paperback

زمان قطعه‌قطعه‌ی من تصویری نیست، هجوم احساسات و اشک هم نیست. بازگشتی تمام عیاره، چنان کامل که نمی‌تونی دیگه براش نوستالژیک باشی. می‌نشینم در مکان‌های قدیمی، مکان‌های تکراری و دوباره و دوباره زندگی می‌کنم. روایتم قطع می‌شه، داستان‌هام‌ تموم می‌شن. همه‌چیز تبدیل می‌شه به تکرار اعمال و ژست‌هایی آشنا. دستم رو می‌برم بالا و هیچ معنایی نداره. چای می‌نوشم و احساسی ندارم. خارج از زمان، فقط حرکات بدن رو می‌بینم و ژست‌ها رو. بدون تفسیر، بدون برانگیخته‌ شدن. یک دایره‌ی بزرگ ضد گذر و جریان؛ وابسته به حرکات درون دایره.