تشعشع.

این هفته، شاید دوتا سریال کره‌ای تماشا کردم. شاید چهارمینش‌ برای امسال باشه. چیزی که توجهم رو جلب می‌کنه، فضای مثبت و گرم سریال‌هاشونه‌. سعی می‌کنن مردمشون رو زیبا نشون بدن، کره رو زیباتر. حتی اگه شخصیت اصلی داخل آشغال‌دونی هم زندگی میکنه، باز انگار اون آشغال‌دونی خیلی قشنگه! جوری که آدم دلش میخواد بره کنارش زندگی کنه... سبک زندگی‌ای که تبلیغ میشه رو دیدید؟ ورزش کردن داخل پارک، سوار اتوبوس شدن، پیاده شهر رو قدم زدن، دوچرخه سواری. اتوموبیل شخصی داشتن رواله‌ها، اما سعی می‌کنن کمتر اون رو تو چشم مخاطب فرو کنن. خانواده تو سریال‌های کره‌ای خیلی پررنگه. مادر و پدر دلسوز، گاهی هم سختگیر که هرکاری میکنن به عشق بچه‌هاشونه‌. نوه‌هایی که به مادربزرگ و پدربزرگشون احترام میذارن، خونه‌های گرم، سفره‌های صمیمی... تبلیغ تولید ملی‌ هم حتی دارن، با نشون دادن تلفن‌های همراهشون‌ که همگی سامسونگه! و غذاهاشون. کم پیش میاد پیتزا یا برگر داخل سریال‌هاشون ببینید. اکثرا دارن غذاهای کره‌ای رو نشون میدن. که نتیجه این برجسته‌‌سازی رو می‌تونید تو افزایش توجه مردم دنیا به غذاهای کره‌ای ببینید! داخل فیلم و سریال‌ها فرهنگسازی روابط خانوادگی و عاشقانه موج میزنه. انگار هر سریال که میاد پیامی برای پسرها داره: اگه میخوای محبوب باشی، مودب باش، حریم رو رعایت کن، به خانواده طرف مقابلت احترام بذار، جزئیات رو در نظر بگیر و فلان و فلان. سعی می‌کنن استانداردهای رابطه رو از طریق فیلم و سریال به نسل جدید معرفی کنن و هم دختر و پسرها رو از حقوق خودشون آگاه کنن. و جامعه هم ناخودآگاه به خاطر زیبا و دوست‌داشتنی بودن اون اتمسفر، دست به تقلید میزنه. حالا به سینمای‌ ایران که نگاه می‌کنم انگار برعکسش درحال وقوعه‌. جامعه‌ای که منعکس میکنن خشم درونی داره. قتل، خونریزی، اعتیاد، خیانت، مواد مخدر... و همیشه حرفشون و توجیهشون‌ اینه که «ما داریم واقعیت‌های جامعه رو بازتاب می‌دیم.» کدوم واقعیت؟ کدوم خانواده ایرانی انقدر نسبت به همدیگه کینه و بی‌احترامی داره؟ چقدر خیانت و قتل تو جامعه رواج داره؟ مگه چند نفر اطراف نویسنده و کارگردان‌های ایرانی می‌میرن و معتاد میشن و قاچاق میشن و فلان که این رو بازتاب جامعه میدونن؟ پس چرا من نه فقط تو خانواده خودم، بلکه داخل خانواده دوستان و آشناهام‌ هم جریان مشابهی‌ از این همه سیاهی و کثافت ندیدم؟ و اگر هم فرض بگیریم حرفشون متینه؛ آیا ما باید خشونت رو بازسازی و تکثیر کنیم؟ یا با فرهنگسازی درست جلوی وقوع مجدد حوادث مشابه رو بگیریم؟ وقتی به عقب نگاه می‌کنم تعداد قتل‌هایی که تو سال‌های اخیر رخ‌ داده، آمار خودکشی و طلاق و خیانت توی ایران... اینا بخشیش دستاورد این سیاه‌نمایی رسانه‌ایه‌. درحالیکه همه‌ی دنیا با کمک سینما سعی می‌کنن امنیت روانی شهروندانشون‌ رو ارتقا بدن، سینمای‌ خانگی ایران انگار مغرضانه‌ یا از روی ناآگاهی داره مسیر برعکس رو میره.