هایدگر و‌ اگزیستانسیالیسم

شوپنهاور در یکی از نوشته‌های کمتر دیده‌شده‌اش تصویری جالب از نسبت انسان با جهان ارائه می‌کند. او می‌گوید گاهی باید از جهان کمی فاصله بگیریم و آن را مانند تماشاگرِ یک نمایش نگاه کنیم. وقتی کاملاً درگیر چیزی هستیم، دیگر خودِ آن را نمی‌بینیم؛ ترس‌ها، خواسته‌ها، حسادت‌ها و امیال ما میان ما و جهان قرار می‌گیرند. ما به جای دیدنِ چیزها، فقط نسبت خودمان با آن‌ها را تجربه می‌کنیم. اما وقتی برای لحظه‌ای از میل و درگیری فاصله می‌گیریم، جهان از چیزی که باید تصاحبش کنیم به چیزی تبدیل می‌شود که می‌توانیم آن را ببینیم و درباره‌اش بیندیشیم. شاید یکی از شکل‌های آرامش همین باشد: نه اینکه جهان را تغییر دهیم، بلکه برای لحظه‌ای از آن فاصله بگیریم تا بتوانیم آن را بدون خواستنِ فوریِ چیزی از آن ببینیم.