کانال طِب اَطفال

من در زمینه داروهایی که تجویز می‌کنم، واقعاً آدمی بسیار سنتی هستم... وقتی متوجه می‌شوم دارویی برای بیماران نتایج خوبی دارد و از اثربخشی و عوارض جانبی آن اطمینان دارم، معمولاً آن را انتخاب می‌کنم و به تجویز مداوم آن ادامه می‌دهم. تا جایی که اگر نسخه‌هایم را بررسی کنم، ممکن است متوجه شوم که اقلام دارویی مشابهی را به‌طور قابل‌توجهی تکرار می‌کنم! داروخانه‌ای هم که نسخه‌هایم را تحویل می‌دهد، ممکن است این موضوع را به دو شکل تفسیر کند: یا اینکه این پزشک با شرکت‌های دارویی قرارداد دارد... یا اینکه اصلاً داروی دیگری بلد نیست! 😅 اما موضوعی وجود دارد که واقعاً در شیوه تفکر من تغییر کرده است؛ و آن، اولویت‌بندی من هنگام انتخاب درمان با توجه به شرایط مالی بیمار است. قبلاً از همان ابتدا سعی می‌کردم گروه‌های قیمتی مختلف را در نظر بگیرم و برای هر بیمار درمانی متناسب با توان مالی‌اش انتخاب کنم. حتی ممکن بود اگر شرایط مالی بیمار دشوار بود، ارزان‌ترین درمانی را که می‌شناختم برایش تجویز کنم، نه مؤثرترین درمان را (اگر گران بود)! اما با گذشت زمان و کسب تجربه، متوجه شدم که بعضی از بیماران به شکل مطلوب بهبود پیدا نمی‌کنند و گاهی حتی وضعیتشان بدتر می‌شود، با وجود اینکه به درمان پایبند هستند. اینجا بود که شروع کردم به بررسی موضوع از زاویه‌ای متفاوت... در جامعه ما، هر بیماری که بهبود پیدا نمی‌کند، لزوماً برای ارزیابی مجدد وضعیتش و بررسی اینکه چه چیزی باید تغییر کند، نزد همان پزشک برنمی‌گردد. در بیشتر موارد، بیماری که به اندازه کافی احساس بهبودی نمی‌کند، به‌خصوص اگر منتظر نتیجه سریع باشد، ممکن است به پزشک دیگری مراجعه کند، هزینه ویزیت جدیدی بپردازد و درمان جدیدی را با هزینه اضافی آغاز کند. اینجاست که ممکن است من از ابتدا سعی کرده باشم در هزینه‌هایش صرفه‌جویی کنم، اما ناخواسته او را در معرض هزینه‌های بیشتری در آینده قرار داده باشم! به همین دلیل، شروع کردم به اولویت‌بندی متفاوت: اول: تشخیص صحیح، تعیین شدت بیماری و انتخاب مناسب‌ترین درمان (حتی اگر گران باشد) از نظر اثربخشی و ایمنی. دوم: جست‌وجوی جایگزینی با هزینه کمتر، به شرط آنکه از نظر درمانی مناسب و معادل باشد. زیرا در نظر گرفتن شرایط مالی بیمار به این معنا نیست که صرفاً ارزان‌ترین دارو را انتخاب کنم؛ همان‌طور که انتخاب مناسب‌ترین درمان نیز لزوماً به معنای انتخاب گران‌ترین دارو نیست. گاهی تلاش برای صرفه‌جویی در مبلغی اندک در ابتدای درمان، ممکن است بعداً هزینه‌ای چندین برابر برای بیمار ایجاد کند. یا دوره بیماری را طولانی‌تر کند و در نتیجه بر کار و درآمد او تأثیر بگذارد! منظورم این نیست که پزشک باید شرایط مالی بیمار را نادیده بگیرد؛ بلکه باید میان این شرایط و نیاز پزشکی بیمار تعادل برقرار کند و بهترین درمان ممکن را در محدوده امکانات موجود برای او انتخاب کند. زیرا در نهایت، هدف ما فقط این نیست که هزینه نسخه بیمار را کاهش دهم... هدف ما باید این باشد که به او کمک کنیم با کمترین هزینه کلی ممکن بهبود پیدا کند، بدون اینکه از اثربخشی یا ایمنی درمان چشم‌پوشی کرده باشیم.

ادامه پست🔽🔽🔽 ⬅️این یکی از شگفت‌انگیزترین موارد نورولوژی بود که ممکن است از نظر آموزشی در دوران کشیک با آن مواجه شوید. (Locked-in Syndrome) اما از بدترین وضعیت‌های بیماری است که ممکن است ببینید. تصور کنید فردی که تا همین لحظه کاملاً سالم بوده، زندگی عادی داشته و حالش خوب بوده، ناگهان درون خودش زندانی شود؛ نه می‌تواند صحبت کند، نه غذا بخورد، نه آب بنوشد و نه حتی یک انگشتش را حرکت دهد؛ و به بستر بیماری محدود شود، بدون هیچ توان و قدرتی؟! و خداوند متعال راست می‌فرماید: «وَخُلِقَ الْإِنْسَانُ ضَعِيفًا» و انسان ناتوان آفریده شده است. این ماجرا عبرتی برای کسی است که بخواهد عبرت بگیرد...فَاعْتَبِرُوا يَا أُولِي الْأَبْصَارِ نکته: بیمار در مرکز دیگری بستری بود و دو روز پس از شروع علائم به مرکز ما منتقل شد؛ یعنی دیگر فرصتی برای ترومبولیز یا ترومبکتومی وجود نداشت.

👩‍💻در گذرِ روزهای طبابت؛ روایت‌هایی از تجربه‌های بالینی اعضای کانال طب اطفال اجازه نده تصویر گولت بزند مدتی پیش، بیماری را دیدم که داستانش کمی عجیب بود و به این شکل پیش رفت: بیماری ۵۵ ساله که مبتلا به فشارخون و دیابت بود و سالها سیگار می‌کشید. او به‌طور کاملاً عادی کنار فرزندانش نشسته بود و با آن‌ها صحبت می‌کرد. ناگهان دیگر صحبت نکرد و به آن‌ها پاسخ نداد. هیچ سطح هوشیاری نداشت و دست‌ها و پاهایش را حرکت نمی‌داد؛ تمام اندام‌هایش بدون هیچ حرکتی بودند. خانواده بلافاصله او را به اورژانس بردند. پزشکان علائم حیاتی، مانند فشارخون و نبض را اندازه‌گیری کردند که همگی خوب بودند. بلافاصله CT اسکن مغز انجام دادند و نتیجه خوب بود. از آنجا که به سکته مغزی مشکوک بودند، در آن زمان MRI مغز نیز انجام دادند که آن هم خوب بود و هیچ چیزی در آن دیده نمی‌شد. بیمار با شکایت زیر در بخش مراقبت‌های ویژه بستری شد: اختلال ناگهانی سطح هوشیاری + فلج چهاراندام Acute DCL and Quadriparalysis اگر از من درباره عللی که ممکن است چنین وضعیتی ایجاد کنند بپرسید، به شما می‌گویم کتاب را باز کنید و شروع به شمردن صفحات کنید! (DDX زیاد است) اما مهم‌ترین علل، سکته یا خونریزی مغزی هستند، به‌ویژه در ساقه مغز. ولی CT و MRI طبیعی بودند و همین باعث شد به علل دیگری مانند عفونت‌های ساقه مغز، از جمله: Encephalitis و علل متعدد دیگر فکر کنند. مهم نیست، برای اینکه مطلب را طولانی نکنم: وقتی بیمار را دیدم، او را معاینه کردم! خلاصه، معاینه به این شکل بود: * فلج شل چهاراندام (Flaccid Quadriplegic) * رفلکس کف پایی دوطرفه نامشخص (Bilateral equivocal plantar reflex) * آفازی * علائم بولبار مثبت (Positive Bulbar Symptoms) * رفلکس‌های تاندونی عمقی بدون یافته غیرطبیعی بودند (Deep tendon reflexes were unremarkable) * همچنین رفلکس‌های پاتولوژیک مانند Jaw و Glabellar نیز بدون یافته غیرطبیعی بودند. اما نکته‌ای که در بیمار کاملاً واضح بود، این بود که می‌توانست پلک بزند و چشم‌هایش را به‌خوبی حرکت دهد.❗️ در همان لحظه دوباره با دقت بیشتری به تصاویر CT و MRI نگاه کردم و به دنبال هر چیزی در آن‌ها گشتم، اما هیچ چیزی وجود نداشت؛ نه خونریزی و نه سکته. همان موقع گفتم باید تصویربرداری را دوباره انجام دهیم! ❓خب چرا، مگر تصاویر خوب نبودند؟! گفتم بله، خوب بودند، اما در همان زمانی که در ابتدای شروع علائم انجام شده بودند. خب، به چه چیزی شک داری؟! چه چیزی تغییر کرده است؟! گفتم نه، ابتدا CT اسکن را انجام دهیم و ببینیم چه می‌شود! 😅 و واقعاً بیمار CT اسکن انجام داد تا نتیجه به شکلی که در تصویر پایین می‌بینید، مشخص شود: یک سکته بزرگ در ساقه مغز Pontine Infarction می‌گویی چطور سکته؟ مگر CT و حتی MRI انجام ندادیم و هر دو خوب نبودند؟! بله، درست است که CT اسکن ممکن است در ۲۴ ساعت اول سکته را نشان ندهد؛ اما در MRI دیده می‌شود و به همین دلیل است که بلافاصله آن را انجام می‌دهیم! به تو می‌گویم حرفت درست است، اما یک نکته کوچک وجود دارد: متأسفانه سکته نیز ممکن است در ابتدا در MRI دیده نشود، به‌خصوص اگر سکته در ساقه مغز یا به‌طور کلی در گردش خون خلفی اتفاق افتاده باشد. Posterior Circulation in General بنابراین ممکن است با بیماری مانند این مواجه شوید و متأسفانه تصویر شما را فریب دهد. به همین دلیل است که معاینه بالینی از هر چیزی مهم‌تر است؛ همان‌طور که شما یک بار در کانال طب اطفال گفتید: Clinical Is The King هیچ صدایی بالاتر از صدای معاینه بالینی نیست! همکارام گفت:بسیار خوب، یعنی حالا تشخیص را فهمیدیم؛ سکته در ساقه مغز که باعث فلج چهاراندام و اختلال سطح هوشیاری شده است و درمان را هم فهمیدیم. نه، این حرف دقیقی نیست! گفت: یعنی چه؟! گفتم: بله، سکته باعث فلج چهاراندام شده است، اما چه کسی گفته بیمار اختلال سطح هوشیاری دارد؟! گفت: خب، بیمار به هیچ چیزی پاسخ نمی‌دهد! گفتم: نه، پاسخ می‌دهد! گفت: چطور؟! گفتم: اگر دقت کرده باشی، متوجه می‌شوی که این بیمار می‌تواند با پلک بالایی چشمش به‌خوبی پلک بزند. Upper Eyelid و اگر دقیق‌تر نگاه کنی، متوجه می‌شوی که چشم‌هایش حرکت می‌کنند، اما فقط در جهت عمودی و نه افقی؛ یعنی چشم‌هایش به سمت بالا و پایین حرکت می‌کنند، اما به چپ و راست حرکت نمی‌کنند. و اگر به او بگویی پلک بزن، می‌بینی که به تو پاسخ می‌دهد. بله، یعنی چه؟! گفتم: یعنی بیمار اختلال سطح هوشیاری ندارد؛ او هوشیار است، اما نمی‌تواند با تو ارتباط برقرار کند. این همان چیزی است که به آن می‌گوییم: Locked-in Syndrome و این سندرم به‌طور معمول با سکته قسمت ونترال پل مغزی اتفاق می‌افتد: Typical with Ventral Pontine Infarction و واقعاً بیمار با پلک زدن به ما پاسخ می‌داد. ادامه پست🔽🔽🔽

کانال پزشکان طرحی اخبار و نکات کاربردی طرح پزشکی، آموزش‌های بالینی و مطالب ویژه پزشکان عمومی https://t.me/Pezeshktarh_com

یک مطالعه گسترده در ایالات متحده که ۲.۵ میلیون کودک را شامل می‌شود، نشان داده است که هیچ ارتباطی بین واکسن MMR و اوتیسم وجود ندارد. هم‌زمان با افزایش موارد ابتلا به سرخک در ایالات متحده، پژوهش جدیدی که در مجله The Pediatric Infectious Disease Journal منتشر شده، شواهد قدرتمند دیگری در رد یکی از ماندگارترین باورهای نادرست در پزشکی ارائه کرده است. پژوهشگران به سرپرستی یک پزشک از مرکز پزشکی دانشگاه واشینگتن (UW Medicine)، سوابق سلامت ۲٬۵۶۰٬۰۳۵ کودک آمریکایی را بررسی کردند. در این مطالعه، کودکانی که نخستین دوز واکسن سرخک، اوریون و سرخجه (MMR) را پیش از ۲ سالگی دریافت کرده بودند، با کودکانی مقایسه شدند که هنوز این واکسن را دریافت نکرده بودند. کودکان تا سن ۸ سالگی تحت پیگیری قرار گرفتند و نتایج کاملاً روشن بود: واکسیناسیون با MMR با افزایش خطر ابتلا به اوتیسم ارتباطی نداشت. برای تقویت اعتبار یافته‌ها، پژوهشگران همچنین یک دوز یادآور معمول واکسن پنوموکوک را بررسی کردند و به نتایج اطمینان‌بخش مشابهی رسیدند. باور نادرست درباره ارتباط واکسن MMR با اوتیسم، از یک مطالعه جنجالی در سال ۱۹۹۸ سرچشمه گرفت که بعدها از سوی مجله منتشرکننده پس گرفته شد (Retracted). طی دهه‌های گذشته، مطالعات متعدد با مشارکت میلیون‌ها کودک بارها نتوانسته‌اند هیچ رابطه علت و معلولی میان این واکسن و اوتیسم اثبات کنند. در همین حال، سرخک بار دیگر به شکلی نگران‌کننده در حال گسترش است. بر اساس گزارش مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری‌های آمریکا (CDC)، تا تاریخ ۲۲ اکتبر ۲۰۲۶، تعداد ۴٬۵۸۸ مورد تأییدشده سرخک در ایالات متحده ثبت شده بود؛ آماری که اهمیت واکسیناسیون علیه این بیماری بسیار مسری را برجسته می‌کند. اگرچه هیچ مطالعه مشاهده‌ای نمی‌تواند تمام منابع احتمالی سوگیری را به‌طور کامل حذف کند، این پژوهش عظیم به مجموعه شواهد علمی بسیار گسترده‌ای می‌افزاید که نشان می‌دهند واکسن MMR باعث اوتیسم نمی‌شود. منابع: * Burstain et al. (2026), The Pediatric Infectious Disease Journal * DOI: 10.1097/INF.0000000000005349 * CDC Measles Surveillance (2026)

این دختر ۱۷ ساله، فردی سالم و بدون سابقه بیماری بود که چند هفته دچار سرفه‌های مداوم و دردی در ناحیه پشت شده بود که آرامش را از او گرفته بود. تب نداشت، وزن کم نکرده بود و بدون مشکل تنفس می‌کرد. اما نکته عجیب این بود که هنگام سمع ریه‌ها، در بعضی نواحی صدای ورود هوا تقریباً شنیده نمی‌شد. به رادیوگرافی دقت کنید. در قسمت فوقانی ریه راست، یک توده سفیدرنگ، بزرگ، گرد و با حاشیه‌های کاملاً صاف دیده می‌شود؛ درست مانند توپی که داخل قفسه سینه قرار گرفته باشد. در قسمت تحتانی ریه چپ، پشت قلب، تصویر گرد دیگری وجود دارد که با تصویر قبلی متفاوت است: تیره‌تر است و درون آن هوا دیده می‌شود؛ گویی کیسه‌ای است که بخشی از محتویات آن تخلیه شده است. سی‌تی‌اسکن این یافته‌ها را تأیید کرد: دو کیست بزرگ، یکی در هر ریه. یکی از این کیست‌ها نیز دچار عارضه شده بود و محتویات آن تغییر کرده و هوا به داخل آن راه یافته بود. اما بررسی شرح‌حال بیمار، سرنخی را آشکار کرد که همه‌چیز را توضیح می‌داد. او در محیطی بزرگ شده بود، در محاصره سگ‌ها زندگی کرده و تماس نزدیکی با حیوانات داشت. ❓اما سگ‌ها چه ارتباطی با ایجاد کیست در ریه دارند؟ عامل این بیماری، انگل بسیار کوچکی به نام Echinococcus granulosus است. این انگل در روده سگ‌ها زندگی می‌کند؛ به‌ویژه سگ‌هایی که احشای خام گوسفند، گاو را می‌خورند. سگ‌ها تخم انگل را از طریق مدفوع دفع می‌کنند. این تخم‌ها ممکن است روی موهای حیوان، در خاک، آب یا سبزیجاتی که به‌خوبی شسته نشده‌اند، باقی بمانند. یک نوازش ساده حیوان یا تماس دست آلوده با دهان، می‌تواند باعث ورود تخم انگل به بدن انسان شود. پس از ورود به دستگاه گوارش، لاروها از دیواره روده عبور می‌کنند، از طریق جریان خون جابه‌جا می‌شوند و معمولاً در کبد یا ریه‌ها مستقر می‌شوند. در آنجا کیستی پر از مایع تشکیل می‌دهند که طی سال‌ها و به‌آرامی رشد می‌کند؛ درست مانند بادکنکی که بی‌صدا باد می‌شود. به همین دلیل، این بیماری اغلب در سنین جوانی تشخیص داده می‌شود، درحالی‌که آلودگی ممکن است از دوران کودکی اتفاق افتاده باشد. نام این بیماری هیداتیدوز (Hydatidosis) یا بیماری کیست هیداتید است. ⚠️ بزرگ‌ترین خطر، پاره شدن کیست است. مایع داخل کیست می‌تواند واکنش آلرژیک شدید ایجاد کند، دچار عفونت شود یا با آزاد کردن لاروهای جدید، باعث تشکیل کیست‌های بیشتری در بدن شود. به همین دلیل، هرگز نباید بدون آمادگی و تمهیدات مناسب اقدام به سوراخ کردن کیست کرد. پس از تأیید تشخیص، درمان با داروی ضدانگل آلبندازول آغاز می‌شود؛ دارویی که انگل را تضعیف کرده و خطر انتشار آن را کاهش می‌دهد. در مرحله بعد، جراحی انجام می‌شود تا کیست‌ها به‌طور کامل خارج شوند و در عین حال، بیشترین میزان ممکن از بافت سالم ریه حفظ شود. این بیمار روند بهبودی مطلوبی داشت. اما مسئله‌ای که پشت این بیماری وجود دارد و با جراحی برطرف نمی‌شود، همچنان پابرجاست: در بسیاری از مناطق ایران و افغانستان، این بیماری همچنان شایع است؛ زیرا سگ‌ها انگل‌زدایی نمی‌شوند و احشای خام در اختیار آن‌ها قرار می‌گیرد. 🐕 این بیماری یادآوری می‌کند که دوست داشتن حیوانات، به معنای مراقبت از سلامت آن‌ها نیز هست. انگل‌زدایی منظم سگ‌ها و عدم نگهداری آنها در خانه، ندادن احشای خام به آن‌ها و شست‌وشوی صحیح دست‌ها می‌تواند از ابتلا به بیماری‌ای جلوگیری کند که یک انگل نامرئی را به داخل ریه‌های انسان می‌فرستد.

در ادامه نصائح استادی در دانشکده پزشکی یکی از دانشگاه‌ها، به دلیل کار زیاد جراحی روی دست راستش، دچار گیر افتادگی عصب دست شده بود. بنابراین، یکی از استادان همکارش را آورد تا عمل را برایش انجام دهد. همچنین یکی از استادان همکارش در بخش بیهوشی را آورد تا او را تحت بیهوشی عمومی قرار دهد. یعنی تمام اعضای تیم جراحی در اتاق عمل، از بهترین ها بودند. نه رزیدنت، نه متخصص تازه کار و نه ....؛ بلکه هر سه نفر دارای بالاترین رتبه علمی بودند. با اینکه این عمل، یعنی آزادسازی عصب، معمولاً با بی‌حسی موضعی انجام می‌شود، او بیهوشی عمومی را ترجیح داد تا هیچ‌گونه احساس دردی نداشته باشد. متأسفانه، این استاد در حین عمل و در شرایط بیهوشی عمومی دچار Cardiac Arrest شد و فوت کرد؛ تمام تلاش‌های احیای قلبی ریوی نیز ناموفق بود. ……………… مورد دوم: یکی از اساتید در بخش داخلی دانشکده پزشکی یکی از دانشگاه‌ها، باردار بود و هنگام زایمان، تحت عمل سزارین قرار گرفت. او از یک اساتید بسیار ماهر در بخش بیهوشی که به مهارتش شهرت داشت، کمک گرفت تا بی‌حسی نخاعی (Spinal Anesthesia) را برایش انجام دهد. اما پس از برطرف شدن اثر بیهوشی، متوجه شد که پاهایش فلج شده‌اند (Paraplegia). سوزن بی‌حسی باعث خونریزی در فضای اپیدورال و فشار بر ریشه‌های عصبی و کیسه دورال شده و در نتیجه، فلج شده بود. این دو مورد واقعی هستند که از یکی همکاران که شاهد عینی این دو اتفاق بوده است سال ها پیش شنیدم. این موضوع انسان را به تأمل، تفکر، شکرگزاری از خداوند و ایمان به این حقیقت فرامی‌خواند که تقدیر الهی، ناگزیر تحقق خواهد یافت؛ «و فرمان خدا، تقدیری حتمی است.» و ما از تقدیر خدا به سوی تقدیر خدا می‌گریزیم. زیرا اگر از نظر عقلانی به موضوع نگاه کنی، می‌بینی افرادی که دچار عوارض و مرگ شده‌اند، اساتید دانشکده پزشکی بوده‌اند. آن‌ها از جراحان ماهر دانشکده پزشکی کمک گرفته بودند و استادان ماهر بیهوشی نیز در کنارشان بودند. پس طبق محاسبات معمول، نباید هیچ عارضه‌ای برایشان رخ می‌داد. اما نه‌تنها عارضه رخ داد، بلکه یکی فوت کرد و دیگری فلج شد. اینجاست که انسان باید اندکی درنگ کند، بیندیشد و درک کند که پزشکی، هرقدر پیشرفت کند و مهارت پزشکان، هرقدر به کمال برسد، همه‌چیز در دست خداوند است؛ اسباب و علل تنها به اذن او اثر می‌کنند و طول عمر انسان نه با مهارت پزشکان افزایش می‌یابد و نه با ناتوانی آنان کاهش پیدا می‌کند.

👩‍💻در گذرِ روزهای طبابت؛ روایت‌هایی از تجربه‌های بالینی اعضای کانال طب اطفال نوجوانی دچار چند نوبت استفراغ شد و برای معاینه به پزشک مراجعه کرد. پزشک او را معاینه کرد و درخواست آزمایش کراتینین خون داد. نتیجهٔ آزمایش ۲۱ بود! عدد بسیار نگران‌کننده‌ای است، اما متأسفانه تصویربرداری او نشان داد که هر دو کلیه دچار آتروفی شده‌اند. یعنی به احتمال زیاد، این نارسایی کلیوی از سال‌ها قبل وجود داشته و به‌تدریج پیشرفت کرده، بدون اینکه خودش از آن خبر داشته باشد. او هیچ عامل خطر دیگری نداشت، جز اینکه یکی از بستگان درجهٔ اولش سابقهٔ نارسایی کلیوی داشت. این یکی از مواردی است که این هفته در مطب داشتیم و متأسفانه هر روز با موارد مشابهی روبه‌رو می‌شویم. باید بدانید، بیماری مزمن کلیه یا نارسایی کلیوی در بسیاری از موارد بدون علامت ظاهر می‌شود. به همین دلیل، توصیه می‌کنیم هرکسی که فشارخون بالا، دیابت یا چاقی دارد، داروهای مسکن مصرف می‌کند، قبلاً تحت عمل جراحی کلیه قرار گرفته یا یکی از اعضای خانواده‌اش به دلیل بیماری کلیوی تحت درمان است، منتظر بروز علائم نماند و برای اطمینان آزمایش‌های زیر را انجام دهد: * Serum creatinine: کراتینین سرم * Urine analysis: آزمایش کامل ادرار اگر در کنار این آزمایش‌ها، سونوگرافی کلیه‌ها هم انجام شود، بسیار خوب است. و توصیهٔ شخصی من، بر اساس مواردی که هر روز می‌بینیم، این است که حتی اگر هیچ عامل خطری ندارید، یک بار آزمایش‌های عملکرد کلیه را برای اطمینان انجام دهید.

♨️ مدیکا | UpToDate با هوش مصنوعی مدیکا یک دستیار هوشمند علوم پزشکی مبتنی بر هوش مصنوعی و منابع UpToDate است که برای فعالان و دانشجویان حوزه علوم پزشکی و کادر درمان طراحی شده است. 📚 کتابخانه پزشکی و منابع UpToDate 🤖 هوش مصنوعی مبتنی بر منابع UpToDate 📑 دسترسی به مقالات و محتوای پزشکی 🔎 جست‌وجو و دسترسی سریع به اطلاعات پزشکی 🆓 همین حالا رایگان شروع کنید! با نسخه رایگان مدیکا می‌توانید تا ۱۰ سؤال از هوش مصنوعی بپرسید و با قابلیت‌های آن آشنا شوید. 💳 10٪ تخفیف خرید اشتراک مدیکا برای خرید اشتراک، از کد تخفیف OFF10 استفاده کنید و 10 درصد تخفیف بگیرید. 📥 دریافت و استفاده از مدیکا: 🤖 اندروید — کافه‌بازار: https://cafebazaar.ir/app/ir.mymedika.app 🍎 آیفون و آیپد — نسخه وب: https://app.mymedika.ir 🌐 لینک مستقیم: https://mymedika.ir 📨 کانال ما: @mymedika

نمی‌فهمم چگونه در سال ۲۰۲۶ همچنان کتوز دیابتی را فقط با نگاه‌کردن به گلوکومتر درمان می‌کنیم! ❗️❓ ❓واقعاً، از چه زمانی گلوکز به تنها چیزی تبدیل شد که در کتواسیدوز دیابتی (DKA) اهمیت دارد؟ بیماری با pH برابر ۷٫۰۵ و کتون‌های بسیار بالا مراجعه می‌کند. در ساعت ششم، قند خون روی ۱۸۰ میلی‌گرم در دسی‌لیتر است و کسی می‌گوید: «فقط آن را پایین‌تر بیاورید یا انسولین را قطع کنید.» بیمار دیگری با پتاسیم ۳٫۱ میلی‌اکی‌والان در لیتر مراجعه می‌کند و انفوزیون انسولین متوقف می‌شود، «چون قند خون ۶۰۰ است». دو ساعت بعد، یک آریتمی ظاهر می‌شود. بیمار دیگری از یک مهارکنندهٔ SGLT2 استفاده می‌کند و با استفراغ، تاکی‌کاردی و قند خون ۲۳۰ مراجعه می‌کند. ازآنجاکه «قندش آن‌قدرها هم بالا نیست»، او را با داروهای ضدتهوع به خانه می‌فرستند. این یک بحران یوگلایسمیک بود. اجماع سال ۲۰۲۴ انجمن‌های ADA/EASD/JBDS/AACE/DTS موضوع را کاملاً روشن کرده است: 🟣 ابتدا مایعات: در ساعت اول، ۱ تا ۱٫۵ لیتر؛ ترجیحاً کریستالوئید متعادل (رینگر لاکتات یا پلاسمالیت). 🟡 پتاسیم قبل از انسولین. اگر K کمتر از ۳٫۵ میلی‌اکی‌والان در لیتر باشد، انفوزیون تا زمان اصلاح آن متوقف می‌شود. 🔵 انسولین با سرعت ثابت ۰٫۱ واحد به‌ازای هر کیلوگرم در ساعت. بولوس اولیه دیگر ضروری نیست. 🟢 وقتی قند خون از ۲۵۰ میلی‌گرم در دسی‌لیتر پایین‌تر می‌آید، دکستروز ۵ تا ۱۰ درصد اضافه می‌شود. انسولین قطع نمی‌شود. 🟣 جوش‌شیرین فقط در صورتی که pH کمتر از ۷٫۰ باشد. 🔵 کتواسیدوز دیابتی زمانی برطرف‌شده در نظر گرفته می‌شود که pH برابر یا بیشتر از ۷٫۳ یا بیکربنات برابر یا بیشتر از ۱۸ میلی‌اکی‌والان در لیتر باشد و کتون‌ها کمتر از ۰٫۶ میلی‌مول در لیتر باشند. قند خون در این معیار گنجانده نشده است. 🟢انسولین را ۱ تا ۲ ساعت زودتر شروع کنید. در غیر این صورت، بیمار دوباره دچار عود می‌شود. و برای انجام درست این کار، لازم نیست در یک بیمارستان سطح سوم مراقبت باشید. یک دستگاه اندازه‌گیری قند خون، یک دستگاه اندازه‌گیری قند خون، یک آزمایش الکترولیت‌ها و کسی که بفهمد انسولین در کتواسیدوز دیابتی برای پایین‌آوردن قند نیست، بلکه برای متوقف‌کردن کتوز است. این همان چیزی است که جان‌ها را نجات می‌دهد. من با پروتکل‌ها مشکلی ندارم. اما پروتکلی بدون شناخت آسیب‌شناسی، نسخه‌ای است که کورکورانه از آن پیروی می‌شود. قند خون طبیعی به این معنا نیست که بیمار خوب است. اصلاح قند خون بدون اصلاح اسیدوز، درمان کتواسیدوز دیابتی نیست. همین حالا هم بیماران پیچیدهٔ زیادی داریم؛ نباید با خطاهایی که سال‌هاست تکرار می‌کنیم، وضعیت را پیچیده‌تر کنیم. قند خون فریب می‌دهد؛ کتون‌ها نه! 🩸🧠 Umpierrez GE et al. Hyperglycemic Crises in Adults With Diabetes: A Consensus Report. Diabetes Care. 2024;47(8):1257–1275.

مونیکا فلگ ۵۴ سال داشت که متخصص انکولوژی به او خبر داد: سرطان دارد. او بلافاصله شیمی‌درمانی را آغاز کرد. نکته عجیب این بود که پیش از اولین جلسه شیمی‌درمانی، کاملاً احساس سلامتی می‌کرد. اما بعد از شیمی‌درمانی دیگر این‌طور نبود. آن‌قدر ضعیف شد که یک روز زمین خورد و پایش شکست. در بیمارستان، دکتر سو مانگلی او را معاینه کرد و پرونده پزشکی‌اش را بررسی کرد تا سرطانی را پیدا کند که چنین وضعیتی را توجیه می‌کرد؛ اما هیچ سرطانی پیدا نکرد. او هرگز بیمار نبوده بود! دکتر مانگلی توصیه‌ای به او کرد که هرگز فراموشش نکرد: پرونده‌های پزشکی‌اش را پیدا کند، پزشک دیگری انتخاب کند و دیگر هرگز نزد آن متخصص انکولوژی برنگردد. نام آن متخصص، فرید فاتا بود؛ یکی از شناخته‌شده‌ترین پزشکان ایالت میشیگان آمریکا. ❓چطور ممکن بود پزشکی که چنین اعتباری داشت، دست به چنین کاری بزند؟ پاسخ به همان اندازه ساده بود که هولناک: هر جلسه شیمی‌درمانی برای او درآمد داشت. او بین سال‌های ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۳، حدود ۳۴ میلیون دلار از برنامه بیمه درمانی مدیکر و شرکت‌های بیمه دریافت کرد. برای رسیدن به این هدف، در افراد سالم تشخیص سرطان می‌گذاشت، درمان بیمارانی را که دیگر به آن نیاز نداشتند ادامه می‌داد و حتی بیماران در مرحله پایانی بیماری را تا آخرین روز زندگی‌شان تحت شیمی‌درمانی قرار می‌داد. برای درک میزان آسیب، باید بدانیم شیمی‌درمانی چه کاری انجام می‌دهد. این درمان مانند سمی عمل می‌کند که سلول‌های دارای تقسیم سریع را هدف قرار می‌دهد. این سلول‌ها شامل سلول‌های سرطانی هستند، اما سلول‌های مغز استخوان، مو، دهان و روده را نیز دربرمی‌گیرند. در فرد مبتلا به سرطان، تحمل این عوارض ممکن است بهایی ارزشمند برای درمان باشد؛ اما در فرد سالم، نتیجه چیزی جز تخریب بدن، بدون هیچ فایده‌ای نیست. ⚠️ قربانیان او دچار مشکلاتی مانند افتادن دندان‌ها، شکنندگی استخوان‌ها، آسیب کلیوی و ضعف شدید سیستم ایمنی شدند. برخی نیز جان خود را از دست دادند. دادستان‌ها ۵۵۳ بیمار آسیب‌دیده را شناسایی کردند. دکتر مانگلی از کار خود استعفا داد و ظن و تردیدهایش را با جورج کارادشه، مدیر کلینیک، در میان گذاشت. کارادشه تحقیق کرد، شواهد را جمع‌آوری کرد و آن‌ها را در اختیار مقامات قرار داد. در اوت ۲۰۱۳، فرید فاتا بازداشت شد. او به جرم خود اعتراف کرد و پذیرفت که می‌دانسته درمان‌هایی که تجویز می‌کرد غیرضروری بوده‌اند. در سال ۲۰۱۵، به ۴۵ سال زندان محکوم شد. اما داستان به همین‌جا ختم نشد. او از داخل زندان چندین بار به دلایل پزشکی درخواست «آزادی مشروط بشردوستانه» کرد. در مارس ۲۰۲۵، قاضی درخواستش را رد کرد و در سپتامبر ۲۰۲۶ دوباره چنین درخواستی مطرح کرد. دادستان‌ها با آن مخالف‌اند و قربانیان او نیز با آزادی‌اش مخالفت می‌کنند. آزادی از روی ترحم؛ همان ترحمی که او هرگز در حق کسانی که به او اعتماد کرده بودند، روا نداشت. این یک اشتباه پزشکی نبود؛ بلکه تجارتی بود که بر پایه ترس بیماران بنا شده بود. 🩺 این داستان یادآوری می‌کند که درخواست نظر دوم پزشکی به معنای بی‌اعتمادی به پزشک نیست، بلکه راهی برای مراقبت از خود است. در مواجهه با یک تشخیص جدی، همیشه حق دارید آزمایش‌ها و مدارک پزشکی خود را دوباره بررسی کنید و با متخصص دیگری مشورت کنید.

⭕️⭕️ برای بار هزارم   روی تبلیغات دارای برچسب Ad که توسط خود تلگرام و با موضوعاتی مثل ارز دیجیتال، زبان و هوش مصنوعی… و بدون اجازه‌ی ادمین‌های کانال طب اطفال نمایش داده می‌شوند، لطفاً کلیک نکنید؛ این موارد در اکثر مواقع کلاهبرداری هستند.

مطالب امروز کانال طب اطفال را با یک علامت مهم شروع می کنیم ، یک علامت بالینی نسبتاً جدید که به آن Bendopnea (بندوپنه) می‌گویند. یعنی تنگی نفس هنگام خم شدن به جلو که معمولاً طی ۳۰ ثانیه ایجاد می‌شود و در موارد شدید گاهی در مدت کوتاه‌تری بروز می‌کند. این علامت از نشانه‌های شاخص نارسایی قلبی دکمپنسیه (Decompensated Heart Failure) است. بندوپنه ممکن است با افزایش میزان بستری شدن در بیمارستان یا حتی مرگ ناشی از نارسایی قلبی ارتباط داشته باشد. وقتی بیمار به جلو خم می‌شود، فشار داخل شکم افزایش می‌یابد و خون بیشتری به سمت قلب بازمی‌گردد. اگر قلب عملکرد مناسبی نداشته باشد، فشارهای پُرشدگی قلب افزایش پیدا می‌کنند و احتقان ریوی ایجاد می‌شود به زبان ساده: از بیمار بپرسید آیا می‌تواند بدون تنگی نفس یا احساس خستگی بند کفش‌هایش را ببندد؟ از او بخواهید این کار را در مطب و در حضور شما انجام دهد. برخی منابع مطرح کرده‌اند که این علامت ممکن است به‌عنوان یک سرنخ بالینی برای افتراق بیماری انسدادی مزمن ریه (COPD) از نارسایی قلبی (HF) نیز کمک‌کننده باشد.