آبیِ سنگین

من همونی‌ام که تنها واکنشم وقتای ناراحتی، کم‌حرف شدنه.

از یک جایی به بعد، ادامه دادن فضیلت نیست؛ غریزه است

تاب‌آوری گاهی همان زخمی‌ست که یاد گرفته لبخند بزند.

بعضی زخم‌ها خوب نمی‌شوند؛ فقط در شخصیت آدم حل می‌شوند.

بعضی آدم‌ها نمی‌روند؛ در مقایسه‌های ناخواسته‌ی ما زندگی می‌کنند.

گاهی دلتنگِ یک نفر نیستیم؛ دلتنگِ احساسی هستیم که با رفتنش دفن شد.

دردناک ترین اتفاق تو زندگیم، هدر رفتن بهترین و شادترین ورژنم برای بدترین آدم ها بود.

دقیقا تو درست‌ترین نقطه‌ای که فکر می‌کنم اشتباه نکردم، زندگی بهم نشون می‌ده که درست‌ترین انتخاب‌های آدمم ممکنه پشیمونی داشته باشن.

تلاش‌هایم بی فایده‌اند، باید خودم را تمام کنم.

🧛🏻‍♀این پیامو فور کنید چنلتون اینجا و اینجا جوین باشید تا توی فولدر بزاریمتون +70 جذب بگیرین جوین بودنتون چک میشه

LM:ch80

این پیام رو فور کنید چنلتون خوب بر اساس نام چنل‌هاتون (که فارسی باشه) متنی بنویسم که هر اسم چنل لینک‌دار میشه و متن تولیدی در چنلم میمونه✨

ری‌اکت‌لازمیم‌رفقا

https://t.me/prvaz_ir آبی سنگین ☁️

فورکنید،فولدر‌بزارم‌جذب‌بگیرید🤏🏻

+ گروه حمایتی

فور کنید ؛ لینک هاتونو بزارم اینجا + اسم چنلتون به سه نفری که ریاکت بیشتری جمع کنه استار هدیه میکنم🌟-

اینجا جوین باش-

بزرگسالی یعنی یاد بگیری نه بگی بدون اینکه احساس گناه کنی. بیشتر ما بله گفتن رو بلدیم، ولی نه گفتن رو نه.

به دیوار زل زده بود. چای روی میز سرد می‌شد و دستش سمتش نمی‌رفت. انگار مسابقه‌ای میان او و سکوت در جریان بود؛ مسابقه‌ای که هر دو از قبل بازنده بودند. با خشمی که زیر پوستش می‌دوید، مدام از خودش می‌پرسید: «چیشد؟ به کجا داری میری؟» خونِ خشک‌شده روی لب و دماغش مدت‌ها بود که بند آمده بود، اما زبانِ ذهنش هنوز از دویدن نمی‌ایستاد. چشم‌هایش شبیهِ صخره شده بودند؛ سخت، سرد، و خسته از موج‌هایی که سال‌ها به آن‌ها کوبیده بودند. روی رؤیاهایش پا گذاشته بود و صدای شکستنشان را شنیده بود. برای همین فکر کردن به آینده دیگر نمی‌توانست چیزی عادی باشد.

این روزها بیشتر از آنکه زندگی کنم، دارم نگرانِ زندگی کردنم.