یادها

#سیروس_نهاوندی بخشی از جزوه ی جمع بندی سازمان انقلابی حزب توده ایران، یک سال پس از ضربه ١٣۵۵. این جزوه توسط کادرهای خارج از کشور تدوین شده: هنگامی که مسئله ی مرگ و زندگی از یک طرف و عشق به توده ها و نفرت از دشمن از جانب دیگر برای فرد حل شده باشد، میتواند مبارزه را تا به آخر ادامه بدهد. مسئله این است که عشق به توده ها کافی نیست؛ حتماً باید با نفرت عمیق از دشمنان خلق همراه باشد. یعنی باید قاطع بود، باید واقعاً خود را در تضاد با رژیم دانست، باید عشق به توده ها آن قدر خود وجود شخص شده باشد که عکس العمل طبیعی (نه فقط منطقی) شخص در مقابل بازجو، نفرت عمیق از او باشد. به یقین میتوان گفت که اعضای دستگیر شده ی سازمان (جز تعدادی اندک) دارای چنین بینشی نبودند. با بازجو روابط دموکراتیک داشتند و او را به عنوان دشمن خلق نمیدیدند و به همین علت نیز فریب خوردند. ضعف نشان دادند و از آنها بهره برداری میشد و به حرف بازجوها اعتماد میکردند. آنها تز «انسان اصلاح پذیر است و این روابط تولیدی ست که از انسان هیولا میسازد» را اشتباه برداشت کرده، با بازجوها نرد عشق می باختند و در عوض به جای سیاست تازیانه، سیاست نان قندی را برای خود تأمین میکردند. وسایل رفاه اندکی مانند قلم، تعارف سیگار، چای یا هوای آزاد اطاق بازجو نصیب شان میشد. آنها نقش مبارزاتی خویش و سیاستهای دشمن و روش عمده ی مبارزه با دشمن را به کلی فراموش کرده بودند. در حقیقت با رژیم از در آشتی درآمده بودند. در تمام مراحل بازجویی و زندان باید در هر فرصتی نفرت عمیق خویش را از دستگاه و عاملین این تسلط نشان داد. عشق عمیق ما به توده ها در نفرت عمیق ما از دستگاه و عاملین کثیف آن که خلق را به اسارت کشیده اند تجلی میکند. باید در مقابل آنان قاطع بود. آنان از هر فرصتی مانند تعارف سیگار، چای، سلول گرم تر، خوش صحبتی، تعریف از خط و انشاء و امثال آن برای تضعیف موضع مبارزاتی ما استفاده میکنند تا قاطع را به متزلزل و متزلزل را به رام و رام را احتمالاً به همکار تبدیل کنند. باید با آن به طور هشیار مقابله کرد. دشمن هشیار و خیلی با تجربه است. هر حرکت ما برای او مفهوم خاصی دارد و وای به حال وقتی که بفهمد داریم شل میدهیم. امکانات رفاهی آن درست در جهت سیاست تازیانه و نان قندی است و برای فرو نهادن تضاد بین ما و آنها به کار میرود. برخورد ایدئولوژیک سیاسی به هر پدیده حتا جزئی در زندان ضروری است.