اودِت و اودیلون.

از بالای پل به سبز تاریک کف رودخونه خیره شده بودم. آب، با آرامش بی‌رحم کش‌دارش، سبز‌ها رو مثل موهای باز یه غریق تو خودش می‌کشید و می‌رقصوند. هیچ کلمه‌ای از اون پایین نمی‌اومد، اما یه مکش سنگین تو قفسه‌ی سینه‌م حس می‌کردم. یه جاذبه‌ی غلیظ که انگار از ته اون آب کدر، با هزار تا انگشت نامرئی یقه‌ام رو می‌گرفت و می‌گفت «بپر... همه‌چیز اینجا آرومه. بپر.» این میل به انهدام، فرکانس صوتی نداره؛ یه رسوب خالصه که تو رگ‌هات می‌شینه و مجبورت می‌کنه به جاذبه‌ی سقوط احترام بذاری. ​عین همون حسی که تو اون خونه‌ی جنگلی لعنتی داشتم. یه کلبه‌ی نم‌کشیده که رطوبت از استخون چوب‌هاش بالا می‌رفت و دیوارهاش مدام کپک می‌زد. بوی گند نا و پوسیدگی. کارمون این شده بود که دائم با وایتکس بیفتیم به جون دیوارها تا اون لکه‌های سبز عفونی رو بسابیم. اما عفونت اصلی تو دیوار نبود، تو روان من بود. روزهایی که تنها می‌شدم، می‌رفتم کنار چاه آب عمیق تاریک که وسط حیاط بود. لبه‌ی آجریش می‌نشستم و ساعت‌ها به اون دایره‌ی سیاه خیره می‌شدم. دوباره همون حس. همون دعوتی که صدا نداشت، اما از تاریکی لوله‌ای‌شکل چاه بالا می‌اومد و می‌گفت «خودتو رها کن. یه قدم تا بی‌وزنی مطلق مونده.» ​بگذریم. از این فضای سیال و مالیخولیایی بیایم بیرون و برگردیم به قوانین دیوونه‌خونه‌ی مجازی. تو فضای تلگرام، اصل بر مینیمال‌نویسیه. منم یه چند صباحی درگیر شاهنامه‌نویسی و طومار کردن کلمات شده بودم متاخراً، اما سریعاً بساطش رو جمع‌وجور کردم. ولی این ماتریکس یه اصل نامرئی دیگه هم داره مالیخولیا. بدبختی‌نویسی. ترکیب فلاکت و شاعرانگی. این در واقع یکی از کلیدی‌ترین معیارهای موفقیت تو این خراب‌شده‌ست؛ دارید یادداشت برمی‌دارید دیگه؟ ​سال‌ها پیش، من چند تا کانال داشتم (که طبیعتاً الان پاکشون کردم و وجود خارجی ندارن). توشون از کثافت روزمره و بدبختی‌هام می‌نوشتم؛ از شکست عشقی گرفته تا هر فروپاشی دیگه‌ای. کافی بود یه خرده اسیدِ شاعرانگی قاطی این فلاکت‌ها کنم، چنان فورواردی می‌گرفت که مادر بگرید. جماعت، شیفته‌ی تماشای خون‌ریزی کلمات بودن. حتی اخیراً، تو یه سری چرخ‌زدن‌های رندوم، با یکی دو تا از اون متن‌های قدیمی خودم تو کانال‌های دیگه برخورد کردم؛ نوشته‌هایی که مثل ویروس یه زامبی، هنوز داشتن بعد از سال‌ها دست‌به‌دست و ری‌فوروارد می‌شدن، میخواستم پیام بدم بگم عزیزان من از متون خودم مووآن کردم، شما چرا مووآن نمی‌کنید؟ ​همون موقع‌ها یه دوستی بهم یه چیزی گفت «زیاد فکر نکن. اینجا همه احساس فلاکت می‌کنن. چه مهمون باشی، چه غریبه.» حالا دیگه نمی‌دونم تو این ماتم‌کده من مهمونم، غریبه‌م، صاحب‌عزام یا چی. ولی اون دوستمون یه چیز رو راست می‌گفت، اینجا همه احساس فلاکت می‌کنن.