نِگیلدا

دلم تنگ است، تاریک است، کوچک است، محقر و خاکستری‌ست، آنقدر تاریک و سرد و بارانی، که جایی برای تو هم نمانده باشد، فقط تنگ است؛ به تنگ آمده؛ همین.

قدردان بودن واقعا میتونه شخصیت یک آدم رو ۱۰۰ پله بالاتر ببره، قدردانِ خوبی‌های آدم‌ها باشید.

تنها جایی که‌ بهم حس زندون و خفگی میده بیمارستانه.

به دوام آوردنم فکر می‌کنم و گریه‌ام می‌گیرد.

نامِ تو در گلویم خفه شده است، مدتی‌ست میخواهم نامت را بگویم، از سینه‌ام «آه» می‌آید برون.

همیشه درست موندن، وقتی بقیه بی‌رحمن، می‌تونه شکل دیگه‌ای از باختن باشه.

دلتنگی من مثل ادمیه که دست و پا و دهن نداره، دوتا چشم داره برای دیدن و دوتا گوش برای شنیدن، که بشنوه و ببینه، اما کاری از دستش برنیاد.

بهم بگو «نگاه»، چون حرفای نگفته و بغض‌های فروریخته‌م رو فقط نگاه می‌کنم.

چشم‌هایش، تاسیانِ آفرینشند؛ ف.م آهو

برای زنده بودن، دلیلِ آخرینم باش! منم من، بذرِ فریاد خاکِ خوبِ سرزمینم باش.

تو «ای‌کاش» منی.

قربون چشمای مهربون و محزونت بشم.

«می‌روی و گریه می‌آید مرا.»

احساس می‌کنم قلبم اوراقی شده.

آدمی‌زاد نمیدونه چقدر عمر می‌کنه، اما باز هم برای عمری که مقدارش رو هم نمی‌دونه برنامه می‌چینه.

اخلاق و مودم خیلی وابسته به اینه که گرسنه هستم یا نه، زمانی که گرسنمه باید دور خودم یه خط قرمز بکشم تا با هیچکس صحبت نکنم چون هرچی بینمون بوده رو خراب می‌کنم.