اوشو .ناظر

انسان هزاران سال است که در #جستجوی_آرامش است. او به کوه‌ها رفته، به معابد پناه برده، کتاب‌های مقدس را حفظ کرده، مراقبه کرده، دعا خوانده ــ اما هنوز ناآرام است. چرا؟ زیرا او در جای نادرست جستجو می‌کند. آرامش چیزی نیست که بتوانی آن را به دست آوری. هر چیزی که به دست آوردنی باشد، می‌تواند از دست برود. آرامشِ واقعی، دستاورد نیست؛ طبیعتِ درونیِ توست. تو با آن متولد شده‌ای. به کودکی نگاه کن: پیش از آنکه جامعه ذهن او را پر کند، او در سکون است. مشکل این نیست که آرامش نداری؛ مشکل این است که ذهن تو بسیار پر سر و صداست. ذهن مانند بازاری شلوغ است. افکار می‌آیند و می‌روند، بی‌وقفه. و تو اشتباه بزرگی مرتکب شده‌ای: گمان می‌کنی این صداها «تو» هستی. تو با ذهنت همانندسازی کرده‌ای. در نتیجه، هر آشوب ذهنی را به‌عنوان آشوب وجودت تجربه می‌کنی. اولین قدم این است: تماشا کن. فقط بنشین و ذهن را مشاهده کن، همان‌طور که ابرها را در آسمان نگاه می‌کنی. دخالت نکن. قضاوت نکن. نگو این فکر خوب است یا بد است. فقط شاهد باش. وقتی شاهد می‌شوی، فاصله‌ای ایجاد می‌شود ــ و در آن فاصله، سکوت جوانه می‌زند. هرچه بیشتر تلاش کنی که ذهن را ساکت کنی، بیشتر درگیر آن می‌شوی. جنگ با ذهن، ذهن را قوی‌تر می‌کند. تو نمی‌توانی با تاریکی بجنگی؛ فقط کافی است چراغ را روشن کنی. آگاهی همان چراغ است. بسیاری تصور می‌کنند برای آرام بودن باید زندگی را ترک کنند، خواسته‌ها را سرکوب کنند، از دنیا فاصله بگیرند. این اشتباه است. سرکوب، زخمی پنهان می‌سازد. و زخم پنهان، روزی فریاد خواهد زد. زندگی را زندگی کن ــ اما با آگاهی. اگر خشمگین شدی، خشم را تماشا کن. اگر حسادت آمد، آن را ببین. وقتی چیزی را با نور آگاهی ببینی، شروع به محو شدن می‌کند. نه به این دلیل که تو آن را سرکوب کرده‌ای، بلکه چون دیگر ناآگاه نیستی. آرامش نتیجه‌ی حذف چیزی نیست؛ نتیجه‌ی فهمیدن است. و به خاطر داشته باش: آرامش، بی‌حرکتی نیست. ممکن است بیرون از تو طوفان باشد، اما درونت می‌تواند دریاچه‌ای آرام بماند. این همان کیفیتی است که از شناختِ خود می‌آید. وقتی بدانی تو ذهن نیستی، تو افکار نیستی، بلکه آن آگاهیِ پشتِ همه‌ی این‌ها هستی ــ آن‌گاه ریشه در چیزی عمیق‌تر از طوفان پیدا می‌کنی. انسان مدام به دنبال امنیت است، چون می‌ترسد. و ترس، بزرگ‌ترین دشمن آرامش است. اما ترس از کجا می‌آید؟ از ندانستن اینکه تو کیستی. وقتی خودت را فقط جسم و ذهن بدانی، جهان تهدیدی دائمی خواهد بود. اما وقتی بدانی تو آگاهی هستی، چیزی نمی‌تواند آن را نابود کند. آرامش زمانی می‌آید که جستجو پایان می‌یابد. لحظه‌ای که می‌گویی: «همین‌جا کافی است» ذهن برای اولین بار خلع سلاح می‌شود. در آن لحظه، نه گذشته‌ای هست که تو را بکشد، نه آینده‌ای که تو را بترساند. فقط این لحظه باقی می‌ماند ــ زنده، تازه، بی‌واسطه. و این لحظه، در ذات خود، آرام است. پس به دنبال آرامش نباش. به دنبال آگاهی باش. آرامش، سایه‌ی آن خواهد بود. #اشو @oshoi