نکبت

خوشم نمی‌اومد محتوای کتابی و این کسشرا آخرین پست کانال باشه.

کیر.

یادداشت‌های شیطان رو خیلی وقت پیش از طاقچه خریده بودم. همینطوری بازش کردم توش گشتی بزنم، دیدم موجود نیست :))) من و یحتمل افرادی که قبلاً خریدیمش داریمش البته و از طریق طاقچه می‌تونیم بخونیمش ولی خب بامزه‌ست که کتابه پاک شده کلاً و فرد جدیدی اصلاً دسترسی به همین صفحه معرفی‌ش هم دیگه نداره. پانوشت: بهترین ترجمه‌ش هم همینه.

خاک بر سر من که چنین کسشرهایی رو به خودم جذب کردم.

فرجام همون رفیق قدیمی شاهین نجفی نیست؟ =))) چرا یه نفر باید آهنگ این جانور رو بذاره روی پروفایلش. یعنی این همه آهنگ در طول تاریخ ساخته شده و تو یک انتخاب داری، و انتخابت آهنگیه از رفیق شاهین نجفی که اسمش فرجامه.

پسر بود. و خواننده آهنگی که روی پروفایلش گذاشته شخصیه به اسم «فرجام». همون بهتر از اینجا رفت. امیدوارم هیچوقت دیگه کلمه «فرجام» رو نبینم.

یه نفر لفت داد. الحمدالله پاسخ سوال بالا رو هم گرفتم. و البته مطمئنم هدفش این بود که بهش فکر کنم. دریغا. به کیرم هم نیست و حتی نگاه نمی‌کنم دختر بودی یا نه. برو به درک.

ولی جدی وقتی یه نفر لفت می‌ده من بهش فکر می‌کنم. فکر کن چند لحظه از زندگی‌ش رو اختصاص داده به اینکه به کانال من فکر کنه، یک سری تصمیماتی در ذهنش بگیره، یحتمل تو دلش جمله‌ای برای من زمزمه کنه مثل «این دیگه عجب کسشریه»، زحمت بکشه گزینه لفت دادن رو پیدا کنه و در پایان فشارش بده. این همون توجهیه که همیشه دنبالشم و می‌خوام. ممنون از پدر و مادر عزیزم.

به نظرتون چندتا پیام دیگه بدم یه نفر لفت می‌ده؟

این چطور بود شما که نسل زدید؟ چند مدته در تلاشم نسل زد رو جذب کنم. گویا پول توشه. اگر می‌بینید بی‌مزه‌ام دلیلش اینه.

برخلاف بقیه که می‌گن «وای کلمه نسل زد رو می‌شنوم حالم بد می‌شه و کهیر می‌زنم» و فلان، من اتفاقا از این کلمه کیری نسل زد خیلی خوشم میاد.

وقتی محتوام می‌شه محتوایی در مورد محتوام، باید حدس بزنید چقدر وضع خرابه.

یه نفر لایک کرد. حله. هر ماه یه دونه بفروشم بسمه. پولش رو هم تقسیم می‌کنم بین این کسکشایی که دارن دیسلایک می‌دن.

سلام جوونا. اگه روی ماگ یک مشت کسشری که طبیعتاً به ذهن خودتون نمی‌رسه یا اگر می‌رسه هم مهم نیست چون من زودتر انجام دادم چاپ کنم، می‌خرید؟

این رو دیشب یادم رفت بنویسم خوابم برد. همینقدر مهم بود نوشتنش که ساعت ۲ ظهر کار و زندگی‌م رو ول کنم، موبایلم رو بردارم و بیام این ۲ و نیم کلمه رو بنویسم.

و دهه شصتی‌ها.

به طور خنده‌داری بخشی از کودکی دهه هفتادی‌ها گره خورده به این آهنگ.

تصور من از خدا یک چیزی تو مایه‌های تام ویتسه. و اگر خدا آهنگی می‌ساخت، یه چیزی شبیه به این آهنگ بود.