نِگیلدا

آره؛ منم دیگه «نمی‌تونم به این بغضه بگم نشکن.»

خوردم زمین، هوا نرفتم، زمین‌گیر شدم.

آدمای عادی ۷۰ درصد بدنشون از آبه، آدمای غیر عادی از اشک.

اینجا زودشم، دیره.

و این جان‌ها و جوان‌های رفته و عزیز، جبران نمی‌شوند حتی به گریه‌های عمیق ... حتی به گریه‌های مدام ... 🖤

حال بد نیکو نگردد چونکه آدمی‌زاد غم است.

توی زندگیم همیشه منتظر بودم؛ منتظر فردا، اردو، مسافرت، منتظر اومدن فامیلای مورد علاقم به خونمون، منتظر پوشیدن قراری که توش لباس مورد علاقمو ببینم، منتظر زنگ آخر مدرسه، منتظر تعطیلات، منتظر تولدم، منتظر اینکه یه نفر یه خبر خوب برام بیاره، منتظر پیام کسی که دلم می‌خواست، منتظر جوونه زدن گل موردعلاقم، منتظر رشد کردن موهام، منتظر شادی، منتظر اولین بارون پاییز، منتظر تموم شدن روزای سخت، منتظر برگشتن آدمایی که رفته بودن، منتظر اینکه یه آرزو بالاخره برآورده بشه، منتظر یه روز خوب، منتظر شادی، منتظر تو. نمی‌دونستم چیزهای خوب رو همیشه باید انتظار بکشی. انقدر انتظار می‌کشی که پیر می‌شی، و این حجم از انتظار برای یه آدمک طفلکی واقعا چیز دردناکیه.

«آخر قصه‌ی من نزدیکه. این منم از همه‌جا وا مانده، از همه مردم دنیا رانده، رانده و خسته و تنها مانده. ای خدا، ای خدا، ای خداا.»

پوست انسان از چیه؟ انقدر پوست‌کلفت آخه مگه می‌شه؟ تو باید از اینهمه درد الان پودر می‌شدی بدبخت. از رو برو.

هنوز بند دلمی، نذار پاره بشه.

حالا بعضی‌ها هم این وسط به روحیه‌ی لطیف و گوگولی‌شون برمی‌خوره لفت می‌دن. ببخشید که نمی‌تونم براتون از امید بگم و انگیزه بدم وقتی وجود خارجی نداره.

«اما چه باید گفت از انسان نمایانی که ننگ نام انسانند درنده خویانی که هم دندان گرگانند آنان که عشق و مهربانی را در دست‌های کور کین کشتند آنان که انسان بودن خود را در پای دین کشتند.»

امیدوارم اگر خدایی هم آن بالا هست، به جز آمار برداری از ویسکی خوردن و گوشتِ خوک خوردنِ من، حواسش به چیزهای مهم تر دیگری نیز باشد.

گلوم درد می‌کنه، بغض خونی دارم.

من یکی که کل چیزهایی که داشتم رو دونه‌دونه دارم از دست می‌دم. باورهامو، ایمانم به هرچیزی که فکر کنی رو، معنای چیزهایی که یک روزی با چنگ و دندون ازشون محافظت می‌کردمو، تعصبم روی خیلی چیزایی که براشون جون می‌دادمو، دیگه نمی‌دونم چی درسته چی غلط، دیگه نمی‌دونم یه انسان رو وقتی دونه‌دونه باورها و ستون و پایه‌هاش رو ازش بگیری و بشکنی چی ازش می‌مونه. دیگه واقعا نمی‌دونم.

حرفام میان تا نوک انگشتام و جون میدن تا کلمه بشن. جون میدن تا جمع بشن یه جا و سطر بشن. جون میدن تا گفته بشن.

الان به معنای واقعی فقط دلم یه بغل امن میخواست که از افکارم و فشار روحی بهش پناه ببرم.

درستکار بودن را خوب می دانند اما اگر هدف اصلی شما کسب و حفظ قدرت است. این ریزه کاری ها را رها کنید.