ch
Feedback

不要被骗子欺骗!Telemetrio 会找到并标记这些频道 👉 如果想查看标记,请订阅

paperback

paperback

前往频道在 Telegram

“Don’t tell me what I’m doing; I don’t want to know.” - Federico Fellini

显示更多
9 591
订阅者
+624 小时
+587 天
+13130 天
帖子存档
لوییز بورژوا در سال‌های آخر عمرش لباس‌ها و ملحفه‌های کهنه‌ی خودش و خانواده‌اش را تکه‌تکه برید و به‌شکل کتاب دوخت. «لباس‌ها مث
لوییز بورژوا در سال‌های آخر عمرش لباس‌ها و ملحفه‌های کهنه‌ی خودش و خانواده‌اش را تکه‌تکه برید و به‌شکل کتاب دوخت. «لباس‌ها مثل تمرینی‌اند برای حافظه‌؛ باعث می‌شوند گذشته را بکاوم: وقتی آن‌ها را می‌پوشیدم چه حسی داشتم؟ آن‌ها مثل تابلوهای راهنما می‌مانند برای جست‌وجوی گذشته.» — از «قصیده‌ای برای از یاد بردن»، لوییز بورژوا
21 11月, 07:34

کاملاً واقعیه
21 11月, 06:09

هرچه‌قدر هم در یک مکان وقت بگذرانی، باز روزهایی پیدا می‌شوند که چیز تازه‌ای از آن مکان هدیه بگیری؛ لبخند یا جمله‌ای تازه، صندلی یا دیواری که قبل از این به آن توجه نکرده بودی و امروز زنبورهایی که چای می‌نوشند، آن هم چای دمی! در دانشگاه نشستم و برای خودم املت و چای‌نبات گرفتم و مشغول کتاب خواندن شدم. چشمم را که از کاغذ برداشتم، دیدم چاق‌ترین زنبوری که تا به امروز دیده‌ام، خم شده و سرش را در لیوان فرو برده و دارد چای می‌نوشد! لیوان را برداشتم و نزدیک دهانم بردم و دیدم دور سرم می‌چرخد. اول کمی ترسیدم و بعد لیوان ‌چای در دست پا شدم تا در حال راه رفتن، چای بنوشم و حالا زنبور، درست کنارم، انگار که همراهی انسانی باشد، پرواز می‌کرد! از زیرج تا پله‌های پزشکی، آرام و بی‌هیچ مزاحمتی، کنارم آمد! دیدم بیخیال نمی‌شود. دور زدم و با من دور زد! متوجه شدم سمج‌تر از این حرف‌هاست و هر دفعه که مسیرم را عوض می‌کنم، او هم مسیرش را عوض می‌کند و اصلاً قصد دست کشیدن از این همراهی را ندارد! آن‌قدر همراهم آمد که کم‌کم این احساس به من دست داد که لابد من بی‌ادبم که چایم رو به او تعارف نمی‌کنم! آخر لیوان چای را گذاشتم روی سنگ‌های جلوی دانشکده‌ی علوم و حالا زنبور، با آن باسن تپلش دوباره خم شد و سرش را در چای فرو برد! حسابی خندیدم و فکر کردم بهترین دوستانم را در این دانشگاه پیدا کردم، الف و میم و حالا این زنبور تپلِ چای‌خور که اجازه نمی‌دهد در گوشه‌ای بنشینم، در خودم فرو بروم و کتاب بخوانم و با زیرکی رسم بودن در محیط دانشگاهی را بهم یادآوری می‌کند: «هرگز فقط یک چای نخر و هرگز چای را تنها نخور و اگر دوستی اتفاقی به تو روی آورد، دست‌کم یک بار فاصله‌ی بین دو دانشکده را با او قدم بزن!»  
21 11月, 06:08

خیلی خسته‌ام و بلد نیستم استراحت کنم. خیلی خسته‌ام و استراحتی برای این خستگی وجود نداره. از مکالمه‌ی تکراری «مردهراسی با مردستیزی فرق داره و زن‌ستیزی‌ روزانه داره جان می‌گیره احمقِ ازخودراضی» با مرد تحصیل‌کرده‌ی هم‌سنم خسته‌ام، از مکالمه‌ی «زندگی خودمه» با مرد بزرگ‌تر از خودم خسته‌ام، از ترس و وحشت، از نداشتن امنیت موقع راه رفتن، از فرستادن پلاک اسنپ و تاکسی و لایو لوکیشن برای دوست‌هام، از صد تا ورک‌شاپ و هنر متظاهر درباره‌ی «تاب‌آوری»، از خود تاب‌آوری و تحمل، از غر نزدن چرا که شرایط همه همینه، چرا که اصلاً راه‌حلی وجود نداره و غر فقط ناامیدیه، از چک کردن سایت‌ها برای ددلاین‌های دانشگاه‌ها وقتی که دلم نمی‌خواد برم یه کشور دیگه زندگی کنم که تا حالا حتی بهش سفر نکردم، از سردرد حاصل از آلودگی، از با هزارجور تناقض سر کلاس‌های دانشگاه نشستن چون بهم کیف می‌ده ولی باز یادم میاد کلاس چه آدم بی‌شرفیه، از هرروز دعوا کردن با یه پیرمرد تو خیابون یا حراست دانشگاه یا یه پسربچه‌ی ۱۳ ساله رو دوچرخه یا موتور که بهم تیکه می‌اندازه، از نداشتن امکان خیال‌پردازی درباره‌ی مادر شدن یا برنامه‌ریزی براش، از نداشتن خونه، لباس‌های خارجی دست‌دوم و لباس‌های ایرانی بی‌کیفیت بدقواره‌ی‌ زشت، از بحث کردن با بقیه که این ساختمون زشته، این لباس زشته، اه چه‌طور نمی‌فهمید زشته و چه‌قدر حقارت‌آمیزه؟، از حساسیتم به زشتی که برام عادی نمی‌شه، از خون، از کشته شدن دوست‌هام که این همه نوشتم که بگمش، که هنوز نمی‌تونم راحت بنویسمش و مدام در روز انرژی می‌ذارم که نادیده‌اش بگیرم، از این‌که هر هفته از اول باید فکر کنم اصلاً دلم می‌خواد زندگی کنم؟ اون‌قدری دلم می‌خواد که براش تن به این حقارت بدم؟ از این‌که از کارم عقب می‌افتم چون مدام درگیر اولیه‌ترین سوالم: زندگی کنم یا نکنم؟ از این‌که دیگه درگیر شدن با چیزهای کوچک روزمره‌ هم کافی نیست و بهم احساس اراده داشتن نمی‌ده، از این‌که به دوستم این‌ها رو می‌گم و خودش رو چند جور قرص بهم می‌گه قرص بخورم و یک سوم درآمدم رو بدم به یه روان‌پزشک، از اعتیاد دوست‌هام که بهش نمی‌گن اعتیاد، از جملات تکراری چون «باید ادامه داد و مقاومت کرد و‌ مقاومت زندگی‌ست» که بی‌معنی‌ترین جمله‌ی این روزهاست. خسته‌ام و بلد نیستم استراحت کنم. نمی‌شه خوابید، عشق ورزید، کار کرد، نمی‌شه! ولم کن! این‌قدر بهم نگو می‌شه، باید خودت بخوای، باید مهاجرت کنی، باید بری تو اتاقت خودت رو حبس کنی و کار کنی، نمی‌شه! این‌طوری نمی‌شه! چرا که من بلد نیستم و شما هم بلد نیستید و‌ راه‌حل‌هاتون توش ریا داره. در وحشت و زشتی دست و پا می‌زنی و اطرافیانت بهت می‌گن خودتی و خودت! جاه‌طلب باش! زندگی خودت رو پیش ببر! پروژه‌هات رو بی‌تفاوت به دنیای‌ اطرافت تموم کن، نشسته روی گه ساز بزن و به شکل سانتیمانتالی به خودت افتخار کن که چنین می‌کنی و نوری رو در توالت روشن می‌کنی! به‌زور زنده بمون چون زندگی قشنگه!
20 11月, 04:58
20 11月, ~05:59

«ما الگویی هستیم که مدام تکرار می‌شود. هر نسل تجسم هویتی واحد است که خود را تکرار می‌کند. من فقط یکی از حلقه‌های این زنجیره‌‌ی بلند و نامرئی‌ام.» — بخشی از مستند در موازات برگزاری کارگاه آرشیو و امکان روایت، کنار هم می‌نشینیم و مستند آندره بونزل که با آرشیو شخصی خود ساخته را می‌بینیم. ◽️اشباح سوسوزن عشق‌هایی که ورپریدند پخش مستند Flickering Ghosts of Loves Gone By ساخته‌ی Andrè Bonzel ◽️جمعه، ۲۹ آبان ساعت ۱۹:۳۰ به‌صورت حضوری محدوده‌ی لارستان برای رزرو، ازطریق آیدی @ShiveDidan با ما در ارتباط باشید.
19 11月, 02:03
19 11月, ~12:05

Repost from Libertà
فردا قراره این مستند رو توی شیوه‌های دیدن ببینیم. خیلی ذوق دارم. اگر دوست داشتید بیاید، بهم پیام بدید.
19 11月, 02:02
19 11月, ~12:05

They Live by Night (1948) dir. Nicholas Ray The Misfits (1961) dir. John Huston
+1
They Live by Night (1948) dir. Nicholas Ray The Misfits (1961) dir. John Huston
18 11月, 09:01

Helen Reddy - Crazy Love.mp33.79 MB
17 11月, 05:24

Ahangify, [Nov 17, 2026 at 13:44] 🔥 آهنگیفای: دانلود موزیک
17 11月, 05:24
17 11月, ~05:31

Ahangify, [Aug 8, 2022 at 14:47] 🎧 آهنگیفای: جستجوی موزیک
17 11月, 05:20
17 11月, ~05:20

Phil-Ochs-Changes_28238833.mp34.18 MB
17 11月, 05:20

There’s some kind of spirit belonging to the generation I was born in, the generation of internet and having our first teenage years along with the first years of revolution of socializing, creating images and being online on social media that is something I’d like to call “presque-everything”— and for that one needs to listen to this song and as you become nostalgic I can tell you between all these code switchings and dealing with images, presque is the only right word; for we are almost emo, almost artsy, almost lovely, almost alive and almost dead and for so long I longed to be full, to be one of these things fully. To be the earth so fully, to be a mom so fully, to be an artist so fully.
14 11月, 09:39
14 11月, ~10:08

“We were talkers about our work, our pasts, our friends, our ideas ordinary and far-fetched. We would often wake before there
“We were talkers about our work, our pasts, our friends, our ideas ordinary and far-fetched. We would often wake before there was light in the sky and make coffee and let our minds rattle our tongues. We would end in exhaustion and elation. Not many nights or early mornings later, we would do the same. It was a forty-year conversation.”
14 11月, 08:24

语音消息00:39
14 11月, 08:13

Dazzlement (study), 1896. by Valdemar Schønheyder Møller
Dazzlement (study), 1896. by Valdemar Schønheyder Møller
11 11月, 16:21

photo content
11 11月, 05:20

این‌جا هم گفتم هرتا مولر چه‌جور معلمی بوده. به‌نظر میاد اون‌قدرها هم بد نشده که خیلی از هنرمندها و‌ نویسنده‌ها برای درآمد مجبور بودن تدریس کنن چرا که انگار بهترین معلم‌ها هم همین‌هان! یه جمله‌ی احمقانه هست که خیلی وقت‌ها تو فیلم‌ها می‌شنومش: «اون‌هایی که نمی‌تونن انجام بدن، تدریس می‌کنن!» / Those who can’t do, teach. و بارها در جایگاه دانش‌آموز، و نه حتی معلمی که انجام هم می‌ده، به اشتباه بودن این جمله پی بردم. بهترین معلم‌های زندگی من همیشه اون‌ کسانی بودن که عاشق کارشون بودن، اون‌قدری که از حرف زدن درباره‌اش هم لذت می‌بردن. فکر می‌کنم برای مربی بودن باید آموزش دید، باید عاشق کودکان و حتی خدمت به جامعه بود اما برای معلم بودن، همین‌که انجام بدی کافیه! اون‌که خلق می‌کنه، کار خودش رو هم می‌بینه و همچنین کار دیگری رو و در دیالوگ با همه‌ی این‌ها، شیوه‌ی عشق ورزیدن با کلمات به تاریخ کارش رو پیدا می‌کنه، راه همکاری کردن با دیگری رو هم! هنرمند خودبه‌خود معلم هم هست و اگه خوش‌شانس باشه، دانش‌آموزانی هم خواهد داشت! چه از طریق مصاحبه‌هایی که انجام می‌ده، چه از طریق صحبت کردن در کلاس درس و چه صرفاً با ارائه‌ی کارش!
09 11月, 15:02
09 11月, ~15:11

هانری روردا در جایگاه معلم: روردا بیشتر از این‌که به مدرسه اهمیت بده، به بچه‌ها اهمیت می‌داد. ریاضی خونده بود و ریاضی درس می‌داد و در عین حال نویسنده هم بود. متاثر از روسو، به‌دنبال تربیت درست بود و نمی‌خواست دانش‌آموزانی رو تربیبت کنه که اطاعت می‌کنن. اسم یکی از کتاب‌هاش هست: «مربی کودکان را دوست ندارد» و انگار همین تیتر کافیه که نشون بده روردا سعی می‌کرد چه‌جور معلمی باشه. معلمی که شوخی می‌کنه، نظام جدید خودش رو پایه‌گذاری می‌کنه و خیال بچه‌ها رو پرورش می‌ده. در «خودکشی من» با ترجمه‌ی اصغر نوری می‌نویسه: «دولت به کسانی که به دانش‌آموزان آموزش می‌دهند، فرصتی برای تجدید کار خود و جوان‌سازی اندیشهٔ خود نمی‌دهد. آیا به این اهمیت می‌دهد که جوانان را مشتاق کند؟ نه، اشتیاق خطرناک است. من آغازها، عزیمت‌ها و حرکت تازه را دوست دارم. «آه! اولین گل‌ها چه معطر هستند!» برای کودکانی که به من سپرده شده‌اند، باید هر روز از چیزهایی صحبت کنم که جای بسیار کوچکی در زندگی آن‌ها اشغال خواهد کرد. در اعماق قلبم، «تنبل‌ها» را می‌بخشم که همهٔ این‌ها را خسته‌کننده می‌دانند. برای این‌که توجه‌شان را جلب کنم، باید سروصدا کنم و مقدار زیادی خوش‌اخلاقی به خرج دهم. اشتباه مدرسه این است که کلی چیز به همه آموزش می‌دهد، درحالی که آن‌ها فقط برای متخصصان خاص جالب‌اند. می‌گویند کودک باید اطاعت را یاد بگیرد. باشد! اما بزرگ‌سالان یاد بگیرند که منطقی فرمان دهند. من برای دوست داشتن شغلی که دارم ساخته شده بودم؛ و صمیمیت من قطعاً موثر می‌بود اگر به‌جای این‌که معلم دانش‌آموزانم باشم، مربی آن‌ها می‌شدم. چشم‌انداز از سرگیری درس‌هايم كم‌تر افسرده‌ام مى كرد اگر كسانى كه دستمزدم را مى دهند به من می‌گفتند: «شما بهترين چيزهايى را كه در فكرتان داريد به اين كودكان مى دهيد.» من شبيه آن دسته از كارمندانى نيستم كه به «چرخ دنده» بودن در ماشين اجتماعى افتخار مى كنند. من نياز دارم كه تحت تأثير حقايقى كه آموزش مى‌دهم، قرار بگيرم.»
09 11月, 14:40

هانری روردا
هانری روردا
09 11月, 14:26

سرما افتاده به جونم و به‌قول دوست قشنگم: «من اگه سرما بخورم به‌خاطر ویروس نیست، به‌خاطر سرماست!» با یه یاد اوردن جمله‌‌ی غلط ولی قابل‌درکش پیش خودم می‌خندم و می‌گم منم همین‌طور! در کنار دوست سرماخورده‌، سرما نمی‌خورم ولی اگه سرما بیوفته به جونم و این‌قدر ضعیفم کنه، چرا! فین‌فین می‌کنم و جوراب‌های بلند، پشمی و سبزم رو بعد از گذشت یک سال می‌پوشم. تو سرم کتاب کودکی شکل می‌گیره بین خودم و‌ جوراب‌هام — جوراب عزیز! اگر بدونی در این یک سال‌ که تو نبودی چه اتفاقاتی افتاد! باورت نمی‌شه که زنده موندم و باز دارم تو رو می‌پوشم— بعد هم به خودم چشم‌ غره می‌رم چون احساس می‌کنم لوسم و خودم رو قضاوت می‌کنم. زل می‌زنم به جوراب‌ها و ذوق می‌کنم و فکر می‌کنم: «وقت دیدن یه کمدی‌رمانتیکه-یا نوشتن یه کمدی‌رمانتیک- یا ساختن یه کمدی رمانتیک!» چرا که این ژانر، همیشه بیشتر از این‌که درباره‌ی آشنایی دو غریبه و رابطه‌شون باشه، راجع‌به همین لحظات لوس زندگیه. «آشنایی هری با سالی» همون‌قدری که راجع‌به رابطه‌شونه، راجع‌به مدل غذا سفارش دادن سلیه! «زن زیبا» راجع‌به موزیک گوش کردن و رقصیدن جولیا رابرتز تو وانه—یا خدایا! اون‌جایی که می‌شینه روی میز صبحونه تا کروسان بخوره‌ست. همیشه فکر کردم کسی که کمدی‌رمانتیک می‌سازه داستان‌های آشنایی رو بهونه‌ی نشون‌ دادن جزییات روزمره می‌کنه. غذا سفارش دادن، حموم کردن، جوراب سبز و پشمی پوشیدن! کارهایی که هرروز می‌تونیم انجام بدیم و ازشون انرژی بگیریم و در کنارش با دوستمون حرف بزنیم و به حرف‌های هم بخندیم. صمیمیت؛ بدون هیچ میلی به تغییرات بزرگ، کندوکاوهای عجیب و غریب یا قهرمان بودن؛ فقط دوستی و زیبایی‌های کوچک زندگی روزمره.
09 11月, 14:07