كميته فعالين كارگرى - سوسياليستى

🚩🔥 تضادی میان آزادی و استبداد مسأله‌ی اصلی این است که بسیاری از نیروهای راست اپوزیسیون، به‌ویژه سلطنت‌طلبان، این تصور را ترویج کردند که تضاد میان واشنگتن و تهران، تضادی میان آزادی و استبداد است. اما تجربه‌ی چند دهه‌ی گذشته نشان داده که دولت‌های سرمایه‌داری، حتی زمانی که شدیدترین دشمنی‌های لفظی را با یکدیگر دارند، در نهایت بر اساس موازنه‌ی منافع عمل می‌کنند، نه بر اساس رهایی مردم. بنابر این، هرگونه توافق، معامله یا تنش‌زدایی میان آمریکا و رژیم ج‌اسلامی نه یک استثنا، بلکه رفتاری کاملاً قابل پیش‌بینی در چارچوب منطق دولت‌هاست. ج‌ اسلامی صرفاً قربانی سیاست‌های خارجی نیست؛ خود یک دستگاه دولتی مستقل قدرت، یک دولت سرمایه‌دارانه و یک ماشین سرکوب طبقاتی است که منافع مادی مشخصی را نمایندگی می‌کند. اگر سرکوب کارگران، معلمان، زنان، بازنشستگان و زندانیان سیاسی شدت می‌یابد، این صرفاً نتیجه‌ی فشار خارجی نیست، بلکه از نیاز درونی این دستگاه به بازتولید سلطه ناشی می‌شود. نکته‌ی مهم در مفهوم «بحران‌زیستی» نهفته است؛ یعنی این ایده که رژیم در شرایط بحران خارجی قادر می‌شود تضاد اصلی جامعه را جابه‌جا کند. در شرایط عادی، شکاف اصلی میان دولت و جامعه، میان سرمایه و کار، میان سرکوبگر و سرکوب‌شونده آشکار می‌شود. اما با ظهور جنگ یا تهدید خارجی، این تضاد به‌طور وارونه به تضاد «ملت و دشمن خارجی» تبدیل می‌شود. در چنین وضعیتی، دولت می‌کوشد خود را به نماینده‌ی کل جامعه ارتقا دهد و هر اعتراض اجتماعی را به خیانت یا همکاری با دشمن تعبیر کند. با این حال، نمی‌توان با قطعیت گفت که هر بحران خارجی الزاماً رژیم را تقویت می‌کند. تاریخ نشان می‌دهد که جنگ‌ها می‌توانند هم موجب انسجام دولت‌ها شوند و هم به فروپاشی آن‌ها بینجامند. آنچه تعیین‌کننده است، نسبت میان ظرفیت بسیج دولت و میزان فرسودگی اجتماعی و اقتصادی آن است. اما ج‌اسلامی در حیات خود همواره تلاش کرده از بحران خارجی برای بازسازی مشروعیت خود استفاده کند، نه اینکه لزوماً همیشه در این کار موفق بوده باشد. مهم‌ترین نتیجه‌ی رویدادهای اخیر شاید این باشد که بار دیگر بن‌بست دو پروژ‌ه آشکار شد: پروژه‌ی نخست؛ «نجات از بیرون» که آزادی را محصول مداخله‌ی قدرت‌های خارجی تلقی کرده است؛ و پروژه‌ی دوم «ضدامپریالیسم دولتی» که هر مخالفتی با ج‌اسلامی را به نفع غرب تفسیر می‌کند. هر دو پروژه، جامعه‌ی واقعی ایران را حذف می‌کنند. در اولی، مردم به پیاده‌نظام فشارهای ژئوپولیتیک تقلیل می‌یابند؛ در دومی، به گروگان‌های یک دولت سرکوبگر تبدیل می‌شوند. از این‌رو، طبقه‌ی کارگر ایران نه منافعی در بمباران و مداخله‌ی خارجی دارد و نه در بقای دستگاه سرکوب داخلی. مبارزه‌ی او نمی‌تواند به پنتاگون واگذار شود و نمی‌تواند در پشت پرچم رژیم جمهوری اسلامی نیز حل شود. مسأله‌ی تعیین‌کننده، حفظ استقلال سیاسی و طبقاتی جنبش‌های اجتماعی در برابر هر دو قطب است: هم در برابر نظم جهانی امپریالیستی و هم در برابر سرمایه‌داری امنیتی و دینی حاکم بر ایران. در این چارچوب، توافق احتمالی میان واشنگتن و تهران نه یک «خیانت استثنایی»، بلکه یادآور یک حقیقت تاریخی است: دولت‌ها با یکدیگر معامله می‌کنند، اما هزینه‌ی این معاملات را معمولاً کارگران، تهیدستان، زندانیان سیاسی و مردمی می‌پردازند که هیچ نقشی در تصمیم‌گیری‌های پشت درهای بسته ندارند. از همین‌رو، برای یک سیاست رهایی‌بخش، نقطه‌ی عزیمت نه کاخ سفید است، نه بیت رهبری، بلکه همان عرصه‌ای است که تضاد واقعی جامعه در آن جریان دارد؛ یعنی محیط کار، محله، دانشگاه، خیابان و تمامی اشکال خودسازمان‌یابی مستقل مردم. به ما به‌پیوندید: 🌐 ‌https://t.me/kkfsf