با عماد

• قوی باشیم، مثل عزیز‌از‌دست‌‌داده‌های دی‌ماه. آن‌ها قطب‌نما هستند؛ استوار و راسخ، جهت‌ده و راهنما، والاتبار و باعظمت. می‌بینید‌شان؟ هیهات‌شان استخوان‌هایتان را اول نمی‌لرزاند؟ و بعد نیرویی شگرف و اساطیری بهتان تزریق نمی‌کند؟ قوی باشیم، مثل پدری که چشم‌هایش را بر مزار دردانه‌پسر تیر جنگی خورده‌اش بست و سپس بی‌محابا رقصید. آیا تخیل کرد؟ چه تصویری در ذهنش ساخت؟ این روزها شیون ممنوع است، نومیدی قدغن است. نکند هم‌دیگر را سفت به آغوش نگیریم؟ مثل آن جگر‌مادر بالای سر فرزند خفته‌درخاکش که راه رفت و گفت: «فرزندِ من قهرمان است.» این روزها وقت قبراقی است. چراغ راه خانواده‌ی جان‌باختگان هستند، باید آن‌ها را مشق کنیم و روی پاهایمان بایستیم. خون، درخت می‌شود، سبز می‌شود، جنگل می‌شود. ما می‌رقصیم و از این تاریخ‌به‌بعد، آدم‌های از این جغرافیا‌به‌دور و از سرگذشت ما بی‌خبر وقتی رقص ما را ببینند سر در نمی‌آورند می‌خندیم یا گریه می‌کنیم. ما به رقص‌مان حسی نو می‌دهیم، حد فاصل شادی و اندوه، بینامتن پیروزی و شکست و کشاکش پذیرندگی و جنگندگی. قرن‌ها بعد کودکان این مرز‌وبوم در کتاب‌هایشان می‌خوانند: رقص، مبارزه‌ی نیاکان‌مان بود. رقصش آن‌ها الهام‌بخش چهار عنصر طبیعت بود: زلال بود، سوزان بود، حاصل‌خیز بود و نیرومند بود. جان‌فدایی بسط امیدواری است. • @BaEmad