နရီမိုး

◾ မနေ့က ရိုးရာအစားအစာဖြစ်တဲ့ “ထမနဲ”ကို ဒြပ်မဲ့ယဉ်ကျေးမှုအမွေအနှစ်ကို တင်သွင်းနိုင်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလေး တွေ့လိုက်ရတယ်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကိုယ့်ရိုးရာ အစားအစာကို ဒီလိုမျိုး အစပျိုးမှုနဲ့ ကြိုးစားတာကတော့ ဝမ်းသာစရာပါပဲ။ ဒါပေမယ့် တခြားနိုင်ငံတွေမှာ ဘယ်လိုမျိုးလုပ်နေသလဲ။ လက်ရှိ လူမှုပတ်ဝန်းကျင်မှာ တခြား နိုင်ငံ တွေက ဘယ်လိုထိုးဖောက်နေသလဲ…ဒါတွေကို မူဝါဒ ချမှတ်သူတွေ မျက်ခြေ ပြတ် လို့ မရဘူးလို့ မြင်မိတယ်။ ------- ◾ ဆိုပါစို့…။ လက်ရှိ ကိုရီးယားဆိုရင်…ခု နာမည်ကြီးနေတဲ့ ကျောင်းတွင်းအုပ်စုဖွဲ့ အနိုင်ကျင့်တာကို ပညာရေးဝန်ကြီးဌာနက ဘယ်လိုကိုင်တွယ်သွားသလဲဆိုတဲ့ ပညာရေး ဇာတ်အိမ်မျိုးနဲ့ ဝါဒဖြန့်ရိုက်ကူးတယ်။ တလောက နာမည်ကြီးတဲ့ တပ်တွင်း စားဖိုမှူးဆိုတဲ့ ဇာတ်အိမ်ကလည်း ထိုနည်းလည်းကောင်းပဲ။ ထိုင်းမှာလည်း စားဖိုမှူးနဲ့ပတ်သက်တာ၊ ကိုရီးယားဆိုလည်း နန်းတွင်းအစားအသောက်နဲ့ပတ်သက်တဲ့ ဇာတ်အိမ်တွေ အများကြီး ရိုက်ကူးကြတယ်။ သူတို့နိုင်ငံတွေအနေနဲ့ Soft Power ကို ရုပ်ရှင်၊ စီးရီးတွေကတစ်ဆင့် ဝါဒဖြန့်ပြီး ကမ္ဘာ့လှည့်ခရီးသည်တွေ ဝင်လာဖို့ အကောင်းဆုံး ဆွဲဆောင်နိုင်ကြတာ တွေ့ရ လိမ့်မယ်။ သာမန်ကြည့်ရင်တော့…ဇာတ်ကားတစ်ကားပဲလို့ မြင်နိုင်စရာရှိတယ်။ ----------- ◾ ယဉ်ကျေးမှုအမွေအနှစ်တွေတော့ ရှိပါရဲ့။ ပြည်ပခရီးသွားတွေ ခဏနောက်ထား။ ပြည်တွင်းက သူတွေတောင်…စိတ်ဝင်စားမှုမရှိရင်…ဒီဝန်ကြီးဌာန လုပ်ဆောင်ချက် အောင်မြင်ရဲ့လားပေါ့။ ဒါတွေက ခင်းကျင်းပြသ ထားရမှာ မဟုတ်ဘူး။ လူဝင်အောင် လုပ်ကြရမှာ။ လူစိတ်ဝင်စားအောင် …ဖျော်ဖြေရေးတွေ၊ တန်ဖိုးမြင့်တဲ့ ဇာတ်အိမ်၊ ဇာတ်ကွက်တွေ၊ ဇာတ်လမ်းကို စွဲလမ်းရာကနေ ယဉ်ကျေးမှုကိုပါ ရူးသွပ်လာစေတဲ့ ရလဒ်မျိုးဖြစ်အောင်လုပ်ရမယ်လို့ပဲ မြင်မိတယ်။ ဆိုတော့… အိမ်ထောင်ရေး အကွဲအပြဲ ဇာတ်အိမ် တွေထက် ပုဂံ၊ အင်းလေး၊ ပုပ္ပါး၊ ငွေဆောင်၊ ထားဝယ်၊ တောင်ကြီး စသဖြင့် ခရီးသွားတွေ ဝင်နိုင်မယ့် ဒီမီးခိုမထွက်တဲ့ စက်ရုံတွေကို သဘာဝကျကျ ထည့်သွင်း ရိုက်တာမျိုးဆိုရင်…နိုင်ငံတကာကလည်း ပိုပြီး စိတ်ဝင် စားနိုင်ကြမလားပဲ။ ---------------- ◾ ထမနဲဆိုတာက ကောက်ညှင်း၊ နှမ်း၊ မြေပဲ၊ အုန်းသီးတွေ ပါဝင်ရသလို အင်တိုက် အားတိုက် စုပေါင်းလုပ်ဆောင်ရတဲ့ ထူးခြားတဲ့ အစားအသောက်တစ်မျိုး။ တခြား နာမည်ကြီးတဲ့ မုန့်ဟင်းခါးတို့၊ လက်ဖက်သုပ်တို့ဆိုတာကလည်း မြန်မာ့ကိုယ်ပိုင် အစားအစာတွေ။ တခြားနိုင်ငံတွေမှာလည်း အစားအသောက်နဲ့ နိုင်ငံခြားရေးမူဝါဒကို ပေါင်းစပ်တဲ့ ဓလေ့တွေရှိတတ်ကြတယ်။ ဒါတွေကို အခြေခံတဲ့ ဇာတ်အိမ်၊ ဇာတ်လမ်းမျိုး၊ နိုင်ငံတကာ ရုပ်ရှင်ပွဲ တော်နဲ့ အစားအသောက်ပြပွဲတွေမှာ ခမ်းခမ်းနားနားမိတ်ဆက် ပြနိုင်ရင်တော့…ပိုပြီး Promot ဖြစ်သလားလို့ပဲ။ ---------- ◾ ရွှေဆိုင်တွေ၊ အထည်လုပ်ငန်းတွေ၊ လူသုံးကုန်ပစ္စည်းတွေအတွက်တောင် နာမည်ကြီး သရုပ်ဆောင်၊ Cele တွေကို ငှားပြီး ရိုက်ကူးဝါဒဖြန့်ကြော်ငြာရသလို…ကိုယ့်နိုင်ငံရဲ့ အစားအသောက်တွေကို နိုင်ငံတကာက သိဖို့၊ ဒီနိုင်ငံက မဖြစ်မနေ သွားလည်သင့်တဲ့ နေရာတွေကို နိုင်ငံတကာခရီးသွားတွေရောက်ဖို့၊ ဒီနိုင်ငံရဲ့ယဉ်ကျေးမှုအမွေအနှစ်တွေကို နိုင်ငံတကာ မြင်ဖို့ဆိုတာ…နာမည်ကြီးတဲ့ ပြည်တွင်း/ပြည်ပ Tiktoker ၊ Instagrammer နဲ့ Youtuber တွေကို ဖိတ်ခေါ်ကမ်းလှမ်းပြီး Content တွေ ဖန်တီးခိုင်းမှာပဲ ပိုပြီး နာမည်ရ မယ့်သဘောပါ။ ဒီဘက်ခေတ်လူငယ်တွေဆိုတာက သာမရိုးကျ သတင်းထုတ်ပြန်ချက် တွေကို နားမဝင်တော့ဘူး။ ဒါလေးတွေ သတိပြုမိဖို့လိုတယ်လို့ မြင်မိတယ်။ ----------- ◾ ဥပမာ- ထိုင်းဆို ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းမှာ ထိုင်း စားသောက်ဆိုင်တွေ အများကြီး ဖြစ်လာအောင် အစိုးရကိုယ်တိုင် ရန်ပုံငွေစိုက်ထုတ်ပြီး “Global Thai” ဆိုတဲ့ ပရောဂျက်မျိုး လုပ်ခဲ့တာ ရှိတယ်။ ဆိုတော့…နိုင်ငံခြားခရီးသွားတွေဘက်ကကြည့်ရင်…ထိုင်းကို မရောက်ခင်က တည်းက တစ်ချို့နေရာတွေနဲ့ အစားအသောက်တွေကို ရင်းနှီးနေခဲ့ပြီးသား။ ခြုံပြောရရင် တော့…ဖျော်ဖြေရေး Content ဖန်တီးမှု၊ ဒစ်ဂျစ်တယ် Influencer တွေရဲ့ Strategy၊ ခရီးသွားလုပ်ငန်းတွေအတွက် ဇာတ်အိမ်ဇာတ်လမ်းတွေကို စနစ်တကျ ချိတ်ဆက်ပြီး ဝါဒဖြန့်/ပရိုမိုးရှင်း လုပ်နိုင်မှပဲ တခြားနိုင်ငံတွေနဲ့တန်းတူ မြန်မာ့ Soft Power ကို ပြသနိုင် မယ်လို့ ယူဆရတယ်။ (နရီမိုး)