نکبت

در راه برگشت به خونه، بین دکون‌های مترو ایستادم که خودکار بخرم. همینطور روان بودن خودکارها رو امتحان می‌کردم و با فروشنده کسشر بیهوده‌ای می‌گفتم. یک دختری هم کنارم در حال خرید کتاب بود و یکی دو بار به حرف‌هام ریز خندید. آره خلاصه فقط خواستم بگم در این سطح بامزه و برای دختر مردم خطرناکم. بگذریم. در حال انتخاب بین دو مدل خودکار و گپ زدن با فروشنده بودم که پیرمردی نزدیک شد و شروع به حرف زدن با من کرد. گویا مکالمه من و فروشنده رو شنیده بود. رو کرد به من و گفت «جفتش رو بخر. ولی یکیش رو فقط برای نوشتن بخر. برای نوشتن هرچی تو دلته. کتاب «بنویس تا اتفاق بیوفتد» رو خوندی؟ یه خودکار بخر و بنویس فقط». گفتم «نه اون کتاب رو نخوندم ولی چند سالیه می‌نویسم. نیازی به اون کتاب نبوده». گفت «اع پس می‌نویسی؟ چه خوب. منم می‌نویسم. فردا مسافرم و کل روز تو راهم. یه جمله بهم بگو که بهش فکر کنم تو راه و شاید چیزی در موردش بنویسم.» کمی فکر کردم و از اونجایی که هیچ ایده‌ای نداشتم چرا چنین مکالمه رندومی در حال رخ دادنه، اولین کسشری که مربوط به راه بود و به ذهنم اومد رو گفتم: «راه با رفتن طی می‌شود نه با اندیشیدن به آن». پیرمرد اومد یک چیزی بگه ولی یهو انگار کلماتش رو خورد. بعد از چند لحظه مکث گفت: «عجب جمله درستی. عطار هم شعری داره که می‌گه: گر مَردِ رهی، میانِ خون باید رفت وز پای فتاده، سرنگون باید رفت تو پای به ره درنِه و از هیچ مپرس خود راه بگویدت که چون باید رفت».