Matrix‌

برهمن پرسید: «پس بگو: تو که هستی؟» آتمن گفت: «چهار فصل منم، طفلِ زمان منم، آنکه از اثیرِ بی‌پایان (aṅgaṁ) پدید آمده‌ام — همان اثیری که برهم و بطنِ عالمْ از آن ظهور یافته — منم. آنکه از روشناییِ خویش هستی یافته، منم. او (برهمن) روشنایی است و مبدأِ زمان، و ذاتِ گذشته و حالِ عناصر، و تو همانی (tvaṃ ātmā asi).» سپس آتمن تأکید کرد: «تو همان حقیقتِ باطنی هستی، و من نیز همانم (sah aham asmi). تو آنی که منم (tvaṃ ātmā asi).» برهمن باز پرسید: «اگر تو منی و من توأم، پس خودِ من کیستم؟» آتمن پاسخ داد: «راستیِ حقیقت (satyam).» برهمن پرسید: «راستی چیست؟» آتمن گفت: «راستی آن است که برفراز خدایان و برفراز دم‌های حیاتی (prāṇāḥ) قرار دارد. آن هستیِ محض (sat) است، و آنچه خدایان و جهانِ کثرت را می‌سازد، «تایم» (tyam) است — یعنی همان سایه‌ و جلوه‌گاهِ برهمن. پس حقیقت، دو سویه است: هم ابدی و جاودان (سات)، هم فانی و کثرت‌آمیز (تایم). هم دیو است و هم فرشته، هم به عالمِ عنصری تعلق دارد و هم به ذاتِ ایزدی پیوسته است.» در پایان، اوپانیشاد می‌آموزد که: «سخن را نباید شناخت، بلکه گویندهٔ سخن را باید شناخت. صورت را نباید دید، بلکه بینندهٔ صورت را باید شناخت. صورت را نباید شنید، بلکه شنوندهٔ صورت را باید شناخت. فعل را نباید طلبید، بلکه کارگزارِ فعل را باید شناخت. زیرا عالمِ عینی و ذهنی، در هم تنیده‌اند؛ اگر یکی نباشد، دیگری نیز نیست.» @deceptmatrix