کانال راسخ | 🇵🇸

﴿ارْكُضْ بِرِجْلِكَ﴾ «پایت را بر زمین بکوب!» چه‌بسا شفای تو درست زیر پایت نهفته باشد و خود از آن بی‌خبر باشی! ایوب علیه‌السلام سال‌های درازی را در رنج و بیماری گذراند. دارایی، فرزندان و تندرستی‌اش را از دست داد و آشنایان و بیگانگان از او روی گرداندند؛ تا آنجا که بیماری او را زمین‌گیر کرد و توان حرکت را از او گرفت. روزگاری طولانی در بسترِ رنج افتاده بود و چشم‌انتظار گشایش بود، تا سرانجام پس از آن دعای خاضعانه، شفای او فرا رسید: ﴿أَنِّي مَسَّنِيَ الضُّرُّ وَأَنتَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِينَ﴾ «پروردگارا، رنج و سختی به من رسیده است و تو مهربان‌ترین مهربانانی.» اما شفا چگونه از راه رسید؟! نه دارویی از آسمان فرود آمد و نه دستوری یافت که برای یافتن طبیبی راهی سفری دور و دراز شود؛ تنها فرمانی ساده از جانب پروردگار رسید: ﴿ارْكُضْ بِرِجْلِكَ ۖ هَٰذَا مُغْتَسَلٌ بَارِدٌ وَشَرَابٌ﴾ «پایت را بر زمین بکوب! این آبی خنک برای شست‌وشو و نوشیدن است.» چشمه‌ای که شفای دردهایش در آن بود، در سرزمینی دوردست قرار نداشت؛ تمام آن سال‌ها درست زیر پایش نهفته بود! او در رنج و بیماری، بر روی درمان خویش آرمیده بود. راه رهایی در نزدیک‌ترین فاصله از او قرار داشت، اما تا زمانی که خداوند اراده نکرده بود، از دیدگانش پنهان مانده بود. خداوند از همان نخستین روز می‌توانست آن چشمه را جاری سازد؛ اما حکمتش بر آن تعلق گرفته بود که از شکیبایی ایوب، سرگذشتی جاودانه بیافریند که تا روز قیامت بازگو شود. پس آنگاه که دوران آزمون به پایان رسید و حکمت الهی تحقق یافت، تنها به او فرمود: «پایت را بر زمین بکوب!» گشایش تو نیز شاید بسیار نزدیک‌تر از آن باشد که تصور می‌کنی! چه‌بسا راه رهایی از بحرانی که گرفتارش شده‌ای و پایان اندوهی که بر دلت سنگینی می‌کند، حتی از رگ گردن به تو نزدیک‌تر باشد؛ شاید در اندیشه‌ای نهفته باشد که از کنارش بی‌اعتنا می‌گذری، یا پشت دَری باشد که هر روز می‌بینی، اما هرگز به گشودنش فکر نمی‌کنی! تنها در انتظار فرمان «باش» و فرا رسیدن لحظه‌ای است که حکمت الهی اقتضا می‌کند... لذا از طولانی‌شدن بلا نومید مشو؛ چه‌بسا همان زمینی که در آتش رنج‌هایت سوخته است، روزی چشمه‌های جبران و رحمت از دل آن بجوشد! ••┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈•• @Raaasekh | راسخ