504
Subscribers
+124 hours
+187 days
+4130 days
Data loading in progress...
Attracting Subscribers
September '26
September '26
+13
in 4 channels
August '26
+74
in 13 channels
Get PRO
July '26
+90
in 11 channels
Get PRO
June '26
+94
in 9 channels
Get PRO
May '26
+8
in 2 channels
Get PRO
April '260
in 0 channels
Get PRO
March '260
in 0 channels
Get PRO
February '26
+18
in 5 channels
Get PRO
January '26
+51
in 2 channels
Get PRO
December '25
+53
in 8 channels
Get PRO
November '25
+87
in 12 channels
Get PRO
October '25
+31
in 3 channels
Get PRO
September '25
+27
in 3 channels
Get PRO
August '25
+41
in 5 channels
Get PRO
July '25
+90
in 3 channels
Get PRO
June '25
+265
in 3 channels
| Date | Subscriber Growth | Mentions | Channels | |
| 04 September | 0 | |||
| 03 September | +3 | |||
| 02 September | +6 | |||
| 01 September | +4 |
Channel Posts
| 2 | منتظر بودی یقهات را بگیرم، از باتلاق بیرونت کشم، به آب چشمه بشورمت و لباس نو تنت کنم. اما من دیگر چهکارهی توام عزیزم؟ پس به ناچار "متاسفم"ی گفتم و چون دلِ نگاه کردن هم نداشتم، میبایست سر را میچرخاندم و پس چرخاندم. | 90 |
| 3 | آرزوهایم را مینویسم و میاندازم در جوب. برآورده که نمیشوند، فقط از شر من خلاص میشوند. | 92 |
| 4 | خب | 94 |
| 5 | آبیِ من، همیشه سهمی از غروب دارد. | 60 |
| 6 | خودتون رو از دست ندید، حتی به قیمت بُردن. | 65 |
| 7 | هر جور حساب کتاب میکنم میبینم ما راه و درست رفتیم، اما چرا تهش به رفتن تو ختم شد و نمیدونم. | 58 |
| 8 | SaM - Day .mp3 | 30 |
| 9 | اشرف مخلوقات از کاه کوه میسازه، از یه آدم معمولی، خدا. | 63 |
| 10 | باید نباشه | 37 |
| 11 | نیمه گمشده ی عزیزم اگه بودی برات نوشته های نرگسو فوروارد میکردم. | 68 |
| 12 | اندوه نبودنت یگانه نیست؛ این منم که در اندوه تو یگانهام. | 355 |
| 13 | ایکاش مرا هم یک توت نجات بدهد. | 169 |
| 14 | دست از فریب دادن خود بردارید. شیدا را قدرت انکار معشوق نیست. | 607 |
| 15 | من خیلی از تو دورم. پس ناچارم به جای دادن خودم در کلماتی که دیگر حوصلهام را ندارند و مدام از زمین و زمان شکایت کنم. از خودم زیاد دارم، ولی باز هم در انتهای روز خود را کم میآورم و باور کن نمیدانم با کدامین زبان و چطور، باید به بقیه تفهیم کنم که من، حتا برای خودم هم کمم و ناکافی. سخت است که شرح دهم بی تو علائم جا مانده از مفهوم زنده بودن در من، صرفا پستی و بلندی سینهای لاغر و غرق اضطراب است. میدانی، به اندازهی کافی زشتی دیدهام. میدانی، ترس مادر را دیدهام. ناامیدی پر غضب پدر را دیدهام. بغض برادر را دیدهام. اشک خواهر را دیدهام. خنثا شدن حرارت سوزناک عواطفم را دیدهام. دیدهام. دیدهام. دیدهام. بس است. دیگر از دیدن سیرم. دلم خواستهاش را داد میزند. میخواهد که در ورطهای دور از نگرانی و تنش، تو را از مرزهای بدنم عبور دهم و کارهای اداری مربوط به اقامتت در آغوشم را با سرعت هرچه تمامتر به سر انجام برسانم. دلم میخواهد این هوا را نفس نکشم و در عوض، به جایی برسم که هیچ نقشهای جسارت فتحش را نکرده و هیچ سینهای طعم دمش را نچشیده باشد. دلم میخواهد در آن جولانگاه صفر، مثل نیاکان زحمتکشِ ریق رحمت سرکشیدهمان، با دستان لاجون خودم محفلی بسازم و فارغ از توجه به نمایهی درنخورش، باطنی درش تدارک ببینم که به اندازهی تعداد دفعاتی که احساس ناامنی کردیم، امن باشد. من نیز انسانم. حیاتی تمام شدنی دارم و هر نفسی که از من کاسته میشود، یک بند ناخن به مرگ اجازه نزدیکی بیشتری میدهد و اگر بخواهم روراستانه جار بزنم، دلم نمیخواهد در بین این خبرهای منحوس مدفون شوم. دلم نمیخواهد بدین راحتی تنها سرمایهی پرارزشی که به تن دارم، همان جوانی موقتیام را، در قماری نابرابر ببازم و در سنین دورتر وقت صرف کنم برای گره گشایی از عقدههایی که میراث گذشتهام بودند. من، تورا میخواهم. همانطور که مهاجر وطن را میخواهد. همانطور که آتش، هیزم میخواهد. همانطور که کاغذ، تیزی نوک خودکار را میخواهد. من، تورا میخواهم. زیاده خواه نیستم، اما تو زیادی و خواستار تو بودن، میتواند به قیمت زیادهخواهی من تمام شود. هراسی هم نیست. بگذار زیاده خواه تلقی شوم. مهم تلقی مابقی نیست، مهم ماییم و ما، باید در مصون باقی بمانیم. باید حاشیهای تعبیه کنیم و در امان باقی بمانیم. ازین در هم ریختگی، ازین تراژدی ملی، ازین دقایق منتهی به نیستی. مثل آرشی شدهام که روی نوک قله ایستاده و با فقدان تیر مواجه شده! مثل آرشی با تیردان خالی شدهام که به جای شلیک تیر ناجی، خودش را از نوک قله رها میسازد. هرچند. قبلا هم به تو گفته بودم. هر بام و بلندی، سکویی محسوب میشود برای پرواز. به شرط اینکه تو، ماه باشی؛ و من، همیشه برای پریدن به سمت ماه جسورم. | 364 |
| 16 | من کجدار و مریز نمیروم جلو،
من خود “کجدار و مریز” ام دیگر. | 235 |
| 17 | دریغا از شبِ بسیارِ این گردونِ غمافزا
دریغ از یک سحر، یک تابشِ میمون و جانافزا
تورا بر جانِ اَخترها، فلک نوری به ما برپا
که ما درماندهایم از این شبِ محزون و بیفردا
پیِ آبی ز این صحرایِ بیپایان روان هستیم
ولی هر سو سرابی است و ما مفتون و بیدریا
چو عاشق در غمِ هجرانِ یارِ خویش میمانیم
ز روی دستِ ما مانده، دلی مجنون و بیمعنا
-خود سروده. | 94 |
| 18 |  No text... | 42 |
| 19 | KAIZEN برام نامه نوشته | 49 |
| 20 | قلم را بر میداری و تمام اشعار و نوشتهها به احترامت از تاریخ کنارهگیری میکنند؛ گویی تمام به یاد ماندگان از شجاعت دخترک جوانی که با نوشتههایش میجنگد، هراس دارند. تو با کلماتت ابرها را به هم گره زدی، خورشید را به آسمان شب سپردی، دریا را به سمت کویر راندی و پروانهها را به سمت شمع ترغیب کردی. تو تیزی تیغ را به سیاهی رساندی و نور را از سیاه چاله بیرون کشیدی. نظارهگر نبودی، بلکه بازی را به سبک جدیدی رهبری کردی. تو غم را زینت دادی و شادی را از هیاهوی خویش خجل کردی. تو تمام نبودنها را رو سیاه کردی و راه رسیدنها را سختگیر. از تو نمیشود بیش از این نوشت که کلمات جسارت توصیف بیشترت را نخواهند داشت. | 110 |
