یادها

#نظام_سلطانی همسر مارکوس دومین شخص قدرتمند در کشور بود. ماركوس او را به موقعیتهای مهم حکومتی گمارده بود: استاندار مانیل، سرپرست وزارت مسکن و... نظام مارکوس را به کنایه «دیکتاتوری زن و شوهری» می نامیدند. او سفیر تام الاختیار کشور بود، به آمریکا، شوروی، چین، لیبی و کشورهای دیگر سفر کرده و مأموریتهای دیپلماتیک را با خریدهای بین المللی ترکیب می کرد. وضعیت زناشویی آنها اهمیت سیاسی زیادی داشت. سازشی شکننده وجود داشت که ایملدا ماجراهای فراوان مارکوس را (مادام که او جانب احتیاط را نگه میداشت) تحمل میکرد. اما هنگامی که رابطه مارکوس با دووی بیمز ستاره جوان سینمای آمریکا در سال ۱۹۷۰ به یک رسوایی علنی تبدیل شد، این وضع برهم خورد. در این مرحله ایملدا به جبران آن درخواست امتیازات اقتصادی اضافه ای برای خود و خانواده اش کرد. برادران و خواهران ایملدا سپاه جاسوسان خود را تشکیل دادند تا مچ مارکوس را در سر بزنگاه ها بگیرند و در همان حال ضد جاسوسان دست به کار شدند تا رئیس جمهور را از چشم فضول آنها حراست کنند. پس از آنکه شبکه جاسوسی ایملدا کشف کردند که مارکوس خیانت های بیشتری داشته است، انتصابات دولتی زیادی به خواست ایملدا انجام گرفت. کاخ ریاست جمهوری به دو اردوی متخاصم تقسیم شده بود، و ایملدا افراد را در اطاق انتظار جداگانه ای میپذیرفت و تصمیمات حکومتی خودش را میگرفت. تصاویر آنها در حالتی بسیار امپراتور مآبانه در سراسر فیلیپین پخش شده و در تمام ادارات دولتی به دیوار آویخته شده بود. ایملدا دستور داده بود تصویر خودش و شوهرش را در کاخ ریاست جمهوری به صورت نسخه مالایی آدم و حوا (مالاکاس و ماگاندا) نقاشی کنند. البته اوج تصویرپردازی برای خود مارکوس بود. او دستور داد تندیس عظیمی از خودش در شمال مانیل بنا شود، رو به باشگاه گلف مارکوس، در نزدیکی بزرگراه مارکوس.