نکبت

ملال از قیافه‌ها می‌چکه. جوان‌ها پر انرژی‌ترن نسبتاً و کورسوی نوری در چشم‌هاشون هست؛ یک جور امید غم‌انگیز. اما پیرمردها... پیرمردها همه خیره به زمین و بدون حضور ذره‌ای احساس در چهره‌ها. جوانی نشسته کف قطار. پیرمردی خیره به منه. دختری با موهای قرمز داره با دوست پسرش لاس می‌زنه. قطار ترمز گرفت و پسر در حالی که دختر رو بغل کرده بود، داشت پرت می‌شد روی پیرمردی که اونورتر نشسته. و این آهنگ تمام این قاب‌ها رو تبدیل کرده به کمدی تراژیکی که دارم زندگی می‌کنم.