كميته فعالين كارگرى - سوسياليستى

۳/۳ اما موضع گروه هفت درباره‌ی ایران درباره‌ی جنگ آمریکا و اسرائیل با ایران از ۲۸ فوریه، اساساً موضوع «حقوق بشر بین‌المللی» دیگر مطرح نیست و تمرکز صرفاً بر برنامه هسته‌ای قرار گرفته حتی برنامه‌ی موشکی ایران به حاشیه رانده شده است. هم‌چنین این شرایط، قدرت نهادهای امنیتی و نظامی جمهوری اسلامی را برای سرکوب معترضان داخلی به شکل محسوسی افزایش داده و تشدید کرده است که با‌ سکوت در برابر تشدید سرکوب توسط سپاه پاسداران همراه است. تنها بنابه آمار منتشرشده از سوی سازمان حقوق بشر ایران؛ از اول نوامبر ۲۰۲۵ تا ۲۸ فوریه ۲۰۲۶: ۱۲۱ حکم اعدام اجرا شده است. از اول مارس تا ۳۱ مه ۲۰۲۶: ۳۲۱ حکم اعدام اجرا شده که هنوز هم ادامه دارد. با این حال، وزیران خارجه‌ی کشورهای گروه هفت در اول مارس با زبانی محتاطانه و دیپلماتیک اعلام کردند که: «به هماهنگی نزدیک اقدامات خود در برابر چالش‌های گوناگونی که جامعه بین‌المللی با آن روبه‌رو است ادامه خواهند داد.» که این موضع نشانه‌ای از بی‌اعتنایی به تشدید سرکوب در ایران نیز تلقی می‌شود. پسین کلام اجلاس گروه هفت در اویان بار دیگر این واقعیت را آشکار می‌کند که جهان در حال عبور از یک دوره‌ی گذار تاریخی است. نظمی که پس از جنگ سرد بر پایه برتری اقتصادی و سیاسی غرب شکل گرفت، همچنان پابرجاست، اما دیگر از انسجام و توانایی گذشته برای مدیریت بحران‌های جهانی برخوردار نیست. رقابت قدرت‌های بزرگ، گسترش تنش‌های ژئوپلیتیکی، بحران‌های اقتصادی، چالش‌های فناورانه، مسأله‌ی انرژی، مهاجرت و تغییرات اقلیمی، همگی در شرایطی جریان دارند که سازوکارهای سنتی حکمرانی جهانی بیش از پیش با محدودیت روبه‌رو شده‌اند. گروه هفت هنوز یکی از مهم‌ترین مراکز هماهنگی قدرت‌های سرمایه‌داری پیشرفته محسوب می‌شود، اما دیگر نمی‌تواند همچون دهه‌های گذشته نقش تعیین‌کننده و بلامنازع در جهت‌دهی به تحولات جهانی ایفا کند. ظهور قدرت‌های نوظهور، به‌ویژه در آسیا و جنوب جهانی، و هم‌چنین تعمیق اختلافات میان خود اعضای این گروه، نشان می‌دهد که توازن قدرت جهانی در حال تغییر است. در عین حال، بسیاری از روندهایی که در سال‌های اخیر شدت گرفته‌اند ــ از افزایش نابرابری‌های اقتصادی و فشار بر نظام‌های رفاهی گرفته تا گسترش سیاست‌های امنیتی، محدودیت‌های مهاجرتی و رشد بی‌سابقه هزینه‌های نظامی ــ صرفاً محصول تصمیم‌های مقطعی دولت‌ها نیستند، بلکه ریشه در بحران‌ها و تناقض‌های عمیق‌تر نظم اقتصادی و سیاسی موجود دارند. اختلافات میان دولت‌ها واقعی است، اما این اختلافات در چارچوب مناسبات مشترک شکل می‌گیرد که هدف اصلی آن حفظ ثبات و بازتولید نظم موجود است. شاید مهم‌ترین ویژگی دوران کنونی آن باشد که نه نظم پیشین توانایی حل بحران‌های انباشته‌شده نظام جهانی سرمایه‌داری را دارد و نه هنوز بدیلی منسجم و مورد توافق برای آن شکل گرفته است. از این‌رو، اجلاس اویان را نمی‌توان نقطه‌ی آغاز یک نظم تازه دانست؛ بلکه باید آن را تلاشی برای مدیریت بی‌ثباتی‌ها و حفظ حداقلی از هماهنگی در جهانی تلقی کرد که بیش از هر زمان دیگری با عدم‌قطعیت، رقابت و بحران‌های درهم‌تنیده روبه‌رو است. در برابر، پرولتاریای جهانی وجود دارد؛ اما هنوز خود را در قامت قدرتی هم‌سنگِ سرمایه‌ی جهانی سازمان نداده است. منابع منتخب: SIPRI، World Bank، UN، IOM، IPCC، World Inequality Lab و Iran Human Rights. به ما به‌پیوندید: 🌐 ‌https://t.me/kkfsf