سایت قره چمن

#سرگذشت #برشی_از_یک_زندگی #ماهزاد #قسمت_صدوبیستوهشت افسانه خانم خودش گفت بیام اتاقش رو تمیز کنم.. زینب پوزخندی زد و گفت:لابد خودشم بهت گفت جواهراتش رو برداری و استفاده کنی! ها؟ ترسیده گفتم:من... فقط... فقط خواستم یکم روی گردنم بندازم و ببینمش.. همین... زینب با قدم های بلندی به سمتم اومد، بهش نمیومد پا درد داشته باشه، چنگی به لباسم زد و من رو به سمت در اتاق هل داد و با خشم گفت :برو بیرون، دیگه نبینم تو اتاق خانم و آقا پا بذاری! چیه ؟نکنه میخوای جای من رو بگیری؟ بیرون... با گریه از اتاق بیرون زدم.....کار اشتباهی کرده بودم، اجازه نداشتم به وسایل شخصی افسانه خانم دست بزنم، حتی برای یک لحظه! افسانه خانم کم در حق من خوبی نکرده بود! چطور تونسته بودم به خودم اجازه بدم به وسایل شخصیش دست بزنم... عذاب وجدان لحظه ای رهام نمیکرد و به زینب حق میدادم با تندی باهام رفتار کنه...برای اینکه فکر و خیال دست از سرم برداره راهی حیاط شدم و خودم رو مشغول جارو کردن حیاط کردم.....بعد اون ماجرا چندباری اومدم ماجرای اون روز رو به افسانه خانم بگم و ازش معذرت خواهی کنم، اما هربار پشیمون میشدم و با خودم میگفتم حالا که زینب چیزی نگفته بهتره منم ساکت بمونم و حرفی در مورد اتفاقی که گذشته نزنم..... مدتی از اون ماجرا گذشته بود و بهمن ماه از راه رسیده بود.... هوا به شدت سرد بود و کمتر میشد از ساختمون خارج شد، مدتی بود حالم خوش مبود و افسانه خانم بهم استراحت مطلق داده بود و تاکید کرده بود پله ها رو بالا و پایین نکنم. به زینب هم سپرده بود تا هوام رو داشته باشه و غذام رو برام بیاره بالا، زینب خانمم هروقت چشم افسانه خانم رو دور میدید مدام با طعنه و کنایه من رو آزار میداد، میگفت خوبه اومدی اینجا واسه کار کردن! معلوم نیست که عین ملکه ها بشینی و من پیرزن جلوت خم و راست بشم.... خودمم از شرایط موجود راضی نبودم..... اصلا دلم نمیخواست بار اضافه ای رو دوش کسی باشم ،اما ترس از دست دادن بچه ام باعث شده بود به شدت محتاط باشم... یادمه اون روز برف سنگینی باریده بود، هوا به شدت خشک و سرد بود و تمام دست هام ترک برداشته بود، از کرمی که افسانه خانم بهم داده بود کمی به دست هام زدم و آهسته از اتاقم بیرون زدم...... گشتی تو سالن زدم و وقتی دیدم کسی بالا نیست آهسته به سمت اتاق افسانه خانم رفتم، میخواستم برم تو تراس و کمی هوا بخورم...... نیم ساعتی تو تراس ایستادم و بعد از ترس اینکه کسی من رو تو اون اتاق ببینه با عجله به سمت اتاق خودم رفتم، وارد اتاق که شدم حس کردم کسی قبل من تو اتاق بوده، لباسی که آویز بود زمین افتاده بود و کیف مشکی رنگم کمی بهم ریخته بود، اول خواستم کیف رو چک کنم، اما بی حوصله زیپ کیف رو بستم و سرجام دراز کشیدم و خوابیدم..... تو خواب و بیداری بودم که صدای افسانه خانم به گوشم رسید که داشت با صدای بلندی زینب رو صدا میزد..... هراسون از جا بلند شدم و به سمت در اتاق رفتم و در رو باز کردم، درست لحظه ای که در رو باز کردم چشمم به زینب افتاد که سراسیمه وارد راهروی اتاق افسانه خانم شد، از سر کنجکاوی دنبالش رفتم، صدای کلافه ی افسانه خانم به گوشم رسید:زینب... آخرین بار کی اتاق منو تمیز کردی؟ زینب خانم سریع گفت:دیروز خانم... خودتون بودید دیگه... افسانه خانم با صدای آرومی گفت:دیشب خودم گذاشتمش سرجاش... مطمئنم... زینب با کنجکاوی گفت:چی رو خانم؟ چی شده؟ +گردنبندم... گردنبند زمردم نیست زینب،خودم دیشب گذاشتمش تو کشو... اما الان نیست! ترس بدی به جونم افتاد....اگر زینب میگفت من اون گردنبند رو گردنم انداختم شاید افسانه خانم به من شک میکرد،کمی خودم رو آروم کردم و با خودم گفتم تو که کاری نکردی، دلیلی واسه ترسیدن وجود نداره... بعد از سکوتی کوتاه زینب خانم بریده بریده گفت:خانم... من باید یک چیزی رو بهتون بگم، یعنی باید زودتر از این ها میگفتم..... ضربان قلبم بالا رفت و دردی که داشتم بیشتر شد.. برای لحظه ای تصویر اون ساک بهم ریخته و لباس افتاده ی روی زمین اومد تو ذهنم... +چند روز قبل که به این دختره ماهزاده گفته بودید اتاقتون رو مرتب کنه... من اومده بودم بالا، دیدم این دختره گردنبند رو انداخته گردنش جلوی آینه داره خودشو نگاه میکنه و میخنده... من... رفتم دعواش کردم، اما دیدید زبونش چقدر درازه دیگه، گفت از خانم اجازه گرفتم، منم رو همین حساب به شما چیزی نگفتم... تمام بدنم یخ کرده بود، بوی دردسر میومد... با عجله به سمت اتاقم رفتم، باید ساک رو چک میکردم، حسی بهم میگفت زینب داره برام پاپوش درست میکنه... سریع وارد اتاق شدم و در رو بستم، چند تا نفس عمیق کشیدم تا به ترس و وحشتم غلبه کنم... با عجله به سمت ساک لباسم رفتم، بازش کردم و همه رو کف اتاق خالی کردم، ادامه دارد... @qaracheman