የጥበብ ማዕድ

ከውሸት በላይ ጎጂ እውነት የለም።

እንዴት ነው!?

ፍርሐት የገደለህ ቀን ብልጥ ሰዎች ይቀብሩሃል።

🙂

እየሠሩ መጠየቅ ና እየጠየቁ መስራት አንድ አይደሉም።

At the end of the day እንዳይሆኑብን የፈራናቸው መጥፎ ነገሮች እንዳሰብነው መጥፎ አደሉም፤ እንዲሆኑልንም የጓጓንላቸው ጥሩ ነገሮች አደሉም። በፈራነው አልጠፋንም ፤ በጓጓነውም አላረፍንም🙂

አንዳንዴ ማትጣላው ሰው ያስቀይምሃል። ...

‎በራሴ ላይ የጨከንኩ ይመስለኛል። ‎ይህን ሐሳብ ዛሬ በድንገት አላሰብኩትም። ለረጅም ጊዜ በውስጤ እየተጓዘ ነበር፤ እኔ ግን ስሙን አልጠራሁትም። ራሴን ስወቅስ፣ ስገስጽ፣ ስጠይቅ እና ከራሴ በጣም ብዙ ነገር ስጠብቅ እንደ ጥንካሬ ነበር የምቆጥረው። ‎ ‎በአንዱ ምሽት ግን ብቻዬን ተቀምጬ ነበር። ቤቱ ጸጥ ብሏል። ስልኬ ከጎኔ ተዘግቷል። ማንም የሚያየኝ የለም። ማንም የምናገረውን የሚሰማ የለም። በዚያ ጸጥታ ውስጥ ግን አንድ ድምፅ በጣም ግልጽ ሆኖ ተሰማኝ። ‎ ‎የራሴ ድምፅ። ‎ ‎“እንዴት እንዲህ አደረግሽ?” ‎ ‎“ይህን እንዴት አላየሽም?” ‎ ‎“ከዚህ በላይ ማሰብ አትችዪም ነበር?” ‎ ‎እነዚህን ጥያቄዎች ብዙ ጊዜ ሰምቻቸዋለሁ። ከሌሎች ሰዎች ሳይሆን ከራሴ። ‎ ‎ሌላ ሰው ሲሳሳት ግን ታሪኩን ለመስማት እሞክራለሁ። ምን እንዳደረገ ብቻ አልመለከትም፤ ምን እንዳስገደደው፣ ምን እንዳስፈራው፣ ምን እንደጎዳው እጠይቃለሁ። ‎ ‎እኔ ስሳሳት ግን ታሪኬን እረሳለሁ። ‎ ‎ስህተቱን ብቻ አያለሁ። ‎ ‎ምናልባት ይህ ነው በራሴ ላይ የጨከንኩበት ቦታ። ‎ ‎ከራሴ የጠበቅኩት ነገር በጣም ብዙ ነበር። ሁልጊዜ ጠንካራ እንድሆን ፈለግሁ። ሁልጊዜ ትክክል እንድሆን ፈለግሁ። ሰዎች ሲሄዱ እንዳልሰበር፣ ነገሮች ሲያልቁ እንዳልወድቅ፣ ሕይወት ሲከብድ እንዳልደክም ከራሴ ጠበኩ። ‎ ‎ ማልቀስ እንኳን እንደ ድክመት የቆጠርኩበት ጊዜ አለ። ‎ ‎“በርቺ።” ‎ ‎ይህን ቃል ለራሴ ብዙ ጊዜ ተናግሬያለሁ። ‎ ‎ግን አንዳንድ ጊዜ ሰው መበርታት አያስፈልገውም። አንዳንድ ጊዜ መደገፍ ይፈልጋል። አንዳንድ ጊዜ “ትችያለሽ” የሚል ሰው ሳይሆን፣ “እንኳንም አልቻልሽ፤ እረፊ” የሚል ድምፅ ያስፈልገዋል። ‎ ‎ያን ምሽት ራሴን ለረጅም ጊዜ አሰብኳት። ‎ ‎ስንት ጊዜ ተሰብራ እንደተነሳች አሰብኩ። ‎ ‎ስንት ጊዜ ማንም ሳያውቅ እንዳለቀሰች አሰብኩ። ‎ ‎ስንት ጊዜ “ደህና ነኝ” ብላ ውስጧ ግን ምንም ደህና እንዳልነበረ አሰብኩ። ‎ ‎ለምንድ ነው እኔ በራሴ ላይ የምጨክ ነው? ለሌሎች የማሳየውን ርህራሄ እንኳን ለምን አልሰጣትም? ‎ ‎ለምን ሌሎችን ይቅር ማለት ቀላል ሆኖ ለራሴ ግን ይቅርታ መስጠት እንደ ክህደት ይሰማኛል? ‎ ‎ምናልባት ራሴን ይቅር ማለት ስህተቴን ማጽደቅ መስሎኝ ነበር?። ‎ ‎አላውቅም። ‎ ‎አሁን ግን ይህን አላምንም። ‎ ‎ራስን ይቅር ማለት የተሳሳተውን ትክክል ማድረግ አይደለም። የተሳሳተውን ተቀብሎ ከዚያ በኋላ መኖርን መማር ነው። ‎ ‎ያለፈውን መቀየር አልችልም። ያኔ የተናገርኩትን መልሼ ልውሰድ አልችልም። የተሳሳተውን ውሳኔ እንዳልወሰንኩ ማድረግ አልችልም። የጠፋውን ጊዜም መመለስ አልችልም። ‎ ‎ግን አንድ ነገር እችላለሁ። ‎ ‎ያንን የቀድሞ ራሴን መጥላቴን ግን ማቆም እችላለሁ። ‎ ‎ዛሬ በጣም የምተቻት ያቺ ልጅ ያኔ የምታውቀውን ብቻ ነበር የምታውቀው። የነበራትን ጥቂት ጥበብ፣ ጥቂት ተስፋ፣ ጥቂት ድፍረት ይዛ ቀኗን ትገፋ ነበር። ‎ ‎ስለዚህ ዛሬ በእሷ ላይ ለመፍረድ ከመቆም ይልቅ ከጎኗ ለመቆም እፈልጋለሁ። ‎ ‎“አዎ፣ ተሳስተሻል።” እላታለሁ። ‎“አዎ፣ አንዳንድ ሰዎችን በተሳሳተ መንገድ አምነሻል።” ‎“አዎ፣ አንዳንድ ውሳኔዎችሽ ሊለወጡ ቢችሉ ደስ ይለኝ ነበር።” ‎ ‎“ግን እኔ አሁንም እወድሻለሁ።” ‎ ‎ምናልባት ይህ ለራሴ ለመጀመሪያ ጊዜ የምናገረው እውነተኛ የርህራሄ ቃል ነው። ‎ ‎ከዚህ በኋላ እሻሻላለሁ። እማራለሁ። እለወጣለሁ። ግን ራሴን እየጠላሁ አይደለም። ‎ ‎እንደሚያስፈልገኝ ልገስጻት እችላለሁ፤ እንደሚገባት ግን ልያዛት እችላለሁ። ‎ ‎ስትወድቅ እጇን ልይዛት። ‎ስትደክም ላሳርፋት። ‎ስታለቅስ ልተዋት። ስትሳሳት ልምራት። ‎ስትፈራ ከጎኗ ልቆም። ‎ ‎ምክንያቱም ዓለም ለእኔ ሁልጊዜ ርህሩህ አትሆንም። ሰዎችም ሁልጊዜ አይረዱኝም። ሕይወትም ሁልጊዜ አትቀልልልኝም። ‎ ‎እንግዲያስ እኔ ለራሴ ለምን ሌላ ዓለም እሆናለሁ? ‎ ‎ምናልባት ሕይወቴ ውስጥ ከሁሉ በላይ ይቅርታ የሚገባት ሰው እኔ ራሴ ነኝ። ‎ ‎እና ምናልባት ከዛሬ ጀምሮ በራሴ ላይ መጨከን ሳይሆን፣ ራሴን መያዝ መማር አለብኝ። ‎ ‎ምክንያቱም እስከዛሬ ራሴን እየገፋሁ ነው የኖርኩት፤ ‎አሁን ግን ከራሴ ጋር ... ‎ ©️ ሶሪት ‎

የቅርብህ ሰው ላንተ የተገደበ አዘኔታ አለው መጠኑን ካስጨረስው ግን ጉዳትህን እንደ ዜና ያዳምጠዋል።

የጠገብክለት ሳይሆን የደከምክለት ነው ጥሩ እንቅልፍ የሚገኝ።

የምታውቀውን ርዕስ ላለማውራት ውስጥን ማስቻል ራስን የመግዛት ጥበብ ነው።

ምን ያህል ባይገባን ነው ፍቅራችንን እንደ ሃጥያት የደበቅነው? . ..

ፀፀትን የመሰለ ደስታም በረከትም የለም።             ልብ ላለው ሰው!

ለሽንት በወጣበት ሻጩ ከውጪ ገዢው ከውስጥ ሆነው ቢገኙ ሌባ ብሎ ከመጮኽ ይልቅ ንግድ ፍቃዱንም እንዲወስድለት ነጋዴው ይማፀን ጀመር።

፡ እየተወደዱ      መውደድን ከገፉ ይቅር ማለት በዝቶ           ደጋግመው ካጠፉ መሔድን ከጅለው            መንገድ ከሰነቁ                 በምክንያት ጥርግ'ዮሽ ሲሳይ ነው ጓዛቸው       ለተገፊው ካሳ            የእግዜር አበባየ'ሆሽ!!!         አቡ(አላዛር ቴዎድሮስ)      #አበባየሆሽ፦ብስራት!

የሚለውጠንን ሳይሆን ሰው የሚወድልንን መስራታችን ከማደግ እንደሚያስቀረን መረዳት ነበረብን።