Statistickit

در نگاه مولانا، کامل‌ترین سفرها شبیه سفرهای درخت‌اند؛ بی‌آنکه از جای خود دور شوند، از درون دگرگون می‌شوند. گاهی عمیق‌ترین سفرهای انسان، همان‌هایی هستند که هیچ‌کس آن‌ها را نمی‌بیند. سفری از دانستن به دیدن است: به پیش زخمِ تیرِ من، ملرزان دل، بِنه گردن اگر خواهی سفر کردن ز دانایی به بینایی (غزل ۲۴۹۸) سفر مطلوب، سفر به قرارگاه جان است: از حد چو بشد دردم، در عشقْ سفر کردم یارب چه سعادت‌ها که زین سفرم آمد (غزل ۶۳۳) و حضور دل که دست دهد، دیگر به سفر نیازی نیست: من ترکِ سفر کردم، با یار شدم ساکن وز مرگ شدم ایمن، کآن عمرِ دراز آمد (غزل ۶۱۴)