💙سخنان اوشو💙

زندگی نمیگذارد خام بیایی و خام بروی تو را میپزد و نرم میکند. با زندگی نمیتوانی دست و پنجه نرم کنی. تو جزئی و برای کل نمیتوانی تصمیم بگیری. این کل است که برایت تصمیم میگیرد. . تو فقط یک کار میتوانی انجام دهی: تسلیم بودن. رها کردن ، لذت بردن. پذیرش رویدادها. بی واکنش بودن. انعطاف پذیری و نرم بودن. تمامِ جهانِ هستی به این شکل است. فقط تو متفاوت هستی! میپرسی چرا؟ چون صدای سرت را بُت کردی. چون صدای سرت اربابت شده. چون افکارت را جدی گرفتی. چون میخواهی بگی هستی. چون خودت را فکر میپنداری. چون از ارتعاش زندگی محروم شده ای. چون صخره ای از اندیشه ها شده ای. چون خود را با نقشها یکی میپنداری. چون سخت و سفت و شکننده شده ای. چون چسبیده ای به صدای سرت و ولش نمیکنی. ول کن! ول کن و به شیوه آبها زندگی کن. مانند آبها انعطاف پذیر باش آب را زندگی کن. آب که شدی زندگی میکنی. آب که شدی جاری میشوی. آب شو تا او بیاید. اشو💜 @oshowords

من هرگز در زندگی ام برنامه ریزی نکردم و عاشق هنر برنامه ریزی نکردن زندگی بودم. این به من سعادت‌های بیشماری داده. چرا که چیزی مرا ناامید نمی کند و هر روز، از خودش مراقبت می کند. من خودم را در دستان هستی رها کرده‌ام. اگر هستی می‌تواند میلیون ها ستاره، میلیون ها سیاره، و میلیون ها منظومه را بگرداند؛ من که دیگر فقط یک انسان معمولی هستم، زندگی من را هم می‌تواند. 💜اشو @oshowords

✳️دو راه برای زندگی‌کردن وجود دارد: یکی به صورت حرکتی صعودی. و دیگری؛ فرو افتادنی مداوم... که در این صورت شما توسط نیروهای ناآگاه جاذبه کشیده می‌شوید. نیازی به هیچ تلاشی ندارید. نیازی به سعی کردن برای رسیدن به قله ندارید. شما یک سنگ غلطان به سمت پایین هستید. طبیعتا این نوع زندگی آسان و راحت و مناسب به نظر می‌رسد. اگر با جامعه همنوا باشی، اگر مطابق سنت زندگی کنی، اگر از جماعت‌های احمق پیروی کنی، زندگی راحت است، اما به قیمتی بسیار سنگین: شما رشد نمی‌کنید؛ کل نکته را از دست می‌دهید. چونکه زندگی فقط وقتی اهمیت دارد که یک رشدِ پیوسته باشد. انسان یک حیوان تکامل یابنده است. هیچ حیوان دیگری [به لحاظ درونی] تکامل نمی‌یابد. حیوانات همان که هستند باقی می‌مانند. آنها بسیار همرنگ جماعت هستند. آنها به ورای وراثت نمی‌روند. آنها هرگز از محدوده‌ی مجاز غرایزشان تعدی نمی‌کنند. هرگز کاری ورای غریزه و ورای ناخودآگاه انجام نمی‌دهند. اما انسان ظرفیتی بی‌نهایت دارد، و به همین دلیل نباید زندگی آسان را برگزینید. نمی‌توانید عضو کلوب‌ها شوید یا صرفا یک محمدی، هندو یا مسیحی باشید. نمی‌توانید از جماعت پیروی کنید. جماعت‌ها از روی غریزه رفتار می‌کنند. آنها هیچ چیزی از ماورا نمی‌دانند. زندگی‌شان آسان و راحت است. اگر بخشی از آنها باشید، زندگی شما هم راحت است اما هیچ رشدی در کار نخواهد بود. و رشد تنها چیزی است که اهمیت دارد. تا وقتی که به سوی قله‌ی خداگونگی حرکت نکنید، دارید یک فرصت بسیار بارور را هدر می‌دهید. خودتان و مردم را مشاهده کنید. مردم دارند چه کار می‌کنند؟ نود درصد انرژی آنها در زیرکی، ریاکاری، وراجی، بیهودگی، فضولی و هرزگی هدر می‌شود. و البته وقتی اینهمه انرژی را در چنین فعالیت‌های احمقانه‌ای هدر دهید، دیگر نمی‌توانید در زندگی‌تان هیچگونه قاطعیتی داشته باشید. نمی‌توانید متعهد شوید. نمی‌توانید در هیچ‌چیز باارزشی درگیر شوید. زیرا عادات قدیمی همواره از راه خواهند رسید و همه‌ی تعهد و درگیری و مصصم‌بودن‌تان را نابود خواهند کرد. شما فقط چوبی شناور بر آب خواهید بود. هرزه خواهید بود. در مسیر آگاهی مصمم و قاطع باشید. این امر اهمیتی بسیار دارد. و هنگامی که تصمیم گرفتید، بگذارید قاطعیت شما صددرصد باشد. سلوک، بزرگترین تعهد در زندگی است. چونکه شما دارید به سوی دنیایی حرکت می‌کنید که هرگز نمی‌توانید پیشاپیش مطمئن باشید. به سوی دریای بی‌نقشه‌ای می‌روید که نمی‌دانید چه روی خواهد داد. هیچ تضمینی وجود ندارد که شما به ساحل دیگر برسید یا قادر به بازگشت به ساحل قبلی باشید. و دریا وسیع است و همواره طوفانی است. و قایق بسیار کوچک است! اما فقط شهامت برداشتن قایقی کوچک و بی هیچ نقشه‌ای دل به دریا زدن... همین به خطر انداختن زندگی‌تان، شما را زنده و شاداب می‌کند. خود همین ریسک، به شما تولدی دوباره می‌بخشد. اما بقول بودا در این صورت، زندگی دشوار خواهد بود.... چونکه «رشد» دردناک است. رشد، پر زحمت است. حرکتی سربالایی است. رفتن خلاف جهت جاذبه است. رفتن خلاف جهت جماعت و سنت و رسوم است. رهایی از همه‌ی چیزهایی است که شما را در بند اسارت درآورده است. اما هنگامی که در زندان هستید، امنیت بسیاری دارید! هیچ کس نمی‌تواند شما را به قتل رساند، آب و نان‌تان فراهم است. نیازی نیست نگران استخدام باشید.... به همین دلیل میلیون‌ها نفر تصمیم به زندگی در زندان‌هایی بنام هندوئیزم، مسیحیت، کمونیزم، هند، پاکستان و... گرفته‌اند؛ همه‌ی انواع زندان‌های سیاسی، دینی، ایدئولوژیکی. به نظر میرسد برده بودن خیلی راحت و مناسب است.... اما اگر می‌خواهی رشد کنی و به سوی ارتفاعات بروی، باید بسیاری از امنیت‌ها و راحتی‌ها را به خطر افکنی. سلوک، ترک زندگی نیست، بلکه ترک چیزهای غیرضروری است. فقط نگاه کن و توجه کن که چه مقدار از کارهای تو غیرضروری است. تو آنها را انجام می‌دهی، چون عادت کرده‌ای. چه مقدار با مردم حرف می‌زنی؟ آیا همه‌اش لازم است؟ اگر مشاهده و دقت کنی، تعجب خواهی کرد که تقریبا نود درصد فعالیت‌هایت بیهوده است و فقط برای این است که تو را سرگرم و مشغول نگه دارد. کار واقعی هنوز شروع نشده است. زندگی‌ات اینگونه است: تو متولد شده‌ای اما کار واقعی‌ات را هنوز شروع نکرده‌ای. 📗«منتخبی از سخنرانی‌ها» 💜اشو @oshowords

سياست،‌ بيماري بشريت, سرطاني به جان آگاهي, بوده است. همه سياست بازي هايِ درونت را دور بريز. 💜اشو @oshowords

هنگامی كه مراقبه [آگاهانه‌زیستن و نظارت بر خود] آغاز می‌شود، زندگی قبلی و کارهای ریایی و دروغين آرام آرام ناپديد می‌شوند، ‌ولی اصلا جای نگرانی و نااميدی نيست زیرا این پيش‌شرط ظهور حقيقت است. برای نمونه: اگر فردی خلاق باشيد، ناگهان حس می‌كنيد همه‌ی خلاقيتتان از ميان رفته است؛ اگر شاعر يا نقاش باشيد، حس می‌كنيد ديگر نمی‌توانيد شعر بگوييد يا نقاشی كنيد. البته می‌توانيد تلاش كنيد، به خود فشار بياوريد و حالت‌های قبلی را بر خود تحميل كنيد، ولی بسيار خطرناك خواهد بود. درست مثل اينكه در حال رانندگی،‌ با يك پا پدال گاز و همزمان با پای ديگر پدال ترمز را فشار دهيد ــ انجام‌دادن همزمانِ دو كار متضاد. مراقبه،‌ خلاف مصنوعی و دروغين است. آنچه دروغ است، بايد ناپديد شود و اين پيش‌شرط ظهور حقيقت است. دروغ بايد جای خود را به حقيقت بدهد. دروغ بايد برود. بسياری از مردم تصور می‌كنند که «مراقبه» مقابل زندگی است، ولی اين درست نيست. مراقبه مقابل زندگیِ دروغين، ‌ولی كاملا موافق زندگی حقيقی است. #اشو @oshowords

وقت خود را در نگرانی از اینکه، دیگران شما را درک نمی‌کنند؛ هدر ندهید. #اشو @oshowords

اندوه فقط عادت است شاد بودن نیز می‌تواند عادت شود. برای حمایت از شادمانی باید به جنبه‌هایی از زندگی نظر کنید که پر از نور هستند، نه تاریکی. تمامش بستگی به این دارد که چگونه به زندگی نگاه کنی. #اوشو @oshowords

کل جهان هستی خداوند است تمامش. ولی چرا تو احمقانه به دنبال خدا می گردی؟ تو درخت را می بینی، مرا می بینی ، مردم را می‌بینی،خودت را می‌بینی که جلوی آینه ایستاده ای. به آنها نگاه می کنی اما نمی توانی خدا را ببینی!!! #اشو

کسی که آماده‌ی ناپدید شدن است به زندگی اجازه‌ی آشکار شدن میدهد #اوشو

تاریکی هم الهیست. تو باید با اندوه، خشم، ناامیدی و رنج زندگی کنی و با آنها روبرو شوی ، نباید از آنها فرار کنی که از شرشان خلاص شوی. بلکه اینها موقعیتهای هستند که تو باید زندگی ات را در آنها یک پارچه نمایی تا رشد کنی. این چالشها برکاتی در لباس مبدل هستند. نخستین چیز این است که هر چه هست بگذار باشد آنرا بپذیر و بگذار با تو روبرو شود اگر بخواهی از آنها فرار کنی آنوقت آنها شروع میکنند به پنهان شدن از دید تو ، در واقع اگر بخواهی از آنها خلاص شوی، ظریف و لطیف تر میشوند و در عمیق ترین لایه های ناخودآگاه ات پنهان میگردند. #اوشو @oshowords

... گایاتری! تو می‌پرسی: چرا من همیشه در مورد آینده رویابافی می‌کنم؟ دلیلش این است که تو زمان حال را نچشیده‌ای. شروع کن به چشیدنِ زمانِ حال. لحظاتی را پیدا کن که فقط لذت می‌بری: وقتی به درختان نگاه می‌کنی، فقط آن نگاه باش. وقتی به پرندگان گوش می‌دهی، فقط گوشی برای شنیدن باش. بگذار در هسته‌ی درونی تو نفوذ کنند. بگذار آواز آنها در تمام وجودت منتشر شود. وقتی در ساحل نشسته‌ای، فقط به غرّش امواج گوش بسپار، با آن یکی بشو…. زیرا که آن غرّش وحشیِ امواج گذشته‌ای ندارد، آینده‌ای ندارد. اگر بتوانی خودت را با آن کوک کنی، تو نیز یک غرّش وحشی خواهی شد. درختی را در آغوش بگیر و در آن آسوده باش. احساس کن که شکل سبز آن در وجودت سرازیر می‌شود. روی شن‌های ساحل دراز بکش، دنیا را فراموش کن،‌ با شن‌ها رابطه بزن: خنکای آن‌ها را حس کن و بگذار تو را با خنکای خود اشباع کنند. به رودخانه برو، شنا کن و بگذار رودخانه در درونت شنا کند. آب‌بازی کن و آب‌بازی بشو. هر کاری که به تو لذت می‌دهد انجام بده و تماماً انجام بده. در آن چند لحظه، گذشته و آینده از بین می‌روند و تو اینک‌اینجا هستی. و آن لحظات، نخستین مژدگانی، نخستین بشارت الهی را برایت خواهند آورند. بشارت الهی در انجیل‌ها نیست. آن بشارت در رودخانه‌هاست و در غرشِ وحشی اقیانوس و در سکوت ستارگان... بشارت الهی در همه جا نوشته شده. تمامی کائنات یک پیام است. آن را رمزگشایی کن. زبان آن را بیاموز. زبان آن در اینک‌اینجاست. زبان تو زبان گذشته و آینده است. پس اگر به صحبت به زبان ذهن ادامه بدهی، هرگز با جهانِ‌ هستی هماهنگ و کوک نخواهی شد. و اگر آن هماهنگی چشیده نشود، چگونه می‌توانی رویابافی را متوقف کنی؟ ـــ زیرا زندگی تو همین شده است. مانند انسان فقیری است که کیسه‌ای از سنگ‌های بی‌ارزش را حمل می‌کند و می‌پندارد که این‌ها الماس و زمرّد و یاقوت هستند! ‌و اگر به او بگویی: “احمق، اینها را دور بریز؛ اینها فقط سنگ‌های معمولی هستند،” او نمی‌تواند تو را باور کند. فکر می‌کند که تو به او کَلَک می‌زنی. او به آن کیسه‌ی سنگ‌ها می‌چسبد زیرا این تنها چیزی است که او دارد. من به آن مرد نمی‌گویم که آن کیسه‌ی خودش را دور بیندازد. سعی می‌کنم که الماس‌ها و یاقوت‌ها و زمرّدهای واقعی را به او نشان بدهم. فقط یک نگاه به آنها کافیست تا او محتوای آن کیسه را دور بیندازد. اینگونه، او فقط هشیار خواهد شد که در توهم زندگی می‌کرده؛ حالا الماس‌های واقعی وجود دارند. ناگهان سنگ‌های خودش رنگ می‌بازند و ناپدید می‌شوند. و او فوراً کیسه‌اش را خالی می‌کند، بدون اینکه تو به او بگویی؛ زیرا اینک او چیز دیگری دارد تا در آن کیسه بریزد. او به آن کیسه، به آن فضا نیاز دارد. پس من به تو نمی‌گویم که رفتن به آینده و به گذشته را متوقف کنی. در عوض، مایلم به تو بگویم که تماس خود را با زمان حال بیشتر کن. وقتی زمان‌ حال با شکوه خودش و با زیبایی خودش طلوع کند، همه‌چیز رنگ می‌بازد. ترک‌کردن مانند سایه‌ای هشیاری را دنبال می‌کند. 💜اشو 📚«آموزش فراسو» جلد ۲/۴ مترجم: ‌م.خاتمی / پاییز ۱۴۰۲ @oshowords