دیوانگارد

آدمی که قلبش از نفرتی که از خودش داره پوشونده شده رو چطور دیگری می‌تونه دوست داشته باشه؟

وضعیت نگارش مردم در شبکه‌های اجتماعی واقعاً افتضاح شده است؛ بدیهی‌ترین کلمات و آشناترین واژه‌ها را هم اشتباه می‌نویسند. انگار نه‌تنها دقت در نوشتن، بلکه توجه به درست‌نویسی و حفظ زبان فارسی نیز به حاشیه رفته است. عجیب‌تر اینکه بسیاری از این اشتباهات، نه در واژه‌های دشوار و تخصصی، بلکه در ساده‌ترین و پرکاربردترین کلمات رخ می‌دهند؛ کلماتی که انتظار می‌رود هر کسی با آن‌ها آشنا باشد. گویی سرعت در انتشار محتوا، جای دقت در نوشتن را گرفته است. در نتیجه غلط‌نویسی آن‌قدر عادی شده است که دیگر کمتر کسی احساس می‌کند باید پیش از انتشار یک متن، حتی برای چند ثانیه، آن را بازبینی کند. «davood penhani» 𝕏 👉 @Xlinguistics ‏

بعضی زنجیرا یهویی پاره میشن بعضی رابطه‌ها یهویی شروع به سردشدن می‌کنن نمی‌فهمی کِی و چطور این اتفاق افتاده شاید هیچ‌وقت نفهمی شروعش از کجا بوده نفهمی چی مثل موریانه افتاده به جونش و بی‌صدا از بین بردتش بعضی رابطه‌ها یهویی شروع به سردشدن می‌کنن همونطوری که بعضی زنجیرا یهویی پاره میشن.

هیشکی اونقدر دوسمون نداشت که با یه بغل از کتابای مورد علاقه‌امون به سراغمون بیاد.

هیشکی اونقدر دوسمون نداشت که با یه بغل از کتابایی که دوست داریم و نداریمشون به سراغمون بیاد.

کجای دنیا می‌شد دردی بزرگتر از درد روح پیدا کرد؟ تا بهار صبر کن باندینی/ جان فانته/ ترجمهٔ محمدرضا شکاری/ نشر افق.

فورد اگه تا حالا متوجه نشده بود، اکنون متوجه شد که کورین عاشقِ اوست. نگاهی کوتاه به کورین انداخت که توصیفش مشکل است، با این حال به راحتی می‌توان آن را بیش از حد تجزیه و تحلیل کرد. در آن نگاه چیزی مانندِ یک هشدارِ صریحِ ملودراماتیک نبود بلکه یقیناً داشت می‌گفت: «چرا احتیاطو گذاشتی کنار؟ درباره‌ی من و همه‌چی.» هشدار مردی که یا عاشق کسی یا چیزی دیگر است که در حالِ حاضر پیش رویش نیست، یا می‌پندارد زمانی در زندگی‌اش بُعدی طبیعی و درونی از چیزِ بااهمیت و مرموزی را از دست داده یا فدا کرده است. جنگل واژگون/ جی دی سلینجر/ ترجمهٔ بابک تبرایی و سحر ساعی/ نشر نیلا.

درسی که باید پس بدی رو یاد بگیر.

یه روز به خودت میای و می‌بینی انقدر تغییر کردی که دیگه خودتو نمی‌شناسی.

یه روز به خودت میای و می‌بینی انقدر فرق کردی که دیگه خودتو نمی‌شناسی.

به مهربانی تو را دوست می‌دارم. ایلیاد و اودیسه/ هومر/ ترجمهٔ سعید نفیسی/ نشر هرمس.

اگه چیزی که باعث رنجته رو تغییر ندی تا ابد باید به‌خاطرش رنج بکشی.

توی کوچه چندتا بچه دارن بازی می‌کنن. یکیشون شروع کرد به گریه‌کردن. اون یکی بهش گفت: «هانی بازیه. بازی که گریه‌کردن نداره!» منم می‌خوام به تو بگم: «هانی زندگی بازیه. بازی که گریه‌کردن نداره!»

تا ۵ و نیم: http://t.me/HidenChat_Bot?start=94088397

خدا آدمو آفرید با بدنی که نیاز به توجه و رسیدگی داره تا یادش نره یکی از اونایی که باید ازش مراقبت کنه خودشه.

فقط نزدیک‌شدن به یه جنگ جدیده که می‌تونه نشونت بده تو جنگ قبلی چه چیزایی رو تجربه کردی و چه چیزایی ازش توی روح و روانت باقی مونده.

#از_نوشتن

اونا هیچ‌وقت به‌خاطر کارایی که با ما کردن عذاب وجدان نگرفتن.