کانال طِب اَطفال

الاغ اگر بفهمی چگونه به یک الاغ خسته کمک کنی، دقیقاً خواهی فهمید که چگونه نارسایی قلبی را با داروها مدیریت می‌کنیم. مشکل: نارسایی قلبی جبران‌نشده (Decompensated Heart Failure) الاغی خسته و ناتوان (قلب) را تصور کن که تلاش می‌کند یک گاری چوبی سنگین را از تپه‌ای بالا بکشد. کیسه‌های غلات (پیش‌بار یا Preload): گاری با کیسه‌های زیادی بیش از حد بارگیری شده است. در نارسایی احتقانی قلب (CHF)، کلیه‌ها سدیم و آب را حفظ می‌کنند و باعث تجمع مایع در قلب و ریه‌ها می‌شوند. تپه شیب‌دار و گِلی (پس‌بار یا Afterload): رگ‌های خونی به دلیل وحشت‌زدگی سیستم عصبی سمپاتیک منقبض شده‌اند. این وضعیت پمپاژ خون به سمت جلو را برای قلب به‌شدت دشوار می‌کند. نتیجه: الاغ خسته شده، عرق می‌ریزد و نمی‌تواند با نیاز بدن هماهنگ شود (نارسایی احتقانی قلب جبران‌نشده). ❓راه‌حل‌ها: چگونه به «الاغ» کمک می‌کنیم؟ برای نجات الاغ، چند راهبرد دارویی داریم: راهبرد 1️⃣: سبک کردن گاری (کاهش پیش‌بار و پس‌بار) به‌جای اینکه قلب خسته را مجبور کنیم سخت‌تر کار کند، کارش را آسان‌تر می‌کنیم. 🟣دیورتیک‌های لوپ (مانند لازیکس): این داروها با دفع مایع و نمک اضافی از طریق ادرار، کیسه‌های سنگین غلات را عملاً از گاری خارج می‌کنند. مایع کمتر = حجم کمتری که قلب باید پمپ کند. 🟡مهارکننده‌های ACE / مسدودکننده‌های گیرنده آنژیوتانسین (ARB): این داروها هورمون‌هایی (آنژیوتانسین و آلدوسترون) را مسدود می‌کنند که باعث احتباس مایع و انقباض شریان‌ها می‌شوند. آن‌ها بار گاری (پیش‌بار) را سبک‌تر و تپه (پس‌بار) را مسطح‌تر می‌کنند. 🔵هیدرالازین و نیترات‌ها: این داروها رگ‌های خونی را گشاد می‌کنند. نیترات‌ها وریدها را باز می‌کنند (با کاهش پیش‌بار/بار گاری) و هیدرالازین شریان‌ها را باز می‌کند (با کاهش پس‌بار/هموارتر کردن مسیر). 🟢مهارکننده‌های SGLT2 (مانند داپاگلیفلوزین و امپاگلیفلوزین): با تقویت دیورز خفیف و بهبود عملکرد کلیه، به سبک کردن گاری کمک می‌کنند. آن‌ها سدیم و آب اضافی را دفع می‌کنند، اما همچنین متابولیسم انرژی را در عضله قلب بهبود می‌بخشند و عضلات الاغ را تقویت می‌کنند تا بتواند با خستگی کمتر، گاری را بهتر بکشد. راهبرد 2️⃣: تعیین «محدودیت سرعت» (بتابلوکرها) 🟣بتابلوکرها (مانند متوپرولول و کارودیلول): وقتی قلب دچار نارسایی می‌شود، سیستم عصبی تلاش می‌کند الاغ را با شلاق وادار کند سریع‌تر بدود. اما دواندن یک الاغ خسته تا سرحد مرگ، کشنده است. بتابلوکرها مانند یک «محدودیت سرعت» عمل می‌کنند. آن‌ها ضربان قلب را کاهش می‌دهند و به عضله قلب اجازه می‌دهند استراحت کند، به‌درستی پر شود و از ایجاد اسکار طولانی‌مدت (بازسازی ساختاری قلب یا Remodeling) جلوگیری می‌کنند. راهبرد 3️⃣: آویزان کردن هویج (داروهای اینوتروپ) 🟣داروهای اینوتروپ (مانند دوبوتامین، میلرینون و دیگوکسین): این داروها مانند آویزان کردن یک هویج (یا استفاده از یک شلاق ملایم) هستند تا الاغ را وادار کنند با قدرت بیشتری گاری را بکشد. آن‌ها قدرت انقباض قلب (Contractility) را افزایش می‌دهند. معمولاً در موارد حاد و شدید از این داروها استفاده می‌کنیم تا بیمار از بحران عبور کند، اما نمی‌توانیم یک الاغ خسته را برای همیشه با هویج به دویدن وادار کنیم! به‌طور خلاصه 🟣دیورتیک‌ها (لوپ و مهارکننده‌های SGLT2): = سبک کردن بار؛ مایع را خارج می‌کنند و وزن گاری را کاهش می‌دهند. 🟡مهارکننده‌های ACE / ARB و هیدرالازین / نیترات‌ها: = مسطح کردن تپه؛ رگ‌های خونی را شل و گشاد می‌کنند تا پمپاژ خون آسان‌تر شود. 🔵بتابلوکرها: = کاهش سرعت و استراحت؛ از قلب در برابر کار بیش از حد و خستگی محافظت می‌کنند. 🟢اینوتروپ‌ها: = هویج؛ قدرت انقباض را به‌طور موقت افزایش می‌دهند. به یاد داشته باش: درک دلیل استفاده از داروهای نارسایی قلبی، رویکرد ما را به مراقبت از بیمار تغییر می‌دهد. ما فقط اعداد را درمان نمی‌کنیم؛ بلکه بار واردشده بر قلب را متعادل می‌کنیم.

تصور کن وارد اورژانس شوی و ببینی یک نفر گوشش را در دست گرفته است… یا نصف گوشش باقی مانده و نصف دیگرش کنده شده است!! دو روز پیش، یکی از همکاران موردی را برایم فرستاد که در تصویر می بینید که با گوش گازگرفته‌شده و قطع‌شده به اورژانس مراجعه کرده بود. یعنی چه؟! یعنی یک نفر گوش فرد دیگری را گاز گرفته و قسمتی از آن را کنده بود!! خب، با چنین موردی چطور باید برخورد کنیم؟! ۱- مستقیماً با گاز استریل تمیز یا یک تکه پارچه تمیز، روی قسمت آسیب‌دیده فشار وارد می‌کنیم و تا رسیدن به اورژانس، فشار را به‌طور مداوم ادامه می‌دهیم. ۲- اگر فرد مهاجم گوش قربانی را نخورده باشد! چون در موردی که من دیدم، پزشک گفته بود قسمت قطع‌شده وجود ندارد و فرد مهاجم آن را خورده است!! اگر قسمت قطع‌شده موجود باشد، آن را به‌آرامی با سرم نمکی شست‌وشو می‌دهیم، سپس در گاز مرطوب پیچیده و داخل یک کیسه تمیز قرار می‌دهیم. این کیسه را داخل کیسه دیگری حاوی آب و یخ می‌گذاریم؛ بدون اینکه قسمت قطع‌شده مستقیماً با یخ تماس داشته باشد. انجام صحیح این مرحله، زنده‌مانی غضروف را حفظ می‌کند و احتمال موفقیت در اتصال مجدد را افزایش می‌دهد. این قسمت ممکن است به مدت ۶ تا ۸ ساعت زنده بماند. ۳- بیمار را به نزدیک‌ترین مرکز مجهز به جراحی میکروسکوپی منتقل می‌کنیم. بیمار باید سرم ضد کزاز دریافت کند و زخم و غضروف گوش با حجم زیادی از سرم نمکی شست‌وشو داده شوند. سپس در صورت وجود شریان و ورید مناسب برای اتصال، تلاش می‌شود قسمت قطع‌شده دوباره متصل شود. همچنین تجویز آنتی‌بیوتیک وسیع‌الطیف ضروری است، زیرا باکتری‌های دهان بسیار مهاجم هستند. معمولاً آموکسی‌سیلین ـ کلاوولانات به‌عنوان گزینه اولیه استفاده می‌شود. پس از عمل نیز باید بیمار از نزدیک تحت نظر باشد تا هرگونه نشانه عفونت یا شکست اتصال مجدد به‌سرعت شناسایی شود؛ زیرا گوش گازگرفته‌شده به دلیل خطر بالای عفونت، از گوش صرفاً بریده‌شده خطرناک‌تر است و آلودگی ناشی از گازگرفتگی می‌تواند هرگونه تلاش برای ترمیم را با شکست مواجه کند. حالا تصور کن قسمت قطع‌شده اصلاً وجود نداشته باشد! در این صورت وارد مرحله بازسازی گوش می‌شویم که داستان کاملاً متفاوتی دارد!!

در روزهای اول کارم در مرکز بهداشت، مادری را دیدم که پسر کوچکش را بغل کرده بود و آورده بود. کودک واقعاً نمی‌توانست نفس بکشد؛ به‌سختی تلاش می‌کرد کمی هوا وارد ریه‌هایش کند. از مادر پرسیدم چه اتفاقی افتاده است. گفت: «توی خیابان بازی می‌کرد، یک‌دفعه با این وضعیت پیش من آمد.» سریع معاینه‌اش کردم. از همان لحظه اول، دو احتمال در ذهنم بود: یا جسم خارجی وارد راه هوایی‌اش شده بود، یا عقرب او را نیش زده و باعث وخامت حاد وضعیتش شده بود. مشکل اینجا بود که امکانات مرکز بهداشت در آن زمان بسیار محدود بود و حتی پادزهر سم عقرب هم در آنجا موجود نبود. وضعیت کودک وخیم بود و به مداخله فوری در یک مرکز مجهز نیاز داشت. به مادر گفتم: — پسرت را بردار و فوراً، بدون هیچ تأخیری، به بیمارستان برو. حدود نیم ساعت تا یک ساعت گذشت... ناگهان دیدم مادر برگشته است و همان کودک را در آغوش دارد! اما این بار حالش بسیار بدتر بود و متأسفانه تنفسش متوقف شده بود. احیای قلبی‌ریوی را شروع کردم، با اورژانس تماس گرفتیم و کودک را به بیمارستان منتقل کردند... اما متأسفانه، با وجود تمام تلاش‌ها، کودک از دنیا رفت. خدا رحمتش کند و به مادرش صبر بدهد. روزها گذشتند... حدود یک سال بعد، مادر دیگری در حالی که پسرش را در آغوش داشت، وارد شد. همین که به کودک نگاه کردم، دلم فرو ریخت! تقریباً همان صحنه بود... همان دشواری تنفس... و همان کودکی که برای کشیدن یک نفس تقلا می‌کرد. همان لحظه، کودک اول به یادم آمد... خوشبختانه، پدر کودک هم رسیده بود و ماشین داشت. کودک را در آغوش گرفتم و به پدرش گفتم: — ماشین را روشن کن... همین الان راهی بیمارستان می‌شویم. سوار شدیم؛ پدر رانندگی می‌کرد و من در کنارش، پسرش را در آغوش گرفته بودم. مرد از شدت نگرانی برای فرزندش، طوری رانندگی می‌کرد که واقعاً ترسناک بود! تقریباً از روی هر دست‌اندازی که رد می‌شدیم، تکان شدیدی می‌خوردیم و هر لحظه احساس می‌کردم در آستانه تصادف هستیم. نمی‌دانستم باید روی نفس‌های کودک تمرکز کنم که به‌سختی بالا می‌آمدند، یا حواسم به جاده باشد که ممکن بود هر سه نفرمان را به دیار باقی بفرستد! خدا را شکر که به خیر گذشت و به بیمارستان رسیدیم. به‌محض ورود، پدر هنوز می‌خواست به سمت پذیرش برود که من کودک را بغل کردم و با عجله از پله‌ها بالا رفتم تا به بخش مراقبت‌های ویژه کودکان رسیدم. آنجا با پزشک‌ مقیم روبه‌رو شدیم؛ خدا خیرش بدهد، پزشکی بسیار آگاه و دلسوز بود. نگاهی به کودک انداخت، بلافاصله متوجه وخامت وضعیتش شد و اقدامات درمانی را آغاز کرد. در همان‌جا مطمئن شدیم که کودک دچار مسمومیت شدید ناشی از نیش عقرب شده است! در آن لحظه، تمام صحنه‌های مربوط به کودک اول، با همه جزئیات، دوباره در برابر چشمانم زنده شد... تقریباً همان علائم و همان وخامت سریع وضعیت. به‌هرحال، درمان را آغاز کردیم و حدود دو ساعت گذشت تا اینکه به لطف خدا، وضعیت کودک رو به ثبات گذاشت. و سرانجام... کودک توانست به‌خوبی نفس بکشد. دو سه روز در بخش مراقبت‌های ویژه بستری بود و خدا را شکر حالش بهتر شد و با سلامتی از بیمارستان مرخص شد. به‌محض اینکه از بهبودش مطمئن شدم، با پدرش خداحافظی کردم و از آنجا رفتم... اما در راه، دوباره کودک اول به یادم آمد. حقیقت این بود که شادی من از نجات کودک دوم، با اندوهی قدیمی برای کودک اول درآمیخته بود. با گذشت سال‌ها، کم‌کم فهمیدم که پزشکی صرفاً مجموعه‌ای از اطلاعاتی نیست که مطالعه می‌کنیم، تشخیصی نیست که به آن می‌رسیم و درمانی نیست که تجویز می‌کنیم. پزشکی همچنین مجموعه‌ای از تجربه‌ها و موقعیت‌هایی است که به ما درس می‌دهند؛ خاطراتی که در وجودمان باقی می‌مانند و چهره بیمارانی که هرگز فراموششان نمی‌کنیم. بعضی بیماران را می‌توانیم نجات دهیم و در مورد بعضی دیگر، هر کاری از دستمان برمی‌آید انجام می‌دهیم، اما باز هم آن‌ها را از دست می‌دهیم. شاید سخت‌ترین بخش حرفه ما این باشد که گاهی مجبوریم به کارمان ادامه دهیم و ظاهراً همه‌چیز را عادی پیش ببریم، درحالی‌که در درونمان هنوز در همان لحظه‌ای متوقف مانده‌ایم که بیماری را از دست دادیم. در نهایت، ما فقط وسیله و واسطه‌ایم و شفا و نجات تنها به دست خداوند است. اما چیزی که از آن مطمئنم این است که ممکن است بیماری برای همیشه از زندگی‌ات برود، اما همچنان در وجودت زنده بماند و در هر بیماری که پس از آن تلاش می‌کنی نجاتش دهی، حضور داشته باشد. خدا رحمت کند تمام کسانی را که از دست داده‌ایم، به همه بیماران شفا بدهد و به هر پزشکی در انجام امانت سنگینی که بر دوش دارد، یاری رساند.

⭕️ در کانال VIP طب اطفال آخرین دوره MedCram Course بارگذاری شد کورس MedCram یک دوره آنلاین پزشکی است که توسط پزشکان صاحب نام (بخصوص Dr. Roger Seheult) تهیه شده و هدفش این است که مفاهیم پیچیده پزشکی را به‌صورت خیلی ساده، تصویری و قابل‌فهم توضیح دهد. این دوره‌ها بیشتر روی پاتوفیزیولوژی، کاردیولوژی، ریه، ICU و ECG تمرکز دارند و برای دانشجویان پزشکی، رزیدنت‌ها و کادر درمان طراحی شده‌اند؛ نسخه آن پولی و اشتراکی است و شامل ویدئوهای کامل، کوییزها و گاهی CME می‌شود، بنابراین بیشتر برای درک عمیق مفاهیم مناسب است تا صرفاً امتحان‌محور بودن. دوره آموزشی MedCram حدود ۲۲۰ دلار است اما براحتی با عضویت در کانال VIP می توانید به این دوره مفید دسترسی پیدا کنید. ❓علاقه‌مند به عضویت در کانال VIP طب اطفال هستید؟ لطفاً ابتدا شرایط عضویت را در پست زیر به‌دقت مطالعه کنید:🔽 https://t.me/TebeAtfal/31360 سپس برای عضویت (پرداخت حق عضویت سالانه)، به آی‌دی زیر پیام دهید: 🔽 🔤 @inPediatric

هیپوناترمی – رویکرد درمانی 🧂 مرحله 1️⃣: ارزیابی شدت * علائم شدید: تشنج، کما و اختلال واضح سطح هوشیاری. * بررسی سدیم سرم (Na⁺)، گلوکز، اسمولالیته سرم، اسمولالیته ادرار و سدیم ادرار. * ارزیابی وضعیت حجم مایعات بدن و مدت هیپوناترمی: * حاد: کمتر از ۴۸ ساعت * مزمن: ۴۸ ساعت یا بیشتر مرحله 2️⃣: هیپوناترمی علامت‌دار شدید * سالین هیپرتونیک ۳٪: تزریق وریدی ۱۰۰ میلی‌لیتر طی ۱۰ دقیقه (پروتکل ایالات متحده). * در صورت تداوم علائم شدید، این دوز را حداکثر ۲ بار دیگر تکرار کنید. * هدف اولیه: افزایش سدیم به میزان ۴ تا ۶ میلی‌اکی‌والان در لیتر، برای بهبود علائم. مرحله 3️⃣: درمان بر اساس وضعیت حجم مایعات بدن * هیپوولمیک (کاهش حجم): سالین ۰٫۹٪ و درمان علت زمینه‌ای. * یووولمیک (حجم طبیعی؛ مانند SIADH): محدودیت مصرف مایعات و درمان علت زمینه‌ای. * هیپروولمیک (افزایش حجم؛ مانند نارسایی قلبی یا سیروز): محدودیت مایعات، استفاده مناسب از داروهای دیورتیک و درمان بیماری زمینه‌ای. مرحله 4️⃣: اصلاح ایمن سدیم * به‌طور کلی، افزایش سدیم به میزان ۴ تا ۶ میلی‌اکی‌والان در لیتر طی ۲۴ ساعت را هدف قرار دهید. * در بیماران دارای خطر بالای سندرم دمیلیناسیون اسموتیک، از افزایش سدیم بیش از ۸ میلی‌اکی‌والان در لیتر طی ۲۴ ساعت اجتناب کنید. * در طول اصلاح فعال سدیم، غلظت سدیم سرم را به‌طور مکرر پایش کنید. مرحله 5️⃣: پیشگیری از عوارض * مراقب اصلاح بیش‌ازحد سدیم در اثر دیورز آب (دفع زیاد آب از طریق ادرار) باشید. * در صورت اصلاح بیش‌ازحد، با نظارت متخصص، استفاده از دسموپرسین ± محلول دکستروز ۵٪ (D5W) را مدنظر قرار دهید. نکته کلیدی آزمونی: * علائم شدید ← بولوس سالین ۳٪ * هیپوناترمی مزمن ← اصلاح آهسته و کنترل‌شده نکته بالینی: درمان باید برای هر بیمار به‌صورت اختصاصی تنظیم شود. تجویز سالین هیپرتونیک به پایش دقیق نیاز دارد؛ پروتکل مرکز درمانی خود را رعایت کنید.

👩‍💻در گذرِ روزهای طبابت؛ روایت‌هایی از تجربه‌های بالینی اعضای کانال طب اطفال پسری ۱۸ ساله بر اثر اصابت گلوله وارد بخش اورژانس شد. بیمار به بخش احیا منتقل شد. پس از معاینات مشخص شد که وضعیت بیمار خوب است و تنها آسیب خفیفی به کبد وارد شده که باعث هماتوم شده بود؛ یعنی پارگی خفیفی در کبد وجود داشت، اما نیازی به جراحی نداشت. هنگام معاینه توسط پزشک جراحی مغز و اعصاب مشخص شد که گلوله‌ای که به سمت جوان شلیک شده بود، یک محل ورود داشت، اما محل خروج نداشت؛ یعنی مدخل گلوله وجود داشت، اما منفذ خروجی دیده نمی‌شد. بلافاصله درخواست سی‌تی‌اسکن از ستون فقرات سینه‌ای و کمری‌ـ‌خاجی داده شد و این تصویربرداری انجام گرفت (MSCT Dorsal & LSS). نتایج سی‌تی‌اسکن نشان داد که گلوله به ستون فقرات نفوذ کرده و در کانال نخاعی، بین مهره‌های اول و دوم کمری (L1–L2)، متوقف شده است. با این حال، از نظر بالینی هیچ آسیب، ضعف یا فلجی در بیمار ایجاد نکرده بود؛ همان‌طور که در تصویر شماره ۱ مشاهده می‌کنید. قاعده کلی این است که اگر گلوله وارد بدن شده باشد، اما هیچ ضعف یا آسیبی در هیچ ناحیه‌ای ایجاد نکرده باشد، باید آن را در محل خود باقی گذاشت و دست‌کاری نکرد. زیرا گلوله هنگام ورود به بدن، به دلیل دمای بسیار بالایی که دارد، استریل می‌شود و اصولاً باعث ایجاد باکتری یا میکروب در اطراف خود نخواهد شد. علاوه بر این، محل قرارگیری گلوله بین مهره‌های اول و دوم کمری، ناحیه‌ای حساس از ستون فقرات است که کوچک‌ترین دست‌کاری در آن می‌تواند با احتمال بروز فلجی همراه باشد. بنابراین، در شرایطی که بیمار در آن زمان هیچ ناتوانی یا ضعفی نداشت، از مداخله جراحی پرهیز می‌کنیم؛ زیرا ممکن است جراحی به بیمار آسیب برساند. بیمار دقیقاً پس از دو روز، در حالی که کاملاً بهبود یافته بود، به خانه بازگشت. خونریزی کبد متوقف شده بود و راه رفتن و حرکات او کاملاً طبیعی بود. و بیمار از نظر بالینی هیچ مشکلی نداشت. چند ماه پس از اصابت گلوله، بیمار مجدداً به اورژانس مراجعه کرد؛ اما این بار با شکایت عجیب: او اظهار می‌کرد که از پنج روز قبل دچار ضعف شدید در هر دو اندام تحتانی شده است. 🟣ضعف دوطرفه اندام‌های تحتانی با قدرت عضلانی درجه ۳ (Bilateral Lower Limb Weakness, Grade 3) 🟡بی‌اختیاری ادرار و مدفوع 🔵بی‌حسی و از دست دادن حس در اطراف مقعد این وضعیت از نظر جراحی مغز و اعصاب یکی از اورژانس‌های بسیار فوری (Extremely Emergent) محسوب می‌شود که آن را سندرم دم اسب (Cauda Equina Syndrome) می‌نامیم. سندرم دم اسب وضعیتی است که در اثر فشار بر ریشه‌های عصبی انتهای کانال نخاعی ایجاد می‌شود. این فشار می‌تواند ناشی از یکی از علل زیر باشد: 1️⃣. بیرون‌زدگی شدید دیسک بین‌مهره‌ای (Severe Disc Prolapse) 2️⃣. تنگی شدید کانال نخاعی کمری (Severe LCS) 3️⃣. لغزش حاد مهره با درجه ۳ (Acute Grade 3 Listhesis) 4️⃣. تومور بزرگ ستون فقرات (Huge Spinal Tumor) 5️⃣. هماتوم حاد اپیدورال یا ساب‌دورال (Acute Epidural or Subdural Hematoma) یا هر نوع فشار شدید بر ریشه‌های عصبی کمری‌ـ‌خاجی (Severe Compression on LSS Nerve Roots). وقتی چنین بیماری به اورژانس مراجعه می‌کند، باید بلافاصله برای جراحی آماده شود؛ زیرا این وضعیت یک اورژانس بسیار جدی است. هرگونه تأخیر ممکن است باعث فلجی دائمی و از دست رفتن دائمی کنترل ادرار و مدفوع شود. بنابراین، سی‌تی‌اسکن جدیدی انجام شد. همه انتظار داشتند که علت مشکل، بیرون‌زدگی شدید دیسک یا حتی لغزش شدید مهره باشد؛ اما آنچه در تصویر شماره ۲ دیده شد، بسیار غافلگیرکننده بود! هیچ دیسکی وجود نداشت که باعث سندرم دم اسب شده باشد. در عوض، گلوله‌ای که چند ماه قبل در کانال نخاعی باقی مانده بود، از Dura Mater عبور کرده و به سمت پایین مهاجرت کرده بود. این گلوله مسیر طولانی‌ای را از محل اولیه خود، در مقابل مهره اول کمری، طی کرده و به مهره دوم خاجی رسیده بود. در این محل، با وارد کردن فشار بر مجموعه‌ای از اعصاب، علائم ذکرشده را ایجاد کرده بود. برای تأیید تشخیص سندرم دم اسب، حس اطراف مقعد را با نوک یک سوزن بررسی می‌کنیم. در این بیمار، حس این ناحیه کاملاً از بین رفته بود؛ به‌طوری‌که حتی اگر با سوزن به آن ناحیه آسیب وارد می‌شد، بیمار چیزی احساس نمی‌کرد! این وضعیت صرفاً کاهش حس نیست، بلکه بی‌حسی کامل مقعد و نواحی اطراف آن است. البته در آسیب‌های خفیف‌تر ممکن است فقط کاهش شدید حس وجود داشته باشد. این اختلال در نتیجه فشار بر ریشه‌های عصبی خاجی دوم، سوم، چهارم و پنجم (S2، S3، S4 و S5) ایجاد می‌شود. بلافاصله بیمار به اتاق عمل منتقل شد و گلوله‌ای که مهاجرت کرده بود، خارج گردید (تصویر ۳) در تصویر شماره ۴، خود گلوله را که بسیار موچک بود را می‌بینید. پس از عمل، وضعیت بیمار بیش از ۹۰ درصد بهبود یافت. 🚩🚩@TebeAtfal

⭕️دوره HFSAP 2026 در کانال VIP طب اطفال بارگذاری شد نارسایی قلبی یکی از چالش‌های مهم در طبابت بالینی است که تشخیص صحیح، انتخاب درمان مناسب و مدیریت اصولی بیماران مبتلا به آن، نیازمند به‌روز بودن دانش پزشکی و آشنایی با جدیدترین رویکردهای علمی است. دوره Heart Failure SAP 2026 فرصتی برای مرور مباحث مرتبط با نارسایی قلبی، به‌روزرسانی دانش تخصصی و آشنایی با اصول علمی مدیریت این بیماران است. ❓علاقه‌مند به عضویت در کانال VIP طب اطفال هستید؟ لطفاً ابتدا شرایط عضویت را در پست زیر به‌دقت مطالعه کنید:🔽 https://t.me/TebeAtfal/31360 سپس برای عضویت (پرداخت حق عضویت سالانه)، به آی‌دی زیر پیام دهید: 🔽 🔤@inPediatric

پزشک، فردی سبک‌سر، مبتذل و بی‌مبالات نیست؛ بلکه صاحب رسالتی والا و حرفه‌ای شریف و بزرگ است. او برای قداست حرفه خود ارزش قائل است و حتی در حساس‌ترین و خصوصی‌ترین لحظات، حرمت آن را حفظ می‌کند. بنابراین، دست به حرکات و رفتارهایی نمی‌زند که به شأن حرفه پزشکی یا نگاه مردم به پزشک خدشه وارد کند؛ زیرا پزشکی امانت است، به‌ویژه در اتاق‌های عمل و لحظات بحرانی. آنچه از بعضی پزشکان در اینستاگرام در قالب رفتارهای مبتذل یا حرکات نامناسب پس از انجام عمل های جراحی بخصوص جراحی های زیبایی مشاهده شده، خروج از آداب حرفه پزشکی و خدشه‌دار کردن تصویر پزشک در جامعه است.

مطالعه‌ای که در مجله Annals of Internal Medicine منتشر شد، نشان داد زنانی که توسط پزشکان زن درمان می‌شوند، در مقایسه با زنانی که توسط پزشکان مرد درمان می‌شوند، احتمال کمتری برای مرگ یا بستری مجدد در بیمارستان دارند. پژوهشگران برآورد کردند که از بین بردن این اختلاف می‌تواند سالانه جان ۵۰۰۰ زن را نجات دهد. ❓علت این تفاوت چیست؟ پژوهش‌ها نشان می‌دهند که پزشکان زن ممکن است زمان بیشتری را با بیماران سپری کنند، شیوه متفاوتی در برقراری ارتباط داشته باشند و کمتر احتمال دارد علائم و درد زنان را نادیده بگیرند یا کم‌اهمیت تلقی کنند. این موضوع در پزشکی اهمیت دارد که در آن، درد زنان در طول تاریخ کمتر جدی گرفته شده و این مسئله به تشخیص و درمان با تأخیر کمک کرده است. این نابرابری‌ها می‌توانند در زنان متعلق به گروه‌های نژادی اقلیت حتی بیشتر باشند؛ به‌ویژه زنان سیاه‌پوست که همچنان با میزان نامتناسب بالایی از مرگ‌ومیر مادران مواجه‌اند. اینکه چه کسی شما زنان را درمان می‌کند، نباید تعیین‌کننده این باشد که تا چه اندازه جدی گرفته می‌شوید. حرف خود را بزنید، سؤال بپرسید و از خودتان و زنانی که در اطرافتان هستند دفاع کنید. Miyawaki A, et al. Comparison of Hospital Mortality and Readmission Rates by Physician and Patient Sex.

⭕️ دوره ACP BOARD REVIEW 2025  در کانال VIP طب اطفال بارگذاری شد دوره ACP Board Review 2025 یکی از منابع معتبر و جامع برای مرور طب داخلی است که توسط American College of Physicians (ACP) ارائه شده است. این مجموعه با تمرکز بر مباحث کلیدی و مهم پزشکی داخلی، مطالب را به‌صورت ساختاریافته و مبتنی بر شواهد ارائه می‌کند و برای مرور مباحث بالینی و آمادگی آزمون‌های تخصصی پزشکی کاربرد دارد. ❓علاقه‌مند به عضویت در کانال VIP طب اطفال هستید؟ لطفاً ابتدا شرایط عضویت را در پست زیر به‌دقت مطالعه کنید:🔽 https://t.me/TebeAtfal/31360 سپس برای عضویت (پرداخت حق عضویت سالانه)، به آی‌دی زیر پیام دهید: 🔽 🔤@inPediatric

💝پاسخی به یک پرسش ❓دختر ۱۵ ساله‌ای (وزن بیمار ۶۰ کیلوگرم و قد او ۱۶۳ سانتی‌متر) یک نوبت تب ۳۸ درجه، احتباس ادرار، پارستزی پرینه و ضعف خفیف اندام‌های تحتانی مراجعه کرده است. آزمایش‌های UA، CRP و ESR نرمال بوده و MRI مغز و ستون فقرات سرویکال، توراسیک و لومبوساکرال، با و بدون تزریق گادولینیوم، نیز نرمال گزارش شده است. بیمار پس از دریافت پالس متیل‌پردنیزولون کاملاً بهبود یافته و با پردنیزولون ۵۰ میلی‌گرم ترخیص شده است. بررسی CSF انجام نشده است. با توجه به منفی بودن آزمایش MOGAD، نحوه تیپر کردن پردنیزولون در این بیمار چگونه باشد و آیا اقدام تشخیصی یا درمانی دیگری لازم است؟ لازم به ذکر است آزمایش MOG-IgG به روش Cell-Based Assay (CBA) انجام نشده است. پاسخ🔽 میلیت حاد کونوس (درگیری بارز اسنفکتر با احتباس ادراری نیازمند کاتتریزاسیون و اختلال حس پرینه، اما ضعف اندک) حتی در حضور MRI طبیعی باید مطرح کننده MOGAD یا عفونت هرپسی باشد. تاکید شده که MOGAD می‌تواند در فاز حاد تبدار باشد و درصد اندکی ممکن است با Normal MRI Myelitis مراجعه کنند. هرچند تصویر درگیری نخاعی در MOGAD با درگیری محدود H مرکزی ممکن است فقط در مقطع اگزیال یا مطالعه دقیق تر ساژیتال کشف شود و به اشتباه طبیعی انگاشته شود. این مورد که فرمودین با پاسخ عالی به استرویید، در یک دختر ۱۵ ساله، قویا مطرح کننده MOGAD Myelitis است. تا زمانیکه امکان روش CBA خوب نداریم، ناچاریم برای تشخیص MOGAD به ترکیب بالین سازگار بعلاوه تصویر سازگار تکیه کنیم. تصویر طبیعی در سندرم بالینی گرفتاری حاد کونوس، هم یکی از تصاویر سازگار با MOGAD است. پیشنهاد میکنم دوز پردنیزولون ۵۰ را تا زمان بهبودی کامل ادامه دهید و پس از طبیعی شدن اسفنکتر و حس پرینه، به میزان ۵ میلی گرم در هفته تا دوز ۲۵ و سپس ۲/۵ میلی‌گرم در هفته تا دوز ۱۰ و سپس ۲/۵ میگیرم هر دو هفته تا دوز صفر، با مدت زمان درمان حداقل شش ماه ادامه دهید. ✍️ آقای دکتر احسان محمدیانی نژاد (نورولوژیست) 🚩🚩@TebeAtfal

⏺وبینار چالش‌های تغذیه‌ای مؤثر بر رشد کودکان؛ لاغری و کم‌وزنی در کودکان (مهر ۱۴۰۵) 🚩🚩@TebeAtfal

🧠 مغز ایسکمیک زیر فشار: فتق قریب‌الوقوع مغز و فاجعهٔ هیپرونتیلاسیون کور ساعت ۲ بامداد در بخش مراقبت‌های ویژه است. پسر ۱۶ ساله پس از یک آسیب شدید مغزی تروماتیک (TBI) در پی حادثه موتورسیکلت بستری شده است. در CT اسکن، هماتوم اپیدورال تمپوروپاریتال همراه با انحراف خط وسط به میزان ۸ میلی‌متر دیده می‌شود. ناگهان پرستار شما را صدا می‌زند: مردمک راست گشاد و بدون واکنش به نور شده است (آنیزوکوری حاد). فشار خون ۱۹۰/۱۰۵ mmHg و ضربان قلب به ۴۲ ضربه در دقیقه کاهش یافته است (تریاد کوشینگ). اینها علائم بالینی واضحی به نفع فتق قریب‌الوقوع آنکال (Uncal herniation) هستند. پزشک کشیک با عجله به سراغ ونتیلاتور می‌رود:

«آنکوس در حال فتق است! تعداد تنفس را به ۳۰ در دقیقه برسانید، CO₂ را به ۲۰ mmHg کاهش دهید و تا رسیدن جراح مغز و اعصاب همین‌طور ادامه دهید.»

مردمک طی ۱۵ دقیقه اول ظاهراً اندکی بهتر واکنش نشان می‌دهد، اما پس از ۲ ساعت، پایش بافت مغز هیپوکسی/آنکسی شدید مغزی را نشان می‌دهد. ساعت ۶ صبح بیمار دچار مرگ مغزی می‌شود. اگر هیپرونتیلاسیون عمیق و طولانی‌مدت انجام داده باشید، ممکن است یک ضایعه‌ای را که بالقوه قابل جراحی بوده، به ایسکمی منتشر مغزی تبدیل کرده باشید. به مرز باریک و خطرناک مراقبت از بیمار نوروقحرانی خوش آمدید. 📉 🔬 پاتوفیزیولوژی: «تنگی عروقی خودویرانگر» - گشادکنندگی فیزیولوژیک عروق توسط CO₂: اسیدوز اطراف عروق ناشی از هیپرکاپنی باعث اتساع آرتریول‌های مغزی می‌شود؛ در مقابل، هیپوکاپنی و آلکالوز اطراف عروق باعث تنگی سریع آرتریول‌های مغزی می‌شود. - کاهش جریان خون مغزی (CBF): به ازای هر ۱ mmHg کاهش PaCO₂ زیر ۳۵ mmHg، جریان خون مغزی حدود ۲ تا ۳ درصد کاهش می‌یابد. - ایسکمی ثانویه: با هیپرونتیلاسیون شدید و رساندن PaCO₂ به کمتر از ۳۰ mmHg، حجم خون مغزی کاهش یافته و ICP به‌طور موقت پایین می‌آید؛ اما در عوض، جریان خون مغزی ممکن است به زیر آستانهٔ بحرانی ایسکمی (کمتر از ۱۸ mL/100 g/min) برسد و به بافت سالم مغز و ناحیهٔ پنومبرا در اطراف هماتوم آسیب وارد شود. 🛠️ دام حیاتی: اشتباه گرفتن «پل موقت» با «درمان» 🚨 هشدار جدی: هرگز هیپرونتیلاسیون شدید (PaCO₂ <30 mmHg) را برای مدت طولانی یا بدون پایش اکسیژناسیون مغزی ادامه ندهید. ❓چرا؟ چون تنگی شدید عروق مغزی می‌تواند اکسیژن‌رسانی به نورون‌های هنوز زنده را کاهش دهد. ایجاد هیپوکاپنی شدید و پایدار می‌تواند باعث ایسکمی ثانویه مغز و آسیب برگشت‌ناپذیر شود. 💡 نکتهٔ نجات‌بخش: توالی اقدامات در اورژانس - نورموکاپنی به‌عنوان قاعدهٔ کلی:PaCO₂ هدف را در محدودهٔ طبیعی، یعنی حدود ۳۵ تا ۴۰ mmHg، حفظ کنید. - درمان اسموتیک اورژانسی: در صورت وجود علائم بالینی فتق قریب‌الوقوع، مانند آنیزوکوری، افت سطح هوشیاری (GCS) یا وضعیت‌های حرکتی غیرطبیعی، بلافاصله درمان اسموتیک را آغاز کنید: سالین هیپرتونیک ۳٪: مقدار ۲۵۰ تا ۵۰۰ میلی‌لیتر به‌صورت بولوس طی ۱۵ دقیقه یا مانیتول ۲۰٪: مقدار ۰٫۵ تا ۱ گرم به ازای هر کیلوگرم به‌صورت بولوس سریع همزمان باید از مناسب بودن فشار خون و پرفیوژن مغزی اطمینان حاصل شود. - هیپرونتیلاسیون فقط به‌عنوان یک پل موقت: هیپرونتیلاسیون متوسط، با هدف PaCO₂ حدود ۳۰ تا ۳۵ mmHg، فقط در شرایط فتق فعال مغزی یا افزایش مقاوم ICP و در زمانی که درمان اسموتیک اثر خود را نشان می‌دهد یا بیمار در حال انتقال به اتاق عمل است، استفاده شود. محدودیت زمانی: حداکثر ۱۵ تا ۳۰ دقیقه. بهینه‌سازی همودینامیک: فشار پرفیوژن مغزی (CPP = MAP − ICP) را بالاتر از ۶۰–۷۰ mmHg حفظ کنید و در صورت ناکافی بودن MAP، از وازوپرسورها استفاده کنید.

⭕️⭕️ قابل توجه پزشکانی که قصد مهاجرت کانادا دارند🇨🇦 جامعترين دوره آموزش MCCQE 1 📥 بر اساس آخرین آپدیت سال 2025 ⭕️ تدریس این دوره توسط دکتر اویس صالحی، متخصص داخلی و پژوهشگر تگزاس آمریکا دارای نمره USMLE256 انجام می‌شود 🔹استراتژى پاسخ به تمام سوالات 🔹استراتژی ‌های تست رنی 🔹ارائه برنامه‌ریزی دقیق مطالعه شخصى 🔹پشتيبانى تا روز آزمون 🕛 شروع دوره 1 آبان 🕛 برای ثبت‌نام به آیدی زیر پیام دهید⬇️ @Easyusmleadmincenter 📷 لینک اینستاگرام: https://www.instagram.com/dr.oveissalehi?igsh=Y3E1YTZ5dnFwdWt6

در ادامه نصائح جاهایی که تنهایی می‌ری... چیزهایی که تنهایی می‌خری... دوره‌های پزشکی یا کارگاه‌هایی که تنهایی شرکت می‌کنی... و فعالیت‌هایی که تنهایی انجام می‌دی... و زمان‌هایی که تنهایی سپری می‌کنی... و دستاوردهایی که تنهایی به دست میاری... در واقع، خودِ تو هستند... نصیحت یک عمر برای هر کسی که در ابتدای زندگیه: از حباب دوستانت و سؤالِ «مگه میشه تنهایی؟!» بیا بیرون. آره، تنهایی. ✍️ ادمین کانال طب اطفال 🚩🚩@TebeAtfal

بعد از دیدن تصویری از کارل دِسِروث، برنده نوبل پزشکی امسال، که صبح روز دریافت جایزه نوبل در حال آماده‌کردن ساندویچ‌های بچه‌هایش بود، کنجکاو شدم درباره همسرش، میشل مونجی، بیشتر بدانم… و به داستان زیبایی رسیدم که ارزش روایت‌کردن دارد. کارل دِسِروث و میشل مونجی در دانشگاه استنفورد و زمانی که هنوز در ابتدای مسیر پزشکی خود بودند با یکدیگر آشنا شدند. میشل دانشجوی پزشکی بود و در بخش نورولوژی دوره کارآموزی می‌گذراند و کارل نیز پزشک بود و در حال تخصص در روان‌پزشکی، دوره‌ای را در همان بخش می‌گذراند. آنها با هم کار کردند و باهم دوست شدند. بعدها تحقیقاتشان نیز در یک ساختمان انجام می‌شد و همین موضوع فرصت بیشتری برای گفت‌وگو و نزدیک‌ترشدن آنها فراهم کرد. آنها در سال ۲۰۰۷ ازدواج کردند. با گذشت سال‌ها، هرکدام مسیر علمی بزرگی را طی کردند. کارل برای پژوهش‌هایش در زمینه اپتوژنتیک به جایزه نوبل رسید و میشل نیز درست مانند کارل به استادی دانشگاه استنفورد رسید. او همچنین پزشک و پژوهشگری در زمینه تومورهای مغزی کودکان است. میشل پژوهشگر بسیار موفقی است و این موضوع از تعداد استنادهای علمی و شاخص H او در گوگل اسکالر که با سرعت زیادی افزایش یافته، کاملاً مشخص است. یکی از مهم‌ترین یافته‌های تیم پژوهشی او این بود که برخی تومورهای مغزی از فعالیت سلول‌های عصبی برای رشد خود استفاده می‌کنند و سلول‌های تومور می‌توانند ارتباطات مستقیمی با سلول‌های عصبی برقرار کرده و سیگنال‌هایی را از آنها دریافت کنند که به رشدشان کمک می‌کند. تصور کنید تومور بخشی از سیستم ارتباطی مغز را به نفع خودش به کار بگیرد! شناخت این رابطه، مسیرهای جدیدی را برای تلاش جهت متوقف‌کردن رشد تومورها ایجاد کرده و به دریافت جوایز مهمی از سوی او، از جمله جایزه Brain Prize در سال ۲۰۲۵، کمک کرده است. اما در کنار همه این دستاوردها، خانواده‌ای با پنج فرزند و زندگی روزمره‌ای وجود دارد که نیازمند زمان و توجه است. میشل می‌گوید کارل حمایت زیادی از او می‌کند و این موضوع صبح روز دریافت جایزه نوبل نیز به‌خوبی دیده شد؛ زمانی که او طبق روال هر روز، در حال آماده‌کردن لانچ‌باکس بچه‌ها بود. آنها نمونه زیبایی از دو انسان بلندپرواز هستند؛ هرکدام رؤیایی بزرگ دارند و در میانه تلاش برای رسیدن به آن، سعی می‌کنند همچنان برای یکدیگر و فرزندانشان حضور داشته باشند.

تا دقایقی دیگر، ساعت ۲۰:۰۰ امشب، کلاس بسیار مهم و کاربردی مدیریت کروپ در کودکان در اپلیکیشن پزشک‌هاب با تدریس استاد گرامی خانم دکتر شیرین محمدی شروع آغاز خواهد شد.