نِگیلدا

هیچ فصلی حال دلم رو تغییر نمیده، این خزون دلم رو هیچ بهار و تابستونی سبز نمیکنه، این خورشید خاموش رو هیچ تغییر فصلی روشن و گرم نمی‌کنه. خوبه که پاییز داره میاد، حداقل حال دلم با طبیعت یکی میشه.

درک آدم‌ها رفته‌رفته داره سخت‌تر میشه.

درون‌گرا؟ برون‌گرا؟ من رو توی هیچ قالبی نذار، جایی که دوستم داشته باشن، میدرخشم، جایی که قضاوتم کنن، ساکت میشم و جایی که انرژیم رو بگیرن، محو میشم.

هنوز دارم سعی می‌کنم آدمی نشم که از بس دوام آورده، آخرش فقط بلد باشه همه‌چیز رو ول کنه.

خیلی خطرناکه خودتو بزنی به احمق بودن عزیزم.

تنها چیزی که این روزها از خودم می‌خوام اینه که دووم بیارم، چون می‌دونم دارم از چه مسیری عبور می‌کنم، می‌دونم دارم چه چیزهایی رو از سر می‌گذرونم.

نجات دهنده برای من فعلا پاییز، موزیک، باشگاه و دیدن دوباره‌ی هری‌پاتره.

تو خیلی دوری بمرانی رو پلی می‌کنم و به بخارقهوه‌م نگاه میکنم. راست می‌گه: خیلی دوری دورِ دورِ دورِ دور

خیلی وقته دیگه نمی‌خوام خوش بگذره، همین‌که بی‌حاشیه و بی‌ترومای جدید بگذره کفایت می‌کنه.

به بودنت بگو کمی از نبودنت یاد بگیرد و بیشتر کش بیاید.

از یک جایی به بعد ترجیح میدم تو ذهن همه مقصر باشم تا اینکه قانعشون کنم.

اون مشکلی که هرکاری میکنی درست نمیشه رو رها کن ، اون دیگه مشکل نیست ، واقعیتی هست که باید بپذیری.

خدا هنر، حیوانات و آسمان آبی را آفرید، چون می‌دانست انسان‌ها چقدر برای همدیگر ناامید کننده هستند.

دلم تنگ است، تاریک است، کوچک است، محقر و خاکستری‌ست، آنقدر تاریک و سرد و بارانی، که جایی برای تو هم نمانده باشد، فقط تنگ است؛ به تنگ آمده؛ همین.

قدردان بودن واقعا میتونه شخصیت یک آدم رو ۱۰۰ پله بالاتر ببره، قدردانِ خوبی‌های آدم‌ها باشید.