یادها

#تقی_شهرام این دو روزه داشتم نامه ای برای دادستان کل می نوشتم. تقریبا تمام وقتم صرف این کار شد. واقعاً مسخره است. حداقل به طور فورمالیته هم شده بود، در رژیم سابق بعد از چند روز می آمدند، يك ورقه قرار بازداشت که دلایل به اصطلاح توقیف و نوع اتهام را در آن نوشته بودند به متهم می دادند. این آقایان حکومت کنندگان جدید مثل اینکه دیگر خیال خودشان را هم از این فورمالیته راحت کرده اند، چون امروز شش روز است که در این سلول مسخره زندانی هستم - شش روزی که چهار روزش را با غل و زنجیر به پا گذراندم - و هیچ کسی هم نیامد بپرسد که آقا خرت به چند؟ البته دیروز دو نفر از این آقایان مسؤولين بسيار متدین زندان که محاسن مبارك، انگشتر عقیق و جای مهر پیشانی شان خیلی چشم گیر بود، آمدند اینجا با دفتری و دستکی در دست که بعله ... و بعد از این که مقداری راجع به آن نیرویی ... [الاهی؟] که با این هاست داد سخن دادند (که البته من هیچکدامشان را نتوانستم به جا بیاورم) و بعد از این که چند سؤال نامربوط از اوضاع افراد چپ و سازمانهای بیرون کردند (که البته صریح گفتم لزومی به جواب نمیبینم) پرسیدند درخواست رفاهی اگر داری بگو، که خب چیزی نداشتم بگویم. البته منظورشان از خواست رفاهی در چارچوب همین سلول کذایی بود. بعد از اینکه رفتند، یادم افتاد که باید دوباره راجع به روزنامه تذکر میدادم که بالاخره میدهند یا نه؟ یا همین طور بعدا فکر کردم راجع به هواخوری در حیاطی که در مقابل بند برای همین منظور ساخته شده، می بایست بهشان تذکر می دادم.