Sideliner

دلم نمی‌خواد توضیح بدم چرا، دلم نمی‌خواد شرح بدم که چطور، فقط دلم می‌خواد یک‌جا بنویسم که اون‌شب، پریشب، جلوی در اون اورژانس، روی اون نیمکت، بی‌که کسی واقعا مُرده باشه، من یک‌دفعه همه‌ی زندگیم رو باختم. اون‌سوزی که وسط اون گرمای کُشنده بی‌هوا پشتم رو لرزوند، اون گریه‌ای که دیگه مثل ساعت‌های اول پاشیده نمی‌شد به بیرون و مثل مواد مذاب از سینه‌ام سرریز شد فقط، اون ته ته قلبم که بیست‌ونه‌سال‌ویازده‌ماه خودش رو تنها نمی‌دونست و یکباره تنها شد، همه‌ی این‌جزئیات کوچیک، یک‌تابلوی بزرگ کشید جلوی چشمم که باورش از باور مرگ هم سخت‌تر بود. اما خب باورم شد. چیز دیگه‌ای هم لازم نیست بگم. خوبه آدم وقتی همه‌ی زندگیش رو باخته، جایی رو داشته‌باشه که بیاد توش بنویسه باختم! وصف رنج هم به اندازه‌ی وصف عیش، نصف کار رو درمیاره. اینم نیمه‌ی پر لیوان و شب تمام.