است...! شاید بزرگ‌ترین راز هستی این باشد که "بینهایت" هرگز به دنبال یافتن چیزی بیرون از خود نیست... "بینهایت" ، تنها در آینه‌ ی موجودات، مشغول تماشای چهره‌ ی خویش است. و ما، با همه‌ ی رنج‌ ها، پرسش‌ ها و جست‌ و جو ها، چیزی جز همان نگاهِ بی‌ پایان نیستیم که از درون خویش، خود را می‌نگرد...! م.م @deceptmatrix