سایت خبری-تحلیلی کلمه

🔴 از رفراندوم تا خیابان، خجالت بکشيد ✍️ مجتبی نجفی یادتان هست خطاب به گروههای اپوزیسیون طرفدار جنگ نوشتم ما را با تملقتان به ترامپ مصادره نکنید؟  این خطاب به همه آنهایی هم هست که می‌خواهند  من و هزاران هزار ایرانی مثل من را به نام ملت ایران به خاطر برگزاری یک مراسم تشییع سند بزنند. به همان نسبت که با پروژه تباه "وکالت" مخالفت کردم با پروژه "ولایت" هم مخالفت می‌کنم. من می‌خواهم شهروند آزاد ایران باشم نه بنده شاهنشاه نه بنده ولی فقیه، نماینده خودخوانده خدا. شما، فروشندگان روح خود به دیکتاتوری، به چه رویی می‌گویید در مراسم تشییع رهبر پیشین جمهوری اسلامی رفراندوم برگزار شد؟ کدام  صندوق بود ما ندیدیم؟ کدام موضوع رای  بود ما نشنیدیم؟ کدام حوزه رای بود از دید ما پنهان شد، کجا بحث عمومی شد شرکت نکرديم؟ رفراندوم نه در لشکرکشی های خیابانی که در صندوق های رای آزاد با نظارت و اجرای بازیگر بیطرف برگزار می‌شود. یادم می آید همین را هم موقع اعتراضهای خیابانی و فراخوان دی  خبرنگار اینترنشنال مطرح کرد و گفت نوبت وزن کشی سیاسی است. وای بر شما که خون جوانان جان به لب رسیده ما را می‌خواستید خرج وزن سیاسیتان کنید و وای بر شما که هنوز خیابانی که خون هزاران جوان در آن خشک نشده را میدان بیعت و رفراندوم خیالیتان کرده اید. ما با گونه های متنوعی از سلطه گری مواجهیم. یکی می‌خواهد مرا بنده شاه کند یکی بنده مجتبی، و آنچه که قرار است پایمال می‌شود " من" به عنوان شهروندی ام که می‌خواهم فارغ از هر گونه مرجعیت های مذهبی و غیرمذهبی "خودم" باشم. یکی وکیل خودخوانده من شد یکی رهبر خودخوانده. از آخرین رفراندوم نزدیک به چهل سال گذشته و من حتی یک انتخابات با معیارهای حداقلی ندیده ام چه برسد به اینکه از من پرسیده شود حکومت دینی می‌خواهم یا نه؟ ولایت فقیه می‌خواهم یا نه؟ نظارت استصوابی می‌خواهم یا نه؟ اگر اینقدر از اکثریت بودنتان مطمئنید چرا رابطه تان با رفراندوم، مثل رابطه‌ جن است و بسم الله؟ به خاطر طرح آن بازداشت می‌کنيد و سرکوب؟ شما از کدام خیابان می‌گویید؟ از خیابان شما تا خیابان ما از زمین تا آسمان تفاوت است. کل نیروهای مسلح در خدمتتان می‌شود، کل سیستم حمل و نقل در تملکتان می‌شود و آخر هم مردم ایران را به نام خودتان سند می‌زنید و "ایران" این مفهوم بی‌کران، این فضای چندبعدی، این شبکه متنوع و رنگارنگ را به نام یک نظام، یک فرقه، چند گروه سیاسی سند می‌زنید و تخم کین میکارید و خشونت درو می‌کنید. خیابان ما بوی خون و باروت می‌دهد، خیابان شما بوی ساندیس و شربت. یکی وصیت نامه می‌نویسد، یکی به فکر ارتقای منصب و مقام است. ما بارها به شما گل دادیم شما به ما گلوله. برای همین یکی از معنادار ترین شعارهای مردم این بود:" تا حرف حقو گفتیم صدای تیر شنفتیم". این شعار تاریخ مظلومیت معترضانی است که مسالمت آمیز به میدان آمدند و خونین به خانه برگشتند یا برنگشتند...سهم ما از وطن، گلوله، بازداشت یا ارعاب بود و سهم شما ارتقای مقام، رانت مضاعف و زیستن در مدار تبعیض و سلطه. هر چه بیشتر می‌گذرد به حرف " آرنت" بیشتر ایمان می‌آورم که گرانیگاه شکست سیاست، نفی تکثر است و به اهمیت تمایزگذاری بیشتر پی می‌برم و بر ساختن حوزه های عمومی با کلمات و کنش بیشتر تاکید دارم و برای همین بود در طول جنگ گفتم فقط با " جنگ" مخالف نیستم، با استبداد هم مخالفم چون هر دو می‌خواهند "ایران به مثابه خانه" را ویران کنند و اینجاست که باید پناه برد به قدرت کلمه در برابر سلطه گران از هر فرقه و تباری که با تمام وجود می‌خواهند من " شهروند آزاد" نباشم و ما همبسته در عین متکثربودنمان نباشیم و مدام ما را نفی و انکار می‌کنند گویی ما نیستیم، چون مانند آنها نیستیم. گناه ما چیست؟ متفاوت بودنمان و این تفاوت در عین حال، مزیت ماست که چون شما روح خود را به دیکتاتوری نمیفروشیم و در جبهه ای می‌مانیم که ایران را آزاد از هر سلطه داخلی و خارجی می‌خواهد و از " کیان تا ماکان" بر حرمت خون شهروند ایرانی تاکید دارد و ایران را نه با دیکتاتور که با شهروندانش تعریف می‌کند. منبع: کانال تلگرام نگارنده @Kaleme