صبغت الله عاکف هروی

برخی دنبال ریشه و سبب‌اند، گویا می‌خواند بگویند: سبب بی‌رحمی و‌ بی‌انصافی در حق دین‌داران، بر می‌گردد‌ به رفتار و کردار دین‌داران. این بهانه از نظر من قدیمی شده و تقریبا بسیاری به‌خوبی می‌فهمند که هیچ‌گاه بدی یک دین‌دار، توجیهی برای دین‌گریزی و دین‌ستیزی و بی‌رحمی و‌ ناجوانی در حق‌ دین‌داران نیست. همه می‌دانند که نوعی خاص از دین‌داری اگر اشتباه بود، نماندگی از اصل دین‌داری نمی‌کند. پس ریشه و سبب دشمنی با دین‌داری و دین‌داران و ستم و بی‌انصافی در حق آنان، همان چیزی است که ابو لهب را در مقابل پیامبر صلی الله علیه و سلم قرار داد و قریش را برانگیخت. یکی دشمنی با ذات دین‌داری است و یکی دشمنی با نوعی دین‌داری. حرف من در نوشته، دربارهٔ دشمنی با ذات دین‌داری است که ریشه‌اش، خودش است. اگر این‌گونه پیش بریم، گویا دین‌داری پیامبر صلی الله علیه و سلم هم مشکل داشت که نخست قریش و سپس حاکمان روم و فارس را ناراض کرد و برانگیخت. ریشه‌اش همان چیزی است که در داستان اصحاب اخدود، پادشاه را برای سرکوب آن کودک و راهب‌ برانگیخت. صبغت الله عاکف