🌸СОЛИХА АЁЛ🌸

Qizlajonla bilaslami man vashe bo'yanishni bilmasdim😢 bo'yansamam xato, o'zimga yarashmaydigan makiyaj qilardim😨 Ammoo bitta kanal topvoldim SUPER🤩🤩🤩 Silagayam etmoqchiman tez o'tvolila🤓👇🏻

​​​​Шу кунларда бир қариндошимиз ҳаж сафаридан қайтади. Ҳамма ҳожи отани кўргани кетганида, мен ўз «дунём»га кетаман. Режаларимга халал берадиган бирор кор-ҳол бўлиб қолмаса бўлгани!» Шифтга қараб ётган беморимнинг аҳволига жуда ачиндим. Қоғознинг униқиб кетганига қараганда, у бу сатрларни дуч келган жойда ёзган. Ёзгану, якунламаган. Моҳиранинг касалхонамизга келганига бир ҳафтадан ошди. Назиржоннинг ҳеч қаёққа кетмай палата эшиги тагида туришини кўриб, аёлини нақадар яхши кўришини билдим. Моҳира ҳеч ким билан гаплашишни истамаяпти. Фақат руҳшуноснинг берган саволларигагина узуқ-юлуқ жавоб беряпти. У яна оиласига қайтиши учун Назиржон барча шифокорларни оёққа турғазди. Қўлимдаги ярим чала хатни ўқиб, гап нима ҳақида кетаётганини бироз англагандек бўлдиму, воқеа нима билан тугаганига қизиқиб қолдим. Беморга муолажаларни қилгач, секин палатадан чиқдим. Назиржондан Моҳиранинг қандай қилиб руҳий тушкунликка тушиб қолиш сабабини сўрадим. Кўзлари уйқусизликдан киртайган, куёв бўлганига ҳали уч ой ҳам бўлмаган Назиржон истар-истамай гапирди. Эҳ, опа, ўзим ҳам ҳеч нарсага тушунмай қолдим. Моҳира билан аҳду паймон қилганимизда бинойидек оқила қиз эди. Бироқ тўйимизга яқин ундаги ғалати ҳолатлардан ҳайрон қолардим. Шунчалик тез юрардики, югуриб ҳам етолмасдим. Ҳозиргина ёнимда турган қиз сония ўтмай мендан бир неча метр узоқда турган бўларди. Ўзига айтсам дилини ранжитиб қўяман, деб ўйлардим. Буларнинг барчасини яхшиликка йўйганман. Соғлиғига ҳеч шубҳа қилмаганман. Келин бўлиб тушгандан кейин ҳеч қанча вақт ўтмай рўзғорнинг ҳамма ишини ўз бўйнига олди. Онам ҳам, отам ҳам ундан жуда миннатдор бўлишган. Шунчалик чаққон эдики, уйғонмасимиздан аввал ҳамма ёқни чиннидек тозалаб, нонушта учун иссиқ нон ҳам ёпиб улгурарди. Одам боласи эканлигига шубҳа ҳам қилиб қолардим қачон уйғондию, шунча ишни қачон қила қолди деб. Бора-бора бунга кўникдик. Менинг кўп вақтим ишда ўтади. Эрталаб яхши кузатади кечда кулиб кутиб олади. Онамдан сўрасам келинидан ниҳоятда мамнунлигини айтади. Лекин отам Моҳирага нисбатан эҳтиёт бўлиб муомалада бўлади. Авайлаб гапиради. Иложи бўлса, ҳовлидаги юмушларни онам қилишини истайди. Ҳамма ишни келинга юкламасдан сиз ҳам бундоқ оёқнинг чигалини ёзиб туринг хоним деб шаъма қилиб қўяди. Бир куни отам мени ёнига чақириб: Ўғлим гапларимдан бирдан ҳовлиқма! Келиннинг соғлиғидан ташвишдаман. Кузатиб турсам ҳаракатлари кўз илғамас даражада тез. Худди юраги ёнган одамдек ўзини у ёқдан бу ёққа уради. Айниқса, жийдазор тарафга серқатнов бўлиб қолгани кўнглимни хижил қиляпти деди. Отамнинг гапларидан сўнг мен ҳам эътибор бера бошладим ҳақиқатан ҳам бўш бўлди дегунча ҳовли тўрига қараб чопади. Қачон чақирсам ўша тарафдан югуриб келади. Бу ерда бир гап борлигини билгач отам икковимиз жийдазорни обдан кўздан кечирдик. Дарахтлар зич ва эгри ўсганлиги учун отам қатордан икки-учта жийдани кестириб ташлаганди. Ўша очиқ жойда арқон ва тўрт тахлам оқ сурп турган экан. Мендан совуқ тер чиқиб кетди. Отам дарров ўзини қўлга олиб ҳеч нарсага тегма. Менда режа бор деди. Шу пайт палата эшиги очилиб, Моҳира кўринди Назир ака, мен айтаман қолганини. Уйдагилар ҳаждан келган қариндошимизни зиёрат қилиш учун кетишди. Мен бошим оғриётганини баҳона қилиб уйда қолдим. Дарвозани қулфладиму жийдазорга қараб югурдим. Кўзимга ҳеч нарса кўринмасди. Дарахтзорга кириб борар эканман ниманингдир хириллаган овозини эшитдим. Негадир атрофда парилар ҳам шаршаралар ҳам йўқ эди. Тепада чала сўйилган қўй арқонга осилиб турарди. Оқ сурпга томаётган қонни кўриб қўрқиб кетдимда жон ҳайбатда ортимга тисарилдим. Назир ака билан дадам ниманидир интиқиб кутаётган одамдек жонсарак турарди. Ўзимни эримнинг қучоғига отдим. Бу гапларни эшитган одам Бўлмаган гап дейиши аниқ. Майли шунақа бўла қолсин. Лекин ҳаётимни сақлаб қолган отажонимга минг раҳмат айтаман. Улар имом билан учрашиб дардим эскичадан эканини бундан фориғ бўлиш учун нима амал қилиш лозимлигини аниқламаганида мен ўша парилар билан арғимчоқ учиб юрган бўлардим нариги дунёда. Энди уйга қайтайлик Назир ака! 🌸 @Solixa_Ayol 🌸 Яхшилик учун яқинларингиз билан баҳам кўринг! 👇👇👇 БОСИНГ! https://t.me/+SirEm-hvsXrdKMKK

📝Ҳикоя: Ўлимга чорлаган парилар... «Эртага тўйим бўляпти. Негадир келин бўлиб тушадиган хонадоним тушимга қўрқинчли зиндондек бўлиб киряпти. Ўша уй ҳақида ўйласам, юрагимни ваҳима босади, аммо қандайдир сирли. Тезроқ бориб кўрсам дейман… Назир акам жуда яхши йигит. Бахт қуши менинг бошимга қўнганидан маҳалламизнинг қизлари ҳасратда. Эртага кўрасиз, ҳаммаси ял-ял ёниб, йигитларни ёндириб маликалардек ясаниб келади тўйга. Қанча ўзимни чалғитишга уринмайин, барибир, қоронғи зиндон тубига тушиб кетаётганга ўхшайман. Онамга айтсам, «Ота уйни тарк этаётган барча қизларда кечадиган ҳис бу, болам. Ойдай келин бўлиб, ой бахтингни топсанг, ҳаммаси унут бўлади. Қолаверса, Мирзачўлга кетмаяпсан-ку, қўшни маҳаллага тушяпсан. Ўзингдан тингин-да, ишқилиб», дейди бамайлихотир. Эртага саҳар туришим керак. Келиннинг иши сира битмас экан-да. Бир кунлик тўй учун шунча дабдабанинг нима кераги бор?! Харажатларнинг адоғи кўринмайди. Отам бечора камимни тўлдираман, деб саратоннинг бийдай тиғида кетмонни кесакка уряпти. Уряптики, ҳар гурсиллаганда бошимга оғриқ киряпти, жонимга наштар санчяпти бу овоз. Ўткинчи бу ҳаётда нега шунча куйиб-пишар экан-а, бу одамзод. Бас, кўнгилдан қора ўйларни қувиб, ухлашим керак. Сўфи азон айтмасдан келин дугоналар ҳам келиб олса керак, худди уларни чорлаб чақиргандай биров… Осмон тўла юлдузлар… Нам тупроқнинг иси келиб турган супада осмонга қараб ётибман. Ана юлдуз учди. Кимнингдир жони узилди. Яна учди! Шунча одамнинг сўнгги кунига гувоҳ бўлгандан кўра ёнбош ётганим яхши. Ҳовлимиз тўла одам. Эртанги тўйга тайёргарлик уч кун олдин бошланган. Ана амакиларим қўй сўйишяпти. Нима ҳам бўлдию, кўзим сўйилган қўйдан тирқираб оқаётган қонга тушди. Қондан ўлгудай қўрқаман. Ҳозир ҳам жоним ҳалқумимга тиқилиб, қандайдир қора қуюн устимдан босгандек бўлди. Гапирай десам, овозим чиқмайди. Нималар бўляпти менга? Нимадан қўрқяпман ўзи?! Ахир Назир ака билан яхши кўришиб турмуш қураётган бўлсам! Тезроқ тўй ўтсаю, ўша уйдаги сирли жойни бориб кўрсам, балки ваҳимам бироз тарқармиди. Тўрт соатлик тўй ўтдию кетди. Ёт уйда ёлғиз қолдим. Ҳамма қариндошларим такрор-такрор бахт тилаб, яна кўришгунча хўшлашиб кетишди. Назар аканинг энди бир умр ёнимдалигини ўйласам, ич-ичимдан энтикаман, лекин ҳовлидаги ўша сирли жойни топмасам бўлмайди… Секин-секин янги рўзғорга кўника бошладим. Оиламдагиларнинг ҳаммаси билан тезда чиқишиб кетдим. Қайнонам ҳам, қайнотам ҳам мени ўз қизларидек бағрига олишди. Кунлар ҳафталарни қувлаб ўтаверди. Мен эса уйда ёлғиз қолишни яхши кўраман. Ёлғиз қолганимда ҳовли тўридаги жийдазорга бораман. У ер дунёдаги энг тинч, энг ҳузурбахш макон. Борсам, дарахтлар қаергадир ғойиб бўлиб, ўрнида шаршаралар пайдо бўлади. Атрофимда сунбул сочли ҳур қизлар арғимчоқ учишади. Сув бўйидаги кайвонилар қизларнинг сочини ўришади. Ҳаммаёқ ям-яшил, сув шунчалик тиниқки, остидаги ҳамма нарса кўриниб туради. Қани энди бу жойдан сира кетмасам?.. Бу жойга келганимда қизлардан сўрайман: «Уйга қайтишни истамайман, бутун умр шу ерда қолсам дейман». «Бутун умр биз билан қолишни истасанг, яшаб турган дунёнгни тарк этишинг керак. Кутсанг, кечикасан! Чунки биз бу ерда вақтинчалик меҳмонмиз. Аниқроғи, сени кутяпмиз. Ҳаммаси ўз қўлингда, ирода ҳақида унут!» деди бир париваш. Ана шу воқеадан бери на ҳушимда, на тушимда тинчлик бор. Бир оёғим жийдазорда бўлиб қолди. Эрталаб тургач қиладиган биринчи ишим — парилардан хабар олиш. Ҳатто нон ёпгунча ҳам тандирга ўтин солгач, бир бориб келаман, нонни илдириб, яна бориб келаман. Қандай қилиб бўлса ҳам улар билан кетишим керак. Мавриди бўлиши билан кетаман! Наҳотки шунчалик ўзгариб кетдим, онамнинг офтобда қорайган синиқ чеҳраси, отамнинг меҳнатда қаварган қўллари ҳам тутиб қололмаяптими мени? Бу ҳақда Назир акамга айтсаммикин? Йўқ, яхшиси, ҳеч кимга билдирмасдан кетаман. Умр инсонга бир марта берилади, шунда ҳам аллақанақа қоидаларга бўйсуниб яшаш шарт эмас. Ҳар галгидек уйда ҳеч ким бўлмаслигини пойлай бошладим. Соат сайин ичим ёнарди. Париларнинг кетиб қолишидан чўчирдим. Уйдагиларга билдирмасдан жийдазорга керакли буюмларни олиб бориб қўйдим…

🤩🤩🤩 🤩🤩🤩 🤩🤩🤩 🎬 ZINO KASRI 🤩🤩🤩 Videoing keyingi qismi @blogerlar_bekati kanalida ko'ring ⬇️⬇️⬇️⬇️⬇️⬇️⬇️⬇️⬇️⬇️⬇️

​​Биринчи марта мажбурятсиз ўзини енгил ҳис қилди.... эллик ёшга тўлиб. Ёнида меҳрибон ўғли бор.... солиҳа келини, жажжи набиралари ҳам чуғурлашиб атрофида гирди капалак... Инсон ўзи учун ҳам яшаш керакми сиз айтингчи азиз ўқувчим......? Ҳикоям ёққан бўлса лайк ва коментларингизни кутиб қоламан..... Крикдуши Шухрат 🌸 @Solixa_Ayol 🌸 Яхшилик учун яқинларингиз билан баҳам кўринг! 👇👇👇 БОСИНГ! https://t.me/+SirEm-hvsXrdKMKK

-- Қизим яхшимисан...бирдан мақсадга ўтай, укангни ўқиши бюджет бўлмабди.....контрактга ўқитамиз. Мени биласан нафақадаман, имконим йўқ бошқа жойдан пул келмайди. Сени вазифанг укангни ҳам ўқитасан!- деди ойим. Бояқиш....нимаям қила оларди кўникишдан бошқа иложи ҳам йўқ. Бўлмаса ойисидан балога қолади. Энди яна бир ташвиши ортди. Энди янаям кўпроқ ишлаш керак, пул топиш керак. Ахир иқтисод режасига шартнома пуллариям кирдику. Укасини ўқиши бошланди. Бояқиш ўғилчасини олиб дам олиш кунлари қачонлардир меҳрга зор бўлиб яшаган уйига бориб йиғиштирар, кирларни ювар...овқат пиширар ҳатто музлатгични ҳам бир хафталик озиқ овқат маҳсулотлари билан тўлдириб қайтарди. Кейин уйига келиб шу ишларни такрор ўзи уйида бажарар эди. Укаси ўқишини битказгач ҳам икки йил иш тополмасдан юрди. Охири укасиниям ўзини иш хонасидаги яхши иш ўрнига жойлаштирди. Шу билан бироз тинчигандек бўлди. Биласизми мен шу ерда бир нарсага жудаям эътибор бердим. Нимага дейсизми....инсон ҳам жисмоний ҳам рўҳан толиқса тез қарий бошларкан. Ўй, вахима, тушкунлик инсонни еб битираркан. Шу учун ҳечам тушкунликка тушменг... Аллохдан сўранг ва сабрли бўлинг. Кейин ҳосилини кўрасиз... Мен ўз ҳаётимда бундай ҳолатларни кўп гувоҳи бўлганман. Шоира қиз ҳам тез кексайгандек эди гуё. Сочларига оқ аралаган..... меҳрга тўймаган бўлса ҳам ҳаётда ўз ҳаракатлари ва Аллоҳга бўлган ишончлари сабаб ўз ўрнини топди. Кутилмаганда ўзини ёмон ҳис қила бошлади. Бу нима экана... юракми ёки ташвиш ва югуришлардан чарчаган тананинг толиқишими. Бир куни ишда ҳушини йўқотиб тез ёрдам орқали касалхонага олиб кетишди уни. Ўзоқ текширувдан сўнг, унга врачлар диогноз қўйишди. Афсуски кеч бўлганди даволашга. Нима қилиш керак.... фақат катта харажатли даволаш ҳисобига соғайиши ҳам бор эди. Фақат жудаям оз миқдорда. Ва албатта яратганни мўъжизаси ҳам керак эди. -- Бунча пулни мен қаердан оламан жиннимисан.... Хўп майли топишим ҳам мумкин бундай пулларни, масалан кредит олишим ҳам мумкин. Аммо эртага ёрдам бермасачи... сен ўлиб кетсанг мен бутун умр кредитингни тўлаб ўтаманми?- деди анави бефаросат эри. -- Опа....мендан умид қилманг, мен уйланиш учун пулларимни йиғаяпман... шу учун беролмайман, сиз ўзингизни эҳтиётланг хўп.- деди ука ношукур... Укага бой опа керак, эрга эса соғлом хотин... эххххх афсусс -- Мен қандай яшайман....келиним барибир қизлик қилармиди. Сен ўзинг айбдорсан бу ҳолатга тушишга. Ўзингни эҳтиёт қилмадинг.... ўзингни соғлигингга аввалроқ эътибор беришинг керак эди. - дея бояқишни онаси ҳам айбдор қилди қўйди. Мажбурсан....мажбурсан, мажбурсан - шу сўзлар қулоқлари остида жаранглаверарди. Ўзи эса бир томондан тушкунликка тушиб қолганди. Буни эшитган ўғли.... Университетга бориб ариза ёзди. Йилнинг боши бўлганлиги сабаб шартнома пулларини қайтариб беришди. Ўғли ишга жойлашиб ишлай бошлади. Онасини даволниши учун касалхонага ётқизишди. Аллоҳга шукр даволаш бесамар кетмади. Шоира бутунлай соғайиб кетди. Касаллик билан бирга ҳамманинг олдидаги мажбуриятлари энди унинг елкасидан тоғдек ағдарилиб ўзини қаддини тутиб олди. Фақатгина Аллоҳни олдидаги фарзлари бундан мустасно. Энди у онасини наздида ношукр яхшиликни билмайдиган қизга айланганди гуё. Укаси учун эса ёмон опа.... Эххх аввалроқ билганидами бундай бўлишини. Ўзининг мажбурияти деб ҳисоблаган ишларни қилмасди. Ҳа майли ҳечдан кўра кеч деганларидек энди тинч бўлди.

📝МАЖБЎРИЯТ....... (воқийлик асосида ёзилди.) Бисмиллаҳир Роҳманир Роҳийм... Ассалому алейкум қалби дарё ўқувчиларим... Соғ саломатмисизлар.... Ҳикояларимни ўқиб ўз фикр ва таклифларини билдираётган инсонларга ўз миннатдорчилигимни билдираман....Аллоҳ рози бўлсин.... Ҳаёт шунчалар мураккабки, баъзида унда яшаётган инсонларнинг сенга нисбатан қилган ноҳақликлари сабаб жонингдан тўйиб кетасан. Ҳозир мен сизга ҳавола қилмоқчи бўлган ҳикоям айнан шу гапимни исботи бўла олади. Шоира қиз оилада ёлғиз фарзанд бўлиб, лекин негадир унга нисбатан ҳаттоки болалик пайтларидаям унчалик эркалатишлар бўлмаган. Балким уни қиз бола бўлиб туғилганлиги айбидир. Уй ишларига жудаям чаққон, ҳечам чарчамасди. Оилада ундан сўнг фарзанд туғилиши жудаям оғир кечди. Билмадим нима сабаб бўлди, лекин бир неча маротаба бола тушиши рўй берди. Даволанишлар ва духтирларнинг саъйи ҳаракати билан ва ниҳоят ўғил фарзанд туғилди. Ҳамма хурсанд...болача опасидан ўн ёш кичик бўлиб туғилганди. У укачаси туғулганга қадар ҳам унчалик эркалатиш, меҳр кўрмаганлиги сабаблими укачасидан ота онасини қизғонмасди. -- Қаренг ойижон беш баҳо олдим бугун!- деди бир куни хурсандчилигини яширмасдан. -- Нима бўлибди...сен ўқувчисан, шу учун беш олишинг керак. Ўқувчини энг асосий мақсади билим олиш.... - деб қўя қолди ойиси беэътиборгина. Бўлди....мақтов ҳам йўқ, қизини аъло баҳо олгани уларнинг фахри эканлигини ҳис қилиш ҳам йўқ. Шоира қизча эса бундай муомила ва ҳолатларга ўрганиб кетгани учун энди хафаям бўлмай қолганди. Лекин тинмасдан ойисига уй ишларида, рўзғор ишларида кўп ёрдам берарди. Укачасининг иштончаларини ҳам тозалаб ювар, чўмилтирар, кийимчаларини алиштирар ва ҳатто ўз вақтида овқатини берарди. Дарсларини қилиб бўлгач сайрга олиб чиқар, уни ўйнатар эди. Аммо шу ишларга чалғиб ҳам қолмасдан аъло баҳолар олишда давом этарди. Шуниси ачинарли эдики, уни олган бешларига уйидагилари ҳеч ҳам парво қилмасди. Мактабдан келиши билан, қизим буни қил, қизим укангга қара. Бечора қизалоқ баъзи кунлари дарс қилаётиб столи устига бошини қўйиб ухлаб қоларди. -- Қиз бола ўзи доиммм оилада биринчи ёрдамчи бўлиши керак рўзғор ишларида. Биз ҳатто кексайиб қолганимиздаям қарашинг керак...ўғлим эса у бошқа гап. Ўғлим мени авлодимни давомчиси, мени ишларимни ҳам давом эттириши керак бўлган инсон. Сен ҳатто опа бўлиб ёрдам беришинг керак. Бу сени опалик вазифанг шуни унутма қизим.- дер эди дадаси доим. Мана Шоира қиз мактабни аъло баҳоларга битириб инситутга кирди. Ўзининг тиниисиз ҳаракатлари, билимга чанқоқлиги билан инситутниям имтиёзли диплом билан тамомлади. Ўзининг тиришқоқлиги билан яхши ишга ҳам жойлашиб олди. Иш мобайнида бир йигит билан танишиб, йигит совчи жўнатиб тўйлари ҳам бўлиб ўтди. Вақт худди шамол каби еларди.... ҳаш паш дегунча орадан йиллар ўтиб ўғил фарзандли ҳам бўлишди. Бошида ёзганимдек....инсон ҳаётдан баъзида тўйиб кетаркан. Шоирани эриям унга беэътибор бўла бошлади. Уйларни тозалигигаям, мазали овқатлар пишириб берсаям ҳечам пайқамас, мақтамасди. Шоира кўпроқ ишлаб, иш билан овунар, ўғилчасиниям иш хонасига олиб кетадиган бўлди. Ҳатто эридан ҳам кўпроқ маош оларди. Рўзғорини ҳамма ками кустини тўғирлаб олганди. Ўлим ҳақ деганларидек, унинг дадасиниям ўлим четлаб ўтмади. Отасининг вафоти минг унга меҳр бермаган бўлса ҳам қайғурди, йиғлади. Бироз вақт ўтиб укасиям мактабни тамомлаб институтга кириш учун ҳаракатини бошлади. Имтиҳонларни ҳам топшириб бютжедга киролмади. Фақат энди шартнома асосида ўқиш йўли қолганди.

😍 Қизлар, шунақа канал топдимки, сизларга айтмасам бўлмайди! Ростини айтсам, аввал ишонмадим. Лекин Лимон Маркетдаги нархларни кўриб ҳайрон қолдим. 😳 Маҳсулотлар тўғридан-тўғри Хитой заводларидан келаркан. Шунинг учун нархлари оддий бозордагидан анча арзон. 🔥 Қаранг, ўзингиз баҳоланг: 📱 Телефонлар — 200 мингдан 1 миллионгача 🛋 Креслолар — 100 минг сўмдан 👗 Кўйлаклар — 20 минг сўмдан 👜 Сумкалар — 25 минг сўмдан 👠 Туфлилар — 15 минг сўмдан 💥 Ҳозир кўпчилик шу канал орқали буюртма қиляпти. Бир кириб кўринг, балки сизга ҳам ёқади. 👇 👉https://t.me/+V3b0_8nCdSIxNDVi

​​Иброҳим ичкарига кириб кетар экан, хизматкорига бизларни ҳайдаб юборишини айтди. Бизлар ўз фарзандимизнинг уйидан ҳайдалдик. ​​Мен эса унга эргашиб, қўлидан ушламоқчи бўлганимда у, агар бирортасига мен унинг отаси эканлигимни айтсам, ўлдиришини айтди ва: Эй киши, мендан нима истайсан, пулми? Мен сенга ойлик тайинлайман, фақат шарт шуки, менинг олдимга бошқа келмайсан, мен отангман демайсан, деди. Мен унинг берадиган пулини олмадим ва ҳолимиздан шикоят қилиб сизнинг олдинггизга келдим. Мен бу кишидан: -- Ўғлингизнинг исмини ва қандай ишда ишлашини айтинг!- деб сўрадим. У менга норози қиёфада қараб: -- Мени ўлдиришни истайсизми?- деди. Мен, ҳукм даъво кўриб чиқилгандан кейин ўқилишини, даъво эса унинг ўғлини исмини билмай туриб кўрилмаслигини айтдим. -- У ҳолда Аллоҳ азза ва жаллага шикоят қилишдан бошқа чорам йўқ экан, Ундан мана бу оқ бўлган фарзанддан ўчимни олиб беришини сўрайман, деди ва оёғини умидсиз ҳолда судраганча хонани тарк этди ва шундан кейин қайтиб келмади. Аммо унинг ўғлига келсак, отасига нима қилган бўлса, фарзандидан ҳам шуни кўриши аниқдир, айтадиларку, не кўргазсанг шуни кўрасан. 🌸 @Solixa_Ayol 🌸 Яхшилик учун яқинларингиз билан баҳам кўринг! 👇👇👇 БОСИНГ! https://t.me/+SirEm-hvsXrdKMKK

-- Ҳа отажон бўлди. Энди Европага бормоқчиман!- деди. -- Европа, қайси Европага?, деб сўрадим. -- Парижга!- деди. Мен буни эшитиб: -- Аллоҳдан паноҳ сўрайман, кофир давлатга бормоқчимисан? Ахир бу бизга тўғри келмайдику?- дедим. Ўғлим, унга қўшилиб аёлим сўзларида қаттиқ туриб олишди. Аёлим менинг юмшамаётганимни кўргач, ўзининг келинлик зирак, узукларини сотди. Унинг бор мул-мулки шулар эди. Пулларни ўғлига берди. Ўғлим эса пулларни олиб, менга қарамасдан Парижга кетди. Ўғлимнинг бу ишидан ғазабланган эдим, у билан бир муддат боғланмадим. Юборган хатларига ҳам жавоб бермадим. Лекин шундай давом эта олмас эдим. Қалбим юмшади. Унга хат юбордим, нима керак бўлса, тортинмай сўрашини айтдим. У доим сўрар эди. Менга йигирма лира жўнатинг... ўттиз лира.... ҳатто мен ва онаси иккимиз кун бўйи қуруқ нон есак ҳам, ўғлимизга сўраган нарсасини етказиб беришга ҳаракат қилар эдик Унинг курсдошлари ҳар ёз ойида дам олиш учун уйларига келишар, ўғлимиздан эса дарак йўқ эди. Унга келишини, соғинганимизни айтсам, у дарси кўплигини, уйига келиб-кетиб вақтини бекорга сарфлашни истамаслигини айтар эди. Кейин юз лира сўради... ундан кейин уч юз лира. Тасаввур қилинг, дўконининг бор мол-мулки йигирма лирадан ошмайдиган, кунлик фойдаси бир лирагина бўлган оддий бир кўкатфурушда уч юз лира нима қилсин. Ниҳоят унга бунча пулни бера олмаслигимизни айтиб, ўртоқларига ўхшашни ҳаракат қилмаслигини, чунки уларнинг оиласи бой, бизлар эса камбағал эканлигимизни айтиб насиҳат қилдим. Ҳовлини ярим баҳосига сотдим. Эшитяпсизми? Яшаётган ҳовлимни икки юз лирага сотдим. Бу ҳовлидан бошқа мени ҳеч қандай давлатим йўқ эди. Қолган юз лирани бир судхўр яҳудийдан ҳар ойда ҳар бир лира учун тўққиз танга тўлаш шарти билан олдим. Яъни ундан олган юз лирам йил охирида икки юз саксон лира бўлади. Ўғлимга бу пулларни юборар эканман, унга бошқа бир тийин ҳам бера олмаслигмини, шундоқ ҳам хонавайрон бўлганлигимни айтдим. Шундан сўнг уч йилгача ундан хат-хабар келмади. Унга юборган хатларимга ҳам жавоб бермади. Орадан ўтган етти йил ичида унинг юзини кўра олмадим, ҳовлидан ҳам ажралдим. Бу орада судхўр яҳудий ўз ҳақини сўраб келди. Мен унга қарзни тўлашдан ожиз эдим. У ҳукуматга менинг устимдан даъво қилди. Ҳукумат ҳам унинг ёнини олди. Чунки у уларга мен билмайдиган бир варақни кўрсатди. Давлат одамлари мендан: Шу вараққа сиз қўл қўйганмисиз, деб сўрашди. Мен тасдиқладим. Улар менга қарзимни тўлашимни, акс ҳолда қамоққа олинишимни айтишди. Мен қамалдим. Ҳа, мени қамадилар. Аёлим ёлғиз қолди. Уни Аллоҳга топширган эдим. Аёлим одамларни кирини ювиб, уйларда хизмат қиладиган хизматкорга айланди. Хорлик косасини қултумлаб ичди. Қамоқдан чиққанимдан сўнг қўшниларимиздан бири менга: -- Ўғлинггизни эшитдинггизми, деди. -- Ўғлим. Қаерда у?-деб сўрадим. -- Ростдан хабаринггиз йўқми ёки ўзинггизни гўлликка соляпсизми? Ахир ўғлинггиз ҳукумат ишида катта вазифада ишлар, франциялик аёли билан хашаматли бир қасрда яшар эканку!-деди. Шундан кейин аёлим билан сафар тадоригини кўриб, ўғлимизнинг олдига бориш учун йўлга чиқдик. Ўғлимизни худди кичкиналигидек бағримизга босиб, қучганимиздагина барча ғамларимиз кетиб, ҳаётимизнинг мазмуни қайтиши мумкиндек эди. Зеро, мана бундай узоқ айрилиқ сабаб бизлар унга ниҳоят даражада ташна бўлган эдик. Ўғлимиз турган хонадонни топиб бориб эшикни тақиллатдик. Эшикни бир хизматкор аёл очди. Бизнинг афт-ангоримизни кўриб ҳайратга тушди ва: Сизларга ким керак, деди. Бизларга Иброҳим кераклигини айтдик. У: Иброҳим жаноблари сиздай ғарибларни уйларида қабул қилмайди. Девонга боринглар, деди. Мен: Кимни ғариблар деяпсан, эй ақли йўқ аёл, мен унинг отасиман, бу эса онаси, дедим. Шовқинни эшитгач, ичкаридан Иброҳимнинг ўзи чиқди ва хизматкоридан: Булар кимлар, деб сўради. Иброҳимнинг ортида бир чиройлик фаранглик аёли ҳам турар эди. Аёлим ўғлини кўриб йиғлади ва: Иброҳим, ўғлим, деб қўлларини у томон чўзиб, ўзини унга ташламоқчи бўлди. Иброҳим эса бунга йўл қўймади ва кийимини қоқиб, аёлига французча бир иккита сўзни айтди. Кейин билсак, у айтган сўзлар “мажнунлар” маъносини англатар экан.

📝ОҚПАДАР УГИЛ... (ибрат учун ёзилди) Бисмиллахир Рохманир Рохийм... Ассалому алейкум азизларим... Сог саломатмисизлар... Шайх Алий Тантовий раҳимаҳуллоҳ айтади: Ишхонамда ўтирар эканман, ҳузуримга ёши катта бир киши кириб келди. Кексалиги сабаб юришга ҳам мажоли йўқ, оёғини зўрға судрар эди. Менга салом бериб, столга суяниб тўхтади, кейин ўтириб: Менинг ҳикоямни эшитишингизни ва менга зулм қилганларга чора кўришингизни сўрайман, деди. -- Марҳамат қилиб сўзланг, қулоғим сизда!- дедим. У ҳикоясини бошлади. -- Мен йигитлик чоғимда ҳалол, покиза эдим. Ҳар куни эрталаб уйдан чиқиб дўконимга борар, у ерда турп, бақлажон, узум каби сабзавот, меваларни сотар эдим. Топган фойдамни бир қисмига гўшт, нон сотиб олиб, ошиб қолган сабзавотларни уйга олиб борар, аёлим уларни пиширгач, еб-ичиб, Парвардигоримизнинг неъматларига ҳамду сано айтганча уйқуга ётар эдик. Бизлар ғам чекмас, эрта ҳақида ўйламас эдик, одамлар билан ҳам, ҳукумат билан ҳам ишимиз йўқ эди. Бировлардан нарса талаб қилмас, улар ҳам бизлардан бирор нарса талаб қилишмас эди. Мен мадрасада таълим олмаган бўлсам ҳам, фарз намозларни қандай ўқишни, пулларимни санашни билар эдим, шунинг ўзи менга кифоя эди. Ҳаётимни бировни алдамай, ўғрилик қилмай, ҳалол меҳнат қилиш билан ўтказдим. Лекин ҳаётимнинг кемтик жойи бизнинг фарзандимиз йўқлиги эди. Фарзанд кўриш учун барча воситаларни қўлладик... кейин эса ишимизни Оллоҳга топширдик. Кунлар, тунлар шу зайлда ўтиб борар эди. Кунларнинг бирида шодлик-хурсандчилик бизнинг уйимизни ҳам четлаб ўтмади. Ҳомиладор бўлган аёлимга ширин сўзлар айтиб, яхши парвариш қилиб, унга кўпроқ вақт ажрата бошладим. Биз кунлар, соатларни санар эдик. Ҳатто аёлимнинг тўлғоқ кечаси келгач, бутун тунни туғилажак фарзандни кутиш билан ўтказдим. Тонг ёришгач, шовқинни эшитдим. Аёлимга қараган доя менга шодон ҳолда ота бўлганим хушхабарини берди. Ўша пайтда ёнимда бир риёл бор эди, ўшани унга суюнчи қилиб бердим. Фарзандимиз кулса, ҳаёт бизга кулгандек бўлар, йиғласа унинг йиғисидан уйимиз тебранар эди, касал бўлса, кунларимиз зулматга айланар, ҳаётимиз нотинч бўлар эди. У ўсган сари биз учун байрам бўлар, у ҳар гал бир сўз айтганида шодлик бизни ўраб олар эди. Агар у бирор нарсани истаса, унинг биргина истаги учун боримиздан кечар эдик... шундай қилиб у мактаб ёшига етди. -- Боламиз катта бўлиб қолди, нима қиламиз?,- деди рафикам. -- Уни дўконимга олиб бораман, у ерда ҳам яйрайди, ҳам менинг ишимни ўрганади!- дедим. -- Кўкатфуруш бўладими?- деди рафикам. -- Нима бўлибди, отасини ҳунаридан ор қиладими?- дедиб жахлим чикиб. -- Йўқ, нега энди. Яхшиси уни қўшнимизнинг ўғли каби мактабга берамиз. Ахир ўғлимиз ҳукумат ишларида ишлаб, фалончилар каби костюм шимлар кийиб, раҳбар бўлиб юрса ёмонми?- деди. Аёлим қарорида қатъий туриб олганидан сўнг ўғлимни мактабга олиб бордим, бор пулим унинг китобларини олишга кетди. У синфининг биринчи қаторида ўтирар, устозлари ҳам уни яхши кўришар, қадрлашар эди.Имтиҳонни аъло баҳоларга топшириб, бошланғич синфнинг гувоҳномасига эришгач, аёлимга: -- Мана ўғлимиз Иброҳим гувоҳномалик бўлди, энди етар, мен билан бирга дўконда ишлайди, дедим. Аёлим зарда билан: -- Дўконга ҳам ўт тушсин илойим, ўғлимизни шунча олган билимини, келажагини барбод қилмоқчимисиз? Гап тамом, мактабнинг иккинчи босқичига ўтади, деди. -- Эй хотин, сенга бу сўзларни ким ўргатди а? Билими, келажаги, деганинг нимаси?. Отаси, бобосининг ҳунарини менсимаяпсанми?- дедим. Аёлим ҳовуридан тушиб: -- Қўшнимиз ўз ўғлини билим олишини қанчалар исташини биласизми?--деди. Мен эса: -- Эй хотин, бизлар оддий одамлармиз, бизлар ўзгаларга тақлид қилмаймиз!-дедим. Аёлимнинг оҳ-воҳидан сўнг ўғлимиз мактабнинг иккинчи босқичига ўтди. Чиқимлар кундан-кунга кўпаяр, аммо мен унга берган пулларимдан рози эдим. У бакалавр даражасига етди. Мен ўғлимдан сўрадим: -- Энди бўлгандир?

🔈САВДО (ШОП) КАНАЛЛАР АДМИНЛАРИ ДИККАТИГА! Одам сонига гарантли реклама. Олдиндан канча одам киришини аник биласиз 😉 Накрутка йук умуман 🙅‍♀ 🫰Тулов Олдиндан  💪 7 йилдан бери шу сохадамиз. Группа на одам ку‌шиш бн алмаштирманг,биз одам ку‌шмаймиз,у‌злиги реклама дан киради. Нархлар фикс!   (🤷‍♀скидка йу‌к) Отчётлар ⬇️ https://t.me/odam_soni_hizmati https://t.me/odam_soni_hizmati 🫡НАРХЛАР ВА БОШКА МАЪЛУМОТЛАР  ЛИЧКАДА

​​— Бўш ётган ер бор. Шунга ул-бул экасизми? — деди у бизга қараб. Эримдан аввал мен рози бўлдим. ​​У айтган ерга помидор экиб, челаклаб сув қуйиб парваришладим. Бирданига ҳеч ким йўқламайдиган, ҳатто эрим ҳам кам келадиган бу маконимизга қайнонам ҳам, қариндошлари ҳам кела бошлади. Чунки экиним ҳавас қилгулик даражада бўлганди. Афсуски, иккинчи ўғлим туғилиб, уларни териб, сота олмадим. Барчасини турмуш ўртоғим ва қайнонам саранжомлади. Жуда катта даромад қилдик. Аммо у пуллардан менга бир чақа ҳам теккан эмас. Яна эски ҳаммом, эски тос. Аввалгидек, ўғилларим билан хор-зорликда яшай бошладим. Эрим бизни буткул ташлаб қўйганди. Иложсизликдан болаларимни онамга ташлаб, ишладим. Бу орада қайнонам йиқилиб, кўзи кўрмай қолибди, тўшакка михланибди. Ишлаб юрган чоғимда бу ҳақда эшитиб қолдим. — Қайнонанг оғир ётганмиш. Хабар ол, — яна насиҳат қилди онам. Ишонасизми, борсам шифокор ёнимга югуриб келса, денг: — Сиз унинг кими бўласиз? Биз бу беморга уйга кетишга рухсат бергандик, шундан буён ҳеч ким йўқ. Қотиб қолдим. Наҳот, шунча бойвачча ўғиллар биргина онанинг ҳолидан хабар олишга, уйга олиб кетишга ярамади? — Ойи, мен келдим, — дедим қайнонамнинг бошига бориб. Жавоб ўрнига қайнонамнинг кўзларида дув-дув ёш кўрдим. Юрагим алланечук бўлиб, йиғлаб юбордим. — Йиғламанг, ойи. Сизни олиб кетаман. Ўғлингизга ҳозироқ бориб айтаман. Йиғлай-йиғлай шифохонадан чиқиб, эримни изладим. Топгач, барча дилимдагиларни тўкиб солдим: — Мени ўйламадингиз, майли. Болаларингизни ташлаб қўйдингиз, хўп. Лекин онангиздан нега хабар олмадингиз? Боринг, олиб келинг. Майли, менинг ёнимга олиб келинг, ўзим қарайман! Афсуски, қайнонам эрим бориши билан вафот этибди. Шундан сўнг умр йўлдошим бизни буткул унутди. — Ўз уйимизга фақат ўзим сиғаман. Укам сени ва болаларингни киритмайди, — деди ҳатто юзимга. Ундан бирор ёруғлик чиқмаслигига кўзим етгач, ўзим туман ҳокимлигига бориб, арзимни айтдим. Шукрки, қулоқ тутадиганлар бор экан. Ер беришди. Энди топганимни тўплашга, ўзимизга бошпана қуришга ҳаракат қилдим. Чайлада яшаб, уй кўтара бошладим. Бундан хабар топган эрим яна пайдо бўлди. Номардни қарангки, болаларим ризқидан қирқиб олган қурилиш молларимни сотишга тушибди. Ортиқ чидай олмадим. Ажрашишга қарор қилдим: — Сиз на оилани, на болани, на онани билдингиз! Сиздан ҳеч қандай умид йўқ! Кетинг, ҳаётимни яна дўзахга айлантирманг! Бунга чидай олмаган эрим менга туҳмат қилди. Кўчага чиқиб, мен ҳақимда “суюқоёқ” деб гап тарқатди. Ундан буткул совидим. Энди орамизга ҳеч нарса қолмаганди. Яқинда у учинчи бор уйланди. Энг даҳшати, атай мен уй қурган маҳалладаги ресторанда тўй қилди. Машинада чунонам шовқин солиб ўтдики, уйимиз ёнидан. Мен-ку, майли... Унинг зулмларига, нодонликларига кўникиб қолганман. Аммо фарзандларим-чи? Улар энди гўдак эмас. Катта бўлиб қолишди. Уларга қараб эзилиб кетдим... Айтмоқчи бўлганим, қизини турмушга бераётганларга мен яққол мисолман! Асло бойликка учманг! Мана, мен бой хонадонга тушдим, аммо нонимни ҳам ўзим топдим, уйимни ҳам ёлғиз бошим билан қурдим. Бахт — бойликда эмас, шуни асло унутманг, азиз оналар! Қизларингизнинг ҳаётини саробга алмашманг! 🌸 @Solixa_Ayol 🌸 Яхшилик учун яқинларингиз билан баҳам кўринг! 👇👇👇 БОСИНГ! https://t.me/+SirEm-hvsXrdKMKK

📝ТАКДИР ТАНЛОВИДАГИ. ....АЗОБЛАР. ... (хаётий вокеа ) Мен буларни бир умр юрагимда сақлаб юришим ҳам мумкин эди. Аммо ўйлаб қолдим, бундан не наф? Қалбимни ҳуфтон, дилимни вайрон қилиб турганидан фойда кўряпманми? Албатта, йўқ. Ундан кўра менинг ҳолимга тушганлар ўқиб, хулоса чиқарса, тўғри йўл топса яхши эмасми? Ўйлайманки, менинг кимлигим, қаерда яшашим ўқувчи учун муҳим эмас. Асосийси, ҳаётдан топганларим уларга нимадир беришида. Мен ўн тўққиз ёшимда турмушга чиққанман. — Жуда бой оила экан, — деди онам келажагимни ўйлаб. — Ҳеч нарсага зориқмайсан, уй-жой қурай деб қайғурмайсан. Шунинг учун ҳаммасига кўз юм. Мен “кўз юмишим” лозим бўлган — турмуш ўртоғимнинг илгари ҳам уйлангани эди. — Буткул, ажрашиб кетибди-ку! Энди у аёлнинг ҳам, йигитнинг ҳам йўллари сира туташмасмиш. Мени десанг, тег. Роҳат-фароғатда яшайсан! — деди онам розилигимни олишга уриниб. Эндигина ўн тўққизга қадам қўйган қиз нима деб қаршилик кўрсата олардики, мен рад эта олсам. Узатишди. Ростдан ҳам бой-бадавлат оила. “Ҳеч нарсадан ками йўқ” дея таърифлашган бу хонадонда фақат меҳр-оқибат етишмаслигини борганим заҳоти сездим. Икки йиллик бефарзандлигим эса буни янада исботлади. Қайнонам кўз очирмасди: — Шунча шароит билан ҳам бола туға олмасангиз, а? Нима бало, иккинчи марта ҳам “оғзим куйди”ми, дейман! Қаратинг, ўзингизни! Кундошингиз келиши билан ҳомиладор бўлганди. Наҳот, невара қуча олмайман-а? Бу гаплари дилимни оғритади деб ўйлашмас, юзингда кўзинг борми, демай гапираверарди. Шукрки, икки йил ўтиб бўйимда бўлди. Ўғлим туғилди. Шунча сабрсизликка яраша Худойим ҳам “Ол, қулим!” дедими, тўнғичим ярим ёш бўлмасдан туриб яна ҳомиладор бўлдим. Ўзини шунчалар болапарвар қилиб кўрсатган қайнонам бу хабардан гезариб кетди: — Нима? Сабримни синаяпсизми? Битта чақалоқ етади ҳозирчага. Боринг, онангизникига бориб олдириб келинг! — Туғилгунича, бу ҳам катта бўлиб қолади-ку! — Йўқ, боринг! Ноилож онамникига бордим. — Ношукрлик қилма, болам. Кечагина тирноққа зор бўлиб йиғлаб юрганинг эсингдан чиқдими? Болани берган — ризқини ҳам беради. Бу туғилгунича, каттанг чопқиллаб қолади. Бир айтинг, қайтиб оғззингга олма, — ортимга қайтарди онам. Мен бу қайнонамнинг истаги эканлигини айта олмадим. — Онангиз пулини қизғандими? Болани ўзи боқмайди-да, а? Шунинг учун туғавер, дейди! — қайнонамнинг жағи-жағига тегмай қолди. Ҳар куни бир гапни такрорлар, камига атай рўзғордаги оғир ишларни қилдирарди: ер чопдим, қоп-қоп сабзавот кўтардим... Охир-оқибат бу соғлиғимга ва фарзандимга таъсир қилди. Ўн саккиз кун шифохонада ётдим. На қайнонам, на эрим хабар олди. Шундан оғриниб уйга боришни истамадим. — Қизим, ўз уйинг — ўлан тўшагинг. Ўз уйингга бор. Сени қувиб солишмайди-ку, — дея онам уйга боришимга ундади. — Итни ҳам ҳайдасанг, кетади. Бу эса яна қорнини қаппайтириб келяпти, — дея қарши олди қайнонам. Бизга ажратилган уйга кирсам ҳеч нарсамиз йўқ. Ҳайрон бўлдим. — Энди алоҳида яшаймиз. Ҳамма нарсани ўша жойга кўчирдим, — деди эрим. Қувонишни ҳам, хафа бўлишни ҳам билмадим. Сўнг эрим ўша айтган ижара уйига олиб борди. Эски чойхона экан. Жуда чет жойда. — Нарсаларни жойлайвер, келаман, — дедя у ўғлим иккимизни ташлаб кетди. Очиғи, қаерга келиб қолганимни ҳам аниқ билмасдим. Эрталабгача кутдим. Турмуш ўртоғимдан дарак йўқ. Ўғлим оч қолиб йиғлай бошлади. Сал нарида қурилаётган иморат устидаги усталар ёнига бордим. — Фақат бординг бор эди. Бизга ўзимизга лойиқ овқат олиб келишади-да, — дея улар ўғлимга бодринг беришди. Ўзим емасам ҳам ўғлимга илиндим. Узоқроққа экилган маккажўхори думбулини эгасидан сўраб олиб, қайнатиб ўғлимга бердим. Ҳамон дадаси биздан хабар олай демасди. Кетай десам, қўлимда пул йўқ. Яна, кетганим заҳоти келиб қолса, гап эшитмай деган ҳадик билан кутиб бир ҳафтани ўтказибман. Бу орада бир дўконга бориб, аҳволимни тушунтириб ўғлим учун печенье ва егуликлар олиб турдим. Охири ўша дўкон эгасидан пул олиб, қайтдим. Турмуш ўртоғим билан яна келганимизда чойхона эгаси келиб қолди.

🔠🔠🔠🔠🔠🔠🔠 🔠🔠🔠🔠🔠🔠🔠🔠🔠🔠 💐 BA'ZIDA SO'Z TOPOLMASANG YORDAMGA CHIROYLI RASMLI TILAKLAR KELADI. AYNAN SHUNDAY KANALNI SIZGA TAVSIYA QILAMIZ 👩‍❤️‍👨 🤩 YAQINLARINGIZNI KAYFIYATINI KO'TARING 🤩

​​— Танимайсизми, деб ўйлагандим… — деди у биринчи марта кўзимга тик қараб. — Мен эса сизни бир кўришда танидим… Учрашган жойимизни қаранг… Гоҳ менга, гоҳ унга қараб турган эрим изоҳ талаб қилгандек менга тикилди. — Жамила… Наҳотки, у… дунёдан ўтган бўлса… — деганча йиғлаб юбордим. ​​Институтни тугатиб, хабарлашмай қўйган, тўйига ҳам айтмаган дугонамдан аразлаб юргандим. У эса ҳатто севгилиси Юсуфга турмушга чиқишга ҳам улгурмаган экан… Юсуфнинг садоқати-ю, дугонамнинг аччиқ тақдири юрагимни ларзага солди, роса йиғладим. Шу кеча талабалигимизни хотирлаб, ухламай тонг оттирдик. Эримга Юсуф билан Жамила ҳақида гапириб бердим. Тонгда эса Жамиланинг қабрига бордик… Дугонамнинг қабри устида туриб, Юсуфни бу ерлардан олиб кетишга, яна ҳаётга қайтаришга ваъда бердим. — Тақдирнинг ўзи бизни яна учраштирди, — дедим Юсуфга хайрлаша туриб. — Балки Жамиланинг руҳи ёрдам бергандир… Энди сиз бундай яшамаслигингиз керак. Одамлар орасига қайтсангиз, ҳаётингизни йўлга қўйсангиз, Жамиланинг ҳам руҳи ором топарди. Биз билан юринг… Аввалига кўнмай турган Юсуф охирги гапимдан кейин ўйланиб қолди. Эрим ҳам юринг туриб олгач, рози бўлди. Фақат ҳозир эмас, бир-икки кундан кейин кетишини айтди. Шундан кейин биз қайтдик. Эрим тўрт кундан кейин яна шу туманга иш билан борди ва қайтишида Юсуфни ҳам ола келди. Шу кеча дугонам тушимга кирибди, менга қараб жилмайиб турганмиш… Тамом. 🌸 @Solixa_Ayol 🌸 Яхшилик учун яқинларингиз билан баҳам кўринг! 👇👇👇 БОСИНГ! https://t.me/+SirEm-hvsXrdKMKK

— Келинглар, келинглар, — деди мезбон кутилмаган меҳмонларни кўриб, шошиб. — Биз, ҳалиги… адашиб қолдик, — деди эрим қўл бериб саломлашгач. Мен эса ҳали ҳам атрофга аланглаб хавф-хатар кутиб турибман. — Совуқ қотибсизлар-ку, — деганча йигит бизни ичкарига бошлади. Кўриниб турибди, кулба меҳмон кутишга мўлжалланмаган. Деворга тақаб ясалган чорпоя ҳам каравот, ҳам стол вазифасини бажарарди. Кулбанинг бутун бойлиги қора қумғон ва иккита лаби учган пиёла, битта лампачироқ… Кўмирнинг иссиқ тафтидан бироз ўзимга келдим. Мезбон дарров чой қўйди. У ишга уннаб, худди хонада ўзидан бошқа ҳеч ким йўқдек хиргойи қиларди: кўнглим, сенинг ҳолинг нечук… — Меҳмонни саволга тутиш одобдан эмас-у, лекин ярим тунда нима қилиб юрибсизлар, — деди у чой узатаркан эримга мурожаат этиб. Эътибор берсам, у фақат эримга қараб гапирар, мен тарафга эса умуман қарамасди. Эрим вазиятни тушунтирди. — Оббо, ёмон бўлибди-ку, лекин машинангиздан хавотир олманг. Бу совуқда, ярим тунда ҳеч ким кўчага чиқмайди. Эрталаб бориб олиб келамиз… — деди у. — Сиз шу ерда яшайсизми? — сўрадим менга гап тегмаётганидан зерикиб. — Ҳа, — деди у бошини кўтармай. — Мозорнинг қоровулиман… Қариялар қабристонга қоровул бўлади, деб ўйлардим, шу сабаб бу ёш йигитнинг тарки дунё қилиб овлоқ жойларда яшаши менга ғалати туйилди. Саволга тутишга тайёрланаётганимни билган эрим «жим ўтир», дегандек туртди. Кейин ўзи секин гап бошлади. — Қандай шамоллар олиб келди, сизни бу ерларга, дўстим. Маҳаллий шевада гапирмаяпсиз, бошқа жойдансиз, шекилли… Мезбон ҳам ҳамсуҳбатга зор турган эканми, гап бошлади: — Тақдир бўронлари сабаб келиб қолганман… Эсингизда бўлса, бир йили Китоб довонида автобус ағнаганди… Ўша автобусда… менинг севгилим ҳам бўлган… Сесканиб кетдим. Унга тикилиброқ қарадим. — Ўша ойда тўйимиз бўлиши керак эди… — гапида давом этди мезбон менга эътибор ҳам бермай. — Уни ўша автобусга ўзим чиқариб юборгандим. Тўйдан олдин холасиникига бориб келмоқчи эди… Ҳеч ажрашгимиз келмай, зўрға хайрлашганмиз. Баҳор фасли эди. Ёмғир ёғаётганда сирпанчиқ йўлдан чиқиб кетган автобус баландликдан ағанагани ҳақидаги хабар ўша куниёқ ҳамма ёққа тарқалди… Зудлик билан воқеа жойига етиб бордим. Туман шифохонасига одам кўплигидан яқинлашиб бўлмасди. Яқинларининг аҳволини билиш учун йиғилган одамлар, қўшни туманлардан ёрдамга келган шифокорлар… Кимдир яқинини йўқотганидан хабар топиб йиғлаётган бўлса, кимдир бемор яқинига тезроқ ёрдам беришларини сўраб шифокорларни ҳоли-жонига қўймасди… Мен ҳам одамлар оломонига қўшилдим. Палаталардан, рўйхатлардан Жамиланинг исмини топа олмай довдираб турувдим, бир ҳамшира хотин бир тўда одамни йиғиб «опознание»га деб етаклаб кетди. Аввалига тушунмадим, шифохона ҳовлисининг бир бурчагида жойлашган бинога кириб ҳушимдан айрилай дедим. Қаторлаштириб қўйилган одамлар орасидан ҳамма ўзиникини таниб олиши керак экан. Қўрққанимдан орқага тисарилдим. Лекин ваҳима билан олдинга интилаётган одамлар орасини ёриб ўта олмадим… Биринчи қаторни ҳамшира етовида айланиб чиқиб севгилим топилмаганига шукур қилиб қайтаётгандим, очилиб ёпилаверганидан кўтарилиб қолган чойшаб остидан чиқиб турган узук тақилган қўлга кўзим тушди… Бу ўша мен совға қилган узук эди! Ўшанда ҳушимдан кетганман… Ўзимга келганимда руҳий касалликлар шифохонасида ётардим… Олти ой деганда ўзимга келибман… Шундан буён менга ҳаёт қоронғу… Шифохонадан чиққанимдан кейин ўз уйимга ҳам сиғмай қолдим. Дайдиб юриб охири Жамилам ётган жойга келиб қолдим… Ҳар кун Жамилам билан гаплашаман, негадир руҳи безовтадек… Шу қабристонга ётиб юрганимдан хабар топган қишлоқ аҳли ҳашар йўли билан шу ҳужрани тикка қилиб беришди… Беш йилдан буён… Энди шубҳага ўрин йўқ. — Юсуф… — дедим овозим титраб, қолган гапини эшитишга тоқатим қолмаганди. Йигит билан эрим бараварига ялт этиб менга қарашди. Эримнинг кўзларида ҳайрат бўлса, Юсуфнинг кўзлари миннатдорчилик билан боқиб турарди.

📝Қабристондаги бир кеча . (ҳикоя) Изиллаган қаҳратон қиш кунларининг бирида узоқ йўлга чиєишга тўғри келди. Совуқ кунда чиқмайлик, десам-да, турмуш ўртоғим гапимга қулоқ солмади. Шу сабаб йўл бўйи қовоқ-тумшуқ қилиб кетдим. Нурободнинг ён-атрофи, бийдай даштли йўллардан ярим тунда машинани учириб кетяпмиз. Чўлда шамолнинг увиллаши янада ваҳималироқ эшитиларкан. Булутлар орасидан ҳар замонда кўриниб қоладиган ойнинг ёруғини ҳисобга олмаганда атроф қоп-қоронғу. Чироқсиз симёғочлар чақирилмаган меҳмонга ўхшаб йўл бўйида қаторлашиб, сўппайиб туришибди. — Намунча, ҳувиллаган, совуқ жойлар… — минғирлаб қўяман норозилигимни билдириш учун. Йўлдан ҳар замонда каламуш қувган тулкилар ўтиб қолади. — Тулкини мультфильмларда чиройли кўрсатишарди, бу ернинг тулкилари нега бунақа?.. — дедим яна ғижиниб. Юрагимдаги тушунарсиз ваҳима сабаб ҳар нарсадан камчилик топаётганим ўзимга ҳам сезила бошлади. — Телевизордан шаҳарлик тулкиларни кўрсатса керак-да, — деди эрим пичинг билан. — Сенга ўхшаганларини… Атроф ваҳимали даражада кимсасизлигини ҳисобга олмаганда тунда, тунда машина ҳайдаш яхши экан. Чунки тезликни хоҳлаганча ошириш мумкин, ҳеч ким тўхтатмайди… шу нарса хаёлимдан ўтувди ҳамки, машинамиз бир-икки пақиллади-ю, таққа тўхтади! Салон ичига тўлган тутундан бўҳилган эрим сўкинганча машинадан тушди. Капотни кўтарганди, атрофни куйиндининг ҳиди тутди. Мен ҳам салон ҳавосини алмаштириш учун эшикни очдим, увиллаган шамол ёпирилиб кирди. — Етиб келдик!.. — тутундан йўталганча машинага ўтирди эрим. — Шошилгандан радиаторга сув қуйиш эсдан чиқибди, мотор эриб кетди… — Энди нима қиламиз, — ваҳимага тушдим, бепоён даштга қараб. — Нима қилардинг, ўтирасан энди, тонг отишини кутиб. Сен норози бўлганинг учун шундай бўлди… — Шу туманда курсдош дугонам яшарди, ўшанинг уйини топсак эди… — Бу туманнинг қанчалик катталигини биласанми?.. Шу билан баҳс тугади. Иккаламиз икки бурчакка тиқилиб тумтайиб ўтирдик. Кўп ўтмай машина совий бошлади. Бир пасда оёқ-қўлларимиз музлаб қолди. Иккаламизнинг хаёлимизда ҳам бир гап — эрталабгача ўтирадиган бўлсак, музлаб қолишимиз аниқ, ҳаракат қилиш керак. — Яқин атрофда қишлоқ йўқмикан? — сўрадим эримдан музлай бошлаган қўлларимни ишқалаб. — Мен ҳам шуни ўйлаб турибман. Бориб қараб келай-чи, чироқ кўринса, сени ҳам олиб кетаман… — деди эрим. Менга раҳми келганидан арази ҳам эсидан чиққанди. — Йўқ! — бақириб юбордим эримнинг гапи тугамай. — Бир ўзим қолмайман, сиз билан бораман… — шундай дея ундан олдин йўлга тушдим. Иккаламиз қўлтиқлашганча, йўл бўйлаб юриб кетдик. Шамол кучлилигидан оёғимизни зўрға судраб босяпмиз. Анча юрдик, лекин тирик жон кўринмади. — Йўл бўйлаб юришимиздан фойда йўқ шекилли. Даштга қараб юрсак бирор қишлоққа олиб борар… — деди эрим шамолдан ўзиш учун бақириб. Йўлдан пастга тушдик. Ўнқир-чўнқир йўлларда туртилиб-суртилиб анча юрдик. Бир пайт узоқдан қандайдир нур кўринди. Кўнглимиз ёришиб, ўша ёққа қараб шошилдик. Яқинлашганимиз сайин нур узоқлашиб бораётгандек туюларди. Нур тепаликнинг устидан тушаётган экан. Қоронғуда аллақандай оқиш тошлар ҳам кўзга ташланарди. Амаллаб юқорига чиқиб олдик. Бир пайт… қўрққанимдан дод солиб юбордим. Чор-атроф қабр! Эрим ҳам қўрқиб кетди. Кейин ўзини қўлга олиб: — Ўзингни бос, қабристон-ку, намунча ваҳима қиласан, — деди мени юпатиб. Гапираяпти-ю, овози титраб кетяпти. — Орқага қайтайлик, илтимос… — Ярим тунда қабристонда юриб, яна қўрқмай бўларканми? Лекин шамолнинг увиллашига мос липиллаётган чироқ нури ўзига чорлашини қўймасди. Эрим мени ўша ёққа судради. Қабрларни оралаб юриб пастқамгина кулбанинг ёнидан чиқдик. Эрим яқинлашиб, эшикни секин тақиллатди. Жавоб бўлмади. — Кетайлик, бу ерда вампирлар яшаса керак, — дедим қалтираб. — Даҳшатли киноларни камроқ кўриш керак, — уришиб берди эрим. Анчадан кейин ағанайман, деб турган эшик оғир ғийқиллаб очилди ва… ундан қош-кўзлари қоп-қора, соқоллари ўсган йигитнинг юзи кўринди. Қўрққанимдан бир сапчиб тушдим ва ёқамга тупириб олдим.

🩷🩷🩷🩷🩷🩷🩷🩷🩷🩷🩷🩷🩷🩷 🔠🔠🔠🔠🔠🔠 🔠🔠🔠🔠. 🔠🔠🔠🔠🔠🔠 🤍VAY ASAL KURTKA,KOMBENIZON,TUFLICHALAR,DVOYKALADAN KEGAN  🤩 🤩 🤍 KUTGANLAR BORMI ? 🤍 🤍 UNDA SROCHNO KANALGA KIRAMIZ 🤍HAMMA NOVINKALA KANALDA⬇️🥳 ╔═🌿═════╗    ╔═🌿═════╗        KIRISH ❤️                 KIRISH ❤️ ╚═════🌿═╝    ╚═════🌿═

Sizni tushunadigan manzilni izlayapsizmi? 🌷 Ba’zan kulgudan chiroyli ko’zingizdan yosh chiqadi, ba’zan esa chuqur o’yga tolasiz! Bu kanaldagi post va videolar qalbimizni titratadi... “Sevimli Ayol" kanali — bu shunchaki postlar emas, bu sizning ko'zgudagi aksingiz! • Hech qayerda topilmaydigan har xil Chellenjlar🤫💋 • Tunda juftiz oldida o’zizni qanday tutish kerak maslahatlar🤭 • O’z Tanangizni Sevish🥰 • O’sha mashxur G’assol filmining 1,2-fasllari😍 Bu yerda siz o’zingizni topasiz. O'zimizning ayollar davrasiga xush kelibsiz! 👉 @sevimli_ayol_siri |🌷— biz bilan yanada sevimlisiz!