آنها نوشتن، ما خواندیم

آدم تنها دوزار نمیارزه.

آدم دلتنگ دوزار نمیارزه.

ادوبی داره روزبه‌روز بیشتر دلبری می‌کنه.

"روبان‌های سیاه‌تان مستدام" رضا عقیلی

بچه‌ها هشت هزار نفریم. آیا یکی نیست که کارهای فضای سبز انجام بده و سابقه کار داشته باشه و بتونه عصای دست من باشه؟

گاهی باید زوری بعضی کارها رو انجام داد و این خیلی سخته، چون وقتی بزرگ می‌شی دیگه کسی نیست بهت زور بگه؛ باید یاد بگیری خودت به خودت زور بگی.

نوستالژی inside out رو دیدین؟ همون پیرزنی که بهش می‌گن برو توی خونه‌ت و نیا بیرون؟ اون بعد از ۲۵ سالگی میاد بیرون. میاد میشینه پشت فرمون. میاد دنیاتون رو می‌گیره. زندگیتون رو می‌گیره. شادی و غم و ترس و خشمتون رو می‌گیره. ۱۸ ساله بودم رفتم دانشگاه ثبت‌نام کنم، برگشتم خونه و ۳۰ سالم بود.

با آدما یک به یک راحت‌ترم.

احساسات بشر رو آزار می‌دن. کاش فقط منطقیات داشتیم.

امم، یه چیزی بگم؟ اسمش ناشناسه. نه مشاور حل اختلاف، روان‌پزشک، دامپزشک... می‌دونی؟

حقیقتا فهم بعضی از رفتارهای آدم‌ها از درک من خارج است. توقع زیادی از من نداشته باشید.

می‌دونم که جواب دانشگاه‌ها اومده، اگر مایلید هم‌دانشگاهی بشناسید و سوال درسی کنید و کتاب‌های درسی خرید و فروش کنید، این گروه درس بخون رو برای همین زده بودیم. فقط اینکه ورود تنها با عکس و اسم مشخص امکان پذیره.

«از شبی که تلفن لازم نبود، چون تو کنارم بودی.»

آدم‌هایی را که باعث می‌شوند معنای چیزی را گوگل کنم، سخت‌تر فراموش می‌کنم.

دقیقا همون کاری که فکر می‌کنی از پسش برنمیای، می‌شه تخصصت. بمون و جرئت خرج بده.

یه ps5 بخر و بذار جلوم، بگو برا تو کردم.

به کسی چیزی نگو تا اونی که قراره همه حرفاتو بشنوه، خودش بیاد.

باور کنید همه‌چیز با یه ویسکی ده ساله بهتر میشه. همه‌چی کهنه‌ش خوبه. تازگیا با پدیده‌ها و اتفاقات نو مشکل دارم. کهنه ها خوبند. خط و خش‌ دارها، غبار گرفته‌ها، درختان قدیمی، حتی جنگل‌های قدیمی و مادر. احساس می‌کنم اونقدری که شایسته بوده زمان روشون تاثیر گذاشته و چیز دم‌دستی‌ای نیستند. و حالا حالاها قرار نیست با تغییری؛ متغیر بشند.

کاش درخت بودم و کم کم میرفتم تو خواب زمستونی.

باید یک کمپین آغاز کنم تحت عنوان: «خودت رو سانسور نکن آدم ساده.» و توش بدون دست‌کاری خودمون باشیم. بتونیم نه بگیم، بتونیم از کلماتی که راحتیم استفاده کنیم، بتونیم ساده همه‌چیز رو بیان کنیم. آدمیزادِ خودسانسور، خیلی غمگینه.