سایت قره چمن

#سرگذشت #برشی_از_یک_زندگی #ماهزاد #قسمت_صدوهفتادوهفت از طرفی پسر بزرگ ماه بانو به دور از چشم خانواده اش نامزدیش رو با دختر مورد علاقه‌ اش بهم زده بود و بی خبر از همه راهی جنگ شده بود..... ننه و ماه بانو حال و روز خوبی نداشتن و ما همگی نگران حال هادی و ایوب بودیم..... هربار در خونه زده میشد انگار دلهره ای به جون ما می افتاد، از وقتی خبر شهادت پسر صغری خانم رو داده بودن و صدای شیون هاش به گوشمون رسیده بود ،انگار خواب رو آزمون گرفته بودند.. یادمه زمستون سال ۶۴ بود،مدتی بود علی پسر رعنا و امین پسر ترنج اصرار داشتن به جنگ برن، رعنا راضی به رفتنش نبود و به هر قیمتی میخواست تنها پسرش رو پیش خودش نگهداره و علی رو تو خونه حبس میکرد،میگفت علی هنوز بچه اس میگفت اگر این بچه بره و نیاد من نابود میشم..اما علی حرف به گوشش نمیرفت.... مصمم بود برای رفتن و تشر های رعنا و داد و بیداد های پدرش و نصیحت های ما راه به جایی نمیبرد....... انگار نوه های آقاجون با هم مسابقه گذاشته بودن و همگی میخواستن به جبهه برن.. علی میگفت دشمن داره به خاک کشور تعرض میکنه و وظیفه ی من و جوون های امثال منه که از این خاک دفاع کنیم و رعنا میگفت همین که هادی و ایوب رفتن دیگه بسه ... اما این حرف ها به گوش علی و امین نمیرفت و در نهایت دور از چشم خانواده ها شبونه با کمک هادی که برای مرخصی اومده بود راهی جبهه شدن..... با رفتن پسرها انگار گرد مرده تو خونه ی ما و آقاجون پاشیده بودن. مارال به شدت تو خودش بود، انگار رفتن هادی تاثیر بدی روش گذاشته بود. چون بین بچه ها و نوه های آقاجون مارال بیشتر وقتش رو با هادی میگذروند،هادی تقریبا چهار سالی از مارال بزرگتر بود و از همون بچگی همیشه هوای مارال رو مهوش رو داشت و بیشتر از همه به مارال توجه میکرد.سری آخری که برگشته بود ،ننه خیلی امید داشت که هادی موندگار بشه ، حتی یکی دوبار به گوش من انداخت که با مارال حرف بزنم بلکه بتونه هادی رو راضی به موندن کنه... اما حرف زدن مارال و قهر و دلخوریشم کاری از پیش نبرد و هادی بالاخره کار خودش رو کرد و نامه ای برای ننه گذاشت و شبونه با علی و امین راهی جبهه شدند... مارال افسرده و نگران کل روز سرش تو کتاب های قدیمی بود و به ندرت حرف می‌زد ...... مدتی بود یکی دو تا خواستگار داشت، اما به خواست خودش به همشون جواب رد داده بودیم....... میگفت نمیخوام تو این شرایط جنگ به فکر ازدواج باشم، اما من خیلی خوب میدونستم درد مارال چیه.....من این دختر رو بزرگ کرده بودم و میدونستم ته دلش چی میگذره، همونطور که میدونستم خوش خدمتی ها و زبون بازی های مهوش برای ترنج بی دلیل نیست، اینم میدونستم که سر زدن های گاه و بی گاه مارال به ننه هم بی دلیل نیست، دخترا دل سپرده بودن... حدودا دو سه ماهی از رفتن پسرا گذشته بود....... ننه مدتی بود درگیر بیماری سختی شده بود و زمین گیر شده بود، آقاجونم دیگه جون رفتن به زمین های کشاورزی رو نداشت و کارها رو به داماد ها سپرده بود و خودش تو خونه از ننه مراقبت میکرد،یک سالی بود که خانم جون، مادر آقاجون هم فوت کرده بود و عمه مهتاج هم شش ماه بعدش از پله ی کوتاه خونه اشون افتاده بود و زمین گیر شده بود....... از طرفی خبرهای عجیب و غریبی از صفدر به گوشمون میرسید، خیلی وقت بود ندیده بودمش، آخرین بار تو مجلس سالگرد عمه دیده بودمش که به شدت شکسته و غمگین بود و بعد از اون دیگه کسی تو ده صفدر رو ندیده بود. آقاجون هربار سراغش رو از خواهراش میگرفت میگفتن حالش خوبه و دوست نداره کسی رو ببینه و آقاجونم اصراری برای دیدنش نمیکرد اما مدتی بود خبرهای عجیب و غریبی به گوشمون می‌رسید، از طرف یکی از اقوام مهدی شنیده بودیم که سمیرا دختر بزرگ عمه، صفدر رو تو طویله نگه میداره و به شدت باهاش بد رفتاری میکنه. رعنا که این حرفو زد هیچکس باورش نمیشد...... من معتقد بودم یک کلاغ چهل کلاغ کردن ،اما رعنا مطمئن بود خبرش درسته و میگفت یکی با چشم های خودش صفدر رو تو طویله دیده... بالاخره انقدر رعنا گفت و گفت تا منو راضی کرد یک روز به بهانه ی بردن آش نذری به خونه ی سمیرا بریم و سر و گوشی آب بدیم... تا اون روز سعی کرده بودیم این خبر به گوش آقاجون نرسه،هرچند سن و سالی ازش گذشته بود،اما میدونستم اگر این خبر رو میشنید جوشی میشد و کار دستمون میداد....... کاسه ی آش رو تو سینی گذاشتم و چادرم رو مرتب کردم و رو به رعنا گفتم"قلبم داره میاد تو دهنم، آخر این کنجکاوی تو کار دستمون میده...... رعنا اخمی کرد و سینی رو برداشت و گفت:کاری نمیخواییم بکنیم که، میخواییم به دختر عمه امون سر بزنیم. جمع کن خودتو یک جوری رفتار میکنی انگار داریم میریم دزدی.. با بی میلی دنبال رعنا راه افتادم و به سمت خونه ی سمیرا رفتیم،همش دلهره داشتم.. از ته دل میخواستم خبرهایی که به گوشمون رسیده دروغ باشه، ادامه دارد... @qaracheman