نکبت

اینا رو باید برم توییت کنم تا همه بفهمن جنده‌ی زمین و زمان و عالم و آدم شده‌م. اینجا ارضام نمی‌کنه. در حد همون طالبی باید اینجا نوشت. چی دارم کس می‌گم. اینکه هر کاری می‌کنم که اون داستان کیری رو ننویسیم خیلی بامزه‌ست. طرح داستان کاملاً تو ذهنمه ولی کون و ذهنم رو نمی‌تونم برای چند ساعت یک جا ساکن کنم. کسشر بی‌فکر و طرح نوشتن بیشتر حال می‌ده.