كميته فعالين كارگرى - سوسياليستى

🔴 چرا پرستار و معلم ترک کار می‌‌کنند؟‌ ☑️ در روزهای اخیر، ویدئوها و تصاویری از پرستاران و معلمانی منتشر شده که از استعفا، ترک حرفه یا پایان کار خود سخن می‌گویند. پشت این تصاویر، روایت‌هایی تکرار می‌شود: حقوقی که از هزینه زندگی عقب مانده، اضافه‌کاری اجباری، فشار کاری، معوقات و شرایطی که ادامه کار تخصصی را برای بخشی از نیروها دشوار کرده است. سازمان نظام پرستاری نیز درباره‌ی افزایش استعفاها هشدار داده است. مسئولان این سازمان می‌گویند مشکل دیگر فقط کمبود پرستار یا جذب نیروی تازه نیست؛ حفظ نیروهایی که اکنون در بیمارستان‌ها کار می‌کنند، به مسأله‌ای جدی تبدیل شده است. رئیس شورای‌عالی نظام پرستاری درباره افزایش استعفاهای دسته‌جمعی هشدار داده و از خطر خالی‌شدن مراکز درمانی از پرستار سخن گفته است. گزارش‌های فعالان کارگری، فشار اقتصادی و کاری را از عوامل اصلی ترک شغل می‌دانند. برخی پرستاران از حقوقی سخن می‌گویند که حتی بخش محدودی از هزینه‌های ماهانه زندگی را پوشش نمی‌دهد. اضافه‌کاری اجباری و تأخیر در پرداخت مطالبات نیز به این فشار افزوده است. در برخی مراکز درمانی، کارکنانی با سابقه چندین ساله از ترک کار و رفتن به مشاغل دیگر سخن گفته‌اند. در آموزش نیز تصاویر مشابهی منتشر شده است. شماری از معلمان از استعفا یا ترک مدرسه می‌گویند و فشار معیشتی، تراکم کلاس‌ها، افزایش وظایف و فاصله دستمزد با هزینه‌های زندگی را از دلایل این تصمیم عنوان می‌کنند. هنوز آمار رسمی و جامعی درباره تعداد استعفاهای اخیر معلمان وجود ندارد و نمی‌توان از روی ویدئوهای منتشرشده درباره ابعاد دقیق این روند داوری کرد. اما تکرار این روایت‌ها در کنار گزارش‌های مربوط به کمبود نیرو، نشانه‌ای است که نمی‌توان نادیده گرفت. پرستار و معلم فقط یک عنوان شغلی ندارند. جامعه برای آموزش و تجربه آنها سال‌ها زمان و منابع صرف کرده است. خروج یک پرستار باتجربه از بیمارستان یا یک معلم از مدرسه، فقط خالی‌شدن یک موقعیت استخدامی نیست؛ بخشی از تجربه و توانایی‌ای که در جریان کار شکل گرفته نیز از چرخه خدمات عمومی خارج می‌شود. از سوی دیگر، هر استعفایی را نمی‌توان اعتراض صنفی یا سیاسی نامید. ممکن است فرد فقط بخواهد از فشار کاری و اقتصادی فرار کند و شغل دیگری پیدا کند. اما وقتی چنین تصمیم‌هایی در میان یک گروه شغلی تکرار می‌شود، دیگر نمی‌توان همه آنها را صرفاً انتخاب‌های فردی به شمار آورد. در بسیاری از بخش‌های خدمات عمومی و تخصصی نیز شکایت از دستمزد پایین، فشار کاری و کاهش قدرت خرید شنیده می‌شود. تفاوت پرستار و معلم با بسیاری از مشاغل دیگر در این است که خروج آنها مستقیماً ظرفیت آموزش و درمان جامعه را کاهش می‌دهد. تصویر پرستاری که آخرین شیفت خود را ترک می‌کند یا معلمی که با دانش‌آموزانش خداحافظی می‌کند، یک پرسش ساده را پیش می‌کشد: وقتی نیروی متخصص برای ادامه کار خود انگیزه و امکان اقتصادی نمی‌بیند، چه چیزی جای او را خواهد گرفت؟ کمبود نیروی تازه را می‌توان با استخدام جبران کرد؛ اما از دست‌رفتن نیروی باتجربه را نه به این سادگی. موضوع فقط تعداد پرستاران و معلمان نیست. پای رابطه‌ای در میان است که باید میان کار، دستمزد و امکان زندگی برقرار شود. وقتی این رابطه فرسوده می‌شود، نخستین چیزی که از دست می‌رود فقط یک شغل نیست؛ بخشی از توان جامعه برای مراقبت، آموزش و بازتولید زندگی روزمره است. به ما به‌پیوندید: 🌐 ‌https://t.me/kkfsf