تشعشع.

چای روی میزه، خونه کمی بوی وایتکس و شوینده گرفته‌. ماشین لباسشویی راجع به لباس‌هایی که به زور تو حلقش فرو کردم داره غرغر میکنه. و من، پاهام‌ رو روی هم انداختم و تو فضای مجازی ول می‌چرخم. دینگ! مامان عکس جدیدی از خودش داخل گروه خانوادگی ارسال کرده. عکس رو باز می‌کنم. لبخند بزرگی روی لبشه‌، لیوان چای رو با یه دستش گرفته و دست دیگش زیر چونشه‌. چین‌های گوشه چشمش اینبار عمیق‌تر و واضح‌ترن. به خاطر نوره، مگه نه؟ اینطور نیست که مادر قشنگ و مهربون من پیر شده باشه. نه. دستم رو روی صورتش میکشم، تصویر حرکت میکنه. دلم برای بوی مادرم تنگ شده. بچه که بودم، وقتی لباس‌های مامان رو تا می‌کردم همیشه بهش می‌گفتم مامان اینا بوی تو رو میده. بعد خودش با تعجب لباسا رو جلوی بینیش‌ می‌گرفت و می‌گفت واقعا؟ بوی بدیه؟ می‌گفتم نه. شبیه بوی یه عطر خاصه. واقعا هم بود. بدبو نبود، انگار یه عطر خاصی بود که آدم رو آروم می‌کرد. از اینکه خونه خیلی نزدیکه. همین جاهاست! اما الان اون عطر رو ندارم‌. خونه خیلی دوره. مادر وقتی می‌خنده گوشه چشمش چین عمیق میخوره، مثل قلب من. یکی از بزرگترین حسرت‌های زندگیم اینه که چرا خجالت می‌کشیدم از اینکه بغلش کنم؟ از اینکه ببوسمش؟ چرا زل نزدم توی چشماش و نگفتم دوسش دارم... ناخودآگاه پاهام رو از روی میز برمی‌دارم و صاف می‌شینم. چشمای مامان داخل تصویر روی من زوم شدن. گریه نمی‌کنم.