یادها

#پاریس غلامحسین ساعدی: بودن در خارج بدترین شکنجه ها است. چون هیچ چیزش متعلق به من نیست و من هم متعلق به آنها نیستم و این چنین زندگی کردن برای من بدتر از سالهایی بود که در سلول انفرادی زندان به سر میبردم. زندگی در تبعید یعنی زندگی در جهنم. روزهای اول ورودم تمام حضرات به سراغم آمدند. از بختیار بگیر تا گروههای عجیب و غریب. آب پاکی روی دستشان ریختم. سر پیری دیگر نمیشود با ریش امثال ماها بازی کرد. با وجود این ول کن نبودند و نیستند. اینجا هرگوشه که نگاه میکنم مدعیان نجات ایران جمع شده اند و همه از همگان و یکی از یکی ابله تر و کثافت تر و راستش را بخواهی از همه بریده ام و در خانه ای که مثلاً مردگی میکنم، مدام با نفرت دست به گریبانم. فکر میکنی چندین هزار خروار به من توهین شده؟