paperback

عاشق ادبیات شدم چون عاشق خیال‌ بافتن بودم. هرگز تن چابک و ورزش‌کاری نداشتم مگر در رقصیدن! تمام کودکی یه جا می‌نشستم و واسه خودم خیال می‌بافتم. برای عروسک‌هام، برای غریبه‌ها، برای لباس‌های خاله‌ام و کاراکترهایی که دوست داشتم بشم. خیلی زود فهمیدم بازی من اینه! دوست دارم بشینم یه جا و خیال کنم. تا راحت خوابم ببره. تا اضطراب دور شه. تا از مرگ نترسم. تا امیدوار باشم. خیال‌های ساده که وقتی می‌نوشتمشون عالی بود ولی در همون سرم هم به‌اندازه‌ی کافیم راضیم می‌کردن. من بودم و صدها هزار امکان و دیگه به هیچی نیاز نداشتم برای زنده موندن. اگه این نشه، اون. اگه این در واقعیت نشه، روی کاغذ می‌شه! حالا اما هر شب قبل خواب از خودم می‌پرسم: دوست داری به چی فکر کنی؟ و هی هیچی پیدا نمی‌کنم. چیزی پیدا نمی‌کنم و به‌جای امکان‌های زندگی، به امکان‌های مردن فکر می‌کنم. قبل از این‌که بفهمم چه‌طور، افکار لوپ می‌شن؛ برخلاف اون رویاهای شیرین، این‌ها وسواسی می‌شن. بیدار نگهم می‌دارن. این مشاهداتم درباره‌ی خودم رو می‌نویسم و می‌شینم پشت میز، دوستم داره شام می‌پزه، حوله پیچیدم دور سرم، چشم‌هام سنگینن و سرم درد می‌کنه، بلند می‌پرسم: «وقتی بزرگ شدم می‌خوام چی بشم؟ — یعنی این دوران تموم که شه، می‌خوام چی کار کنم؟» این سوال رو می‌پرسم و منظورم اینه: حالا که نه رویای خونه دارم و نه خانواده، نه رویای کار دارم و عشق و نه توان پوشیدن لباس‌های مختلف تا باهاشون ادا در بیارم؛ می‌خوام چه خیالی ببافم؟ دوستم با خنده می‌گه: «منم دقیقاً به همین فکر کردم چند روز پیش! فهمیدم اگه دانشمند شدن جواب نده، دوست دارم موج‌سوار شم!» خنده‌ام می‌گیره، از خودم میام بیرون. فکر می‌کنم شاید باید بگردم دنبال بازی تازه— خیال نبافم دیگه! بگردم دنبال موج‌سواری! کاغذ نگیرم دستم، بیخیال ادبیات شم؛ بیخیال خانواده، خونه، عشق، کار همراه با رویا و دانشگاه و بازی و قاچ کردن سیب برای دیگری! همه‌ی همین چیزهایی که از دیدنشون در سینما لذت می‌برم. هی فکر می‌کنم و هیچی بهم کیف نمی‌ده. دوباره کاغذ می‌گیرم دستم و یه مداد، می‌گردم دنبال یه اسم، تصور می‌کنم که این اسم داره آماده می‌شه بره سرکار. به بچه‌اش صبحونه می‌ده و کاغذهاش رو جمع می‌کنه. می‌نویسم: «بالاخره دوباره، هوا، در ساعت بیداری کمی تاریک بود؛ مراحل آماده شدن در تاریکی سپری می‌شد و وقتی از خانه خارج می‌شدی، روز همراه با تو روشن‌تر و روشن‌تر می‌شد. او پاییز را بیشتر از همه‌چیز به همین‌خاطر دوست داشت: ساعت بدنش، با چرخش زمین هماهنگ‌تر از فصل‌های دیگه بود…»