Prague | پِراگ

«هزار بار و هرگونه راه بیفتیم به هم نمی‌رسیم هزار بار از هر جا» |منوچهر آتشی| @prague_7

«با من بمان، ‏با من که تمام ستاره‌ها در تنم می‌سوزند و راحتم نمی‌گذارند.» ‏_شمس لنگرودی

با ماشین وارد گاراژ خانه‌ شدم. درِ گاراژ را بستم. و به اندازهٔ سه ترانه در ماشینِ خاموش نشستم. با خودم فکر کردم: اندوه گاهی به شکلِ «نشستن-در-ماشینِ-خاموش» است، به شکلِ «جایی-نرفتن». .

بارنز یک جایی نهایتا نوشت «این درد آمده بود که سالها بماند» ما چه کاره‌ایم؟

یادتان هست؟ آدم‌هایی را که روزگاری از مهم‌ترین آدم‌های زندگی‌مان بودند. حواس‌تان هست؟ حتی نمی‌دانیم حالا کجا هستند، چه می‌کنند، آیا یادشان هست که روزگاری ما از مهم‌ترین آدم‌های زندگی‌شان بودیم. تصورِ «زندگی-بدون-آن‌ها» ناممکن بود. حالا زندگی هست، آن‌ها نیستند…هستند، اما اهمیتی ندارند…حداقل برای ما اهمیتی ندارند. اهمیتی غایب. غیبتی بی‌اهمیت. غیبتی که حتی اندوهگین‌مان نمی‌کند. خاکستری که هیچ آتشی زیر آن نیست. #ابراهیم_سلطانی @ThePleasureOftheText

«چه سخت است مردن برای کسی که این‌همه زندگی را دوست دارد.»

«از گندمزار من و تو مشتى كاه مى ماند براى بادها...» @prague_7

«بله، درست است. کشور آرام است. آرام همچون سردخانهٔ مردگان یا گورستان. مگر نه؟» • واتسلاف هاول / من طرف حقیقت می‌ایستم؛ برگردانِ آزاده کامیار @letterssto

برگشته‌ام به روحم. اما همه چیز از ۲۸ فوریه جامانده بود. @prague_7

از هر طرف که رفتم جز وحشتم نیفزود زنهار از این بیابان، وین راه بی‌نهایت @prague_7

دست آدم نیست، هی برمیگردی به اون لحظه‌ی قبل از فاجعه و عاجزانه میخوای یه کار دیگه‌ای بکنی، یه تصمیم دیگه‌ای بگیری، توی سرت مدام میخوای جلوی اتفاق قبلا افتاده رو بگیری و نمیشه، و اینجوری مدام توی خلوتت هم شکست میخوری

احتمالاً هر نسلی خويشتن را عهده‌دار بازساختن جهان می‌بيند. اما نسل من می‌داند كه دنيا را ازنو نخواهد ساخت، و به همين دليل شايد تكليفی سنگين‌تر بر دوش داشته باشد، زيرا موظف به بازداشتن جهان از نابود كردن خويش است. نسل من وارث تاريخی فاسد و درآميخته با انقلاب‌ها‌ی آفت‌زده و صناعت‌های به‌خطارفته و خدايان مرده و ايدئولوژی‌های فرسوده است و ناچار بوده، به غير از منفی‌نگری‌های خود، از هيچ شروع كند و، دست‌كم، برخی كرامت زندگی و حرمت مرگ را دوباره پی بريزد... شايد هيچ‌گاه موفق نشود اين كار عظيم را به پايان ببرد، ولی بتحقيق در سراسر عالم برای اين‌كه خويشتن را سزاوار راستی و آزادی نشان دهد به ميدان رفته است و گاهی حتا ثابت كرده است كه می‌تواند با سينه‌ای تهی از كينه و نفرت جان خود را فدا كند. | خطابه‌ی نوبل، ۱۹۵۷ | آلبر کامو | ترجمه‌ی عزت‌الله فولادوند

«‏عدالتی در کار نبود. ‏و گرنه جهان با کُشتن تو، ‏پایان می گرفت.»

دستم به نوشتن نمیاد چیز هایی و کسانی رفتند که رد پایی برای برگشتنشان بر زمین نمانده، زمینی نمانده حتی... هیچ چیز مثل قبل نیست و نخواهد شد. @neveshtehayenaneveshte

بهرام بیضایی درگذشت... • ‏در آبِ روان می‌بینم؛ در خواب‌هایم و میان دو انگشت خودم. ما سَرو می‌کاریم و مرگ می‌درویم. ما همه جوان می‌میریم. (سیاوش‌خوانی، بهرام بیضایی) •

«تا مدت‌ها دل‌شکسته بودم، دل‌شکسته. این‌ کلمه رو توی اون دفتر‌چه‌‌ات بنویس، دل‌شکستگی مثل غصه نیست که شب بخوابی و صبح بیدار بشی و تموم شده باشه، دل‌شکستگی مثل تجربه‌ی یک مرگه، از دست دادن و تنها شدن، دل‌شکستگی تجربه‌ی از دست‌دادنِ تکّه‌های بزرگی از قلبه.» ریموند کارور|فاصله

کاش امروز با من حرف بزنی. کلماتم چنان شکسته و بیمارند که تا فردا زنده‌ نمی‌مانند. @prague_7

«گریه کردم برای خودم» @prague_7