دیوانگارد

#بیاموزیم

پنجشنبه:

لذت تکون‌خوردن موهای نرمت با باد کولر.

انقدر خسته‌ام که انگار ۱۵۰۰ ساله مُردم و توی این ۱۵۰۰ سال، هرشب تو قبر بغلی تعمیرات بوده.

کسی از شما نسخۀ پی دی اف کتاب یکلیا و تنهایی او، چاپ قبل از انقلابشو داره؟

شیر بدون لاکتوز رو می‌شه شب هم خورد البته گرمش کنید از طرف یکی که دلش می‌خواد معدش رو بندازه جلو سگ و تا آخر عمرش با فوتوسنتز زندگی کنه.

بیاید اینجا می‌خوام درس زندگی بهتون بدم.

قبل از اینکه بخوام دوباره آشپزیو شروع کنم فکر می‌کنم بد نباشه به‌عنوان آدمی که بیشتر عمرشو با معده‌درد سروکار داشته یه سری نکات رو درمورد چیزایی که می‌خورید و ممکنه معده‌اتون رو اذیت کنه بگم.

پادشاه دیگر گریه نمی‌کرد. همه‌چیز را در خود کشته بود. اما خود او به خوبی می‌دانست اگرچه زخمی بهبود یابد اما جای آن تا ابد باقی خواهد ماند. یَکُلیا و تنهایی او/ تقی مدرسی/ انتشارات فرهنگ جاوید.

- [...] لاویان می‌خوانند: «اعمال خدا را ملاحظه نما، زیرا کیست که بتواند آنچه را که او کج ساخته است راست نماید.» عسابا زیر لب گفت: - برای همین است که در روی زمین راستی وجود ندارد. شائول به طرف او نگاه کرد و گفت: - همین‌طور است مولای من. راستی به چشمان کج دیده نمی‌شود. یَکُلیا و تنهایی او/ تقی مدرسی/ انتشارات فرهنگ جاوید.

[...] اما تو باید به خاطر داشته باشی که جهالت ترحم‌انگیز است. اگرچه مردمان جاهل کینه می‌ورزند، اما همان‌طور که اسب‌های مجروح دل انسان را به سبب بی‌زبانی‌شان به درد می‌آورند و انسان از لگدهای وحشیانه حیوان خشمناک نمی‌گردد و به زخمش مرهم می‌گذارد، نادانی را باید با محبت رام کرد. انسان با محبت رشد می‌کند و با گذشت کامل می‌گردد. یَکُلیا و تنهایی او/ تقی مدرسی/ انتشارات فرهنگ جاوید.

چهارشنبه:

#بی‌بدیل

هوس‌ها هیچ‌وقت کوچک نیستند. کوچک ما هستیم که نمی‌توانیم از آنها بگذریم. یَکُلیا و تنهایی او/ تقی مدرسی/ انتشارات فرهنگ جاوید.

ما یَهُوَه را آن‌چنان‌که سزاوار می‌باشد ستایش نمی‌کنیم، بلکه آن‌طور که با طبایع ما سازگار است با او حرف می‌زنیم. یَکُلیا و تنهایی او/ تقی مدرسی/ انتشارات فرهنگ جاوید.

انسان زنده احتیاج به آرامش ندارد. آرامش گور زندگی است. یَکُلیا و تنهایی او/ تقی مدرسی/ انتشارات فرهنگ جاوید.

برای پذیرش هرچیزی به زمان نیاز دارم این به این معنا نیست که وقتی باهاش روبه‌رو میشم، نفمی‌فهمم یا انکارش می‌کنم من فقط به زمان بیشتری برای کنار اومدن باهاش نیاز دارم برای اینکه بتونم اونی که تجربه‌ کرده‌ام رو بپذیرم و بهش واکنش نشون بدم نیاز دارم تا مدتی از نزدیک نگاش کنم، با وجودش زندگی کنم و بهش عادت کنم اون وقته که می‌تونم مثل چیزای دیگه نسبت بهش واکنش نشون بدم.

از هرچیزی که تبدیل به چیز دیگه‌ای میشه بدم میاد از هرچیزی که جوری از بین می‌ره که انگار هیچ‌وقت وجود نداشته بدم میاد از هرچیزی که ناپدید میشه از هرچیزی که به فراموشی سپرده میشه جوری که انگار هیچ‌وقت اتفاق نیوفتاده بدم میاد از آخرین/ تنها تجربه‌گر، تماشاگر چیزی بودن بدم میاد از تغییر واقعیت حتی اگه برای دستکاری حافظۀ من اتفاق نیوفتاده باشه بدم میاد مثل ذرات آبی که با حرارت زیاد بخار میشن مثل در هوا معلق‌شدن ذرات چوبی که سوخته و خاکستر شده مثل خشک‌شدن قطره‌های بارونی که از آسمون به زمین سقوط کرده‌ان نمی‌خوام شاهد ناپدیدشدن ظلم آدما در حق خودم باشم حتی اگه عدالتی برقرار نشه نمی‌خوام رنجی که بهم دادن به چیز دیگه‌ای تبدیل شه/ از خاطرم بره کاش کارای بدی که آدما انجام میدن و خیلی راحت ازش میگذرن، مثل حباب‌های رنگی قابل مشاهده، تا آخر عمر، دور سرشون به پرواز درمیومد و هیچ‌وقت ازشون جدا نمیشد تا هیچ‌کس -ومهم‌تر از اون، خودِ اون آدم- هیچ‌وقت از خاطر نبره که با بقیه چیکار کرده.