rey’s vignette

آموزش حرفش رو عوض کرد و مجبورم کرد یک ماه وسط تابستون بخشی رو تکرار کنم که امتحانش رو به خاطر جنگ نداده بودم و چهار پنج بار حضوری پیگیری کرده بودم و بهم گفته بودن بعد از تموم شدن بخش‌هام دو هفته باید بیام فقط. پزشکی قانونی کلاس حضوری گذاشته اون سر شهر و اصلا حوصله ندارم توی این آفتاب تا اونجا بکشم برم، ولی می‌ترسم ریسک کنم و حذفم کنه و می‌خوام برم خونه ناهار بخورم و هرطوری که هست خودمو به کلاس برسونم. با دوستام خیلی حرف نمی‌زنیم و روزهاست که به خاطرش اضطراب دارم و نمی‌دونم چیکارش کنم. بهشون بگم؟ که چی بشه؟ متوجهم که توی زندگیاشون درگیری‌های خودشون رو دارن. این تنهایی که چهار دست و پا توی تنم راه می‌ره و جاهای مختلف بدنم رو گاز می‌گیره، خودم باید رام کنم. کند زیر آفتاب ظهر وایسادم توی ایستگاه بی‌آر‌تی و یه آلاسکای لواشکی رو ذره ذره گاز می‌زنم و آروم می‌شم و سعی می‌کنم چیزها رو توی ذهنم دسته‌بندی کنم. گاهی اوقات حالم به هم می‌خوره از اینکه دووم میارم و چیزها رو حل می‌کنم. از اینکه به خودم می‌گم «همینه که هست» و ادامه می‌دم.