نِگیلدا

چشم‌های پر ذوق تو برای این‌همه غم حیف است عزیزکم.

آدمی‌زاد گریزی ندارد؛ برای همین دوام می‌آورد.

میان کتاب‌هایش آن‌قدر گم بود که نبود هیچکس را احساس نمی‌کرد.

«ای کاش عاشقت می‌شدم در روزگار حکم‌فرمایی شمع و هیزم، روزگار بادبزن‌های اسپانیایی، و نامه‌های نوشته با پَر، و پیرهن‌های تافته‌ی الوان. نه در روزگار موسیقی دیسکو و ماشین‌های فراری و شلوارهای جین چل‌تکه.»

دکتر خوبی شدم بابا؛ هی پاره‌های جگرم رو تیمار می‌کنم.

«به کجا روم ز دردت؟ چه دوا کنم؟ چه چاره؟ که هزارباره خون شد جگر هزارپاره.»

«چقدر چشم‌هایم را بالا بگیرم و اشک‌ها را برگردانم؟»

چه صبرهای جان‌کاهی ستّار، چه صبرهایی.

انقدر از دست این مملکت کوفتی خسته‌م که فقط دنبال یه راه درروئم که بذارم برم.

می‌خواستم برایت از دستاوردهایم بگویم و تنها دستاورد بزرگ من، «زنده بودن» بود.

خیلی غمگینم؛ باید بخاطرش تو رو بغل کنم.