یادها

#پاریس از نظر مسکوب، محیط سیاسی فرانسه: به قدری فاسد است که آدم گاه خیال میکند اینجا هم جمهوری عزیز خودمان است. دورویی، دزدی و زدن و رفتن. فقط جهل و تعصب خودمان را کم دارند، که این البته کم چیزی نیست. دل آدم بهم می خورد و میخواهی بالا بیاوری. او از ابتذالِ «فرهنگ پائین تنه ای فرانسوی ها در ادبیات، نقاشی، سینما و تلویزیون و آفیشهای در و دیوار کوچه و خیابان و مار حشری حریصی که ته گودال روحانسان چنبر زده» دلش به هم میخورد. او با اشاره به ایده آلهای گروه بزرگی از جوانان فرانسه، این جامعه را روبه انحطاط میپندارد: جامعه ای که برای خسته شدن و برگشتن و خستگی را در کردن، به تعطیلات میروند تا در راهبندانها گیر کنند و در سواحل شلوغ مثل ساردین کنار هم دراز بکشند.