چادر کردیم، رفتیم تماشا.

چیزی که وحشتناکه اینه که دیگه «حداقل ازینجا به بعد» غیرممکنه که ما بتونیم شبکه‌های اجتماعی رو از زیست روزمره‌امون حذف کنیم.

شَرَرْ به آتش و شبنمْ به بوستان برگشت حُضورْ خاطرِ عاشق هنوزْ در سفرست/ -صائب

ولی خب شما خودت رو از چشم ما ننداز.

اون‌جاییم که صائب میگه: صد جفا می‌بینم و بر خود گوارا می‌کنم برنمی‌آیم، چه سازم با وفای خویشن

شد شد، نشد میرم یه روسریِ زرد و نارنجیِ قد نود گره می‌زنم، چادر ایرانی طرحدار سرم می‌کنم، میرم از کافه رفتنم تولید محتوا می‌کنم.

با علم به اینکه دهنم سرویس میشه ولی دلم میخواد بازم دانشجو بشم.

دقت کردید همیشه اون آدمی که از یه چیزی یا یه رفتاری می‌ناله، متولی درجه یک انجام همون کاره‌ست؟

بحر قتیل عروسی را عزا کردند و ما با خون حنا بستیم و کِل زد صوت موشک‌ها و رقصیدند ترکش‌ها و آتش جای شاباش از زمین و آسمان بارید و افتادند کودک‌ها و خندیدند قاتل‌ها و خون پاشید و خون پاشید و خون جوشید و خون فریاد سرخی شد که در قاموس ما هر کشته‌ای را انتقامی هست و تیغ بی‌نیامی هست و فرمان قیامی هست و جان می‌گیرد این فریاد بی‌پروا که مرگت باد آمریکا! -محمدمهدی سیار

روزی ۸ لیوان آب بخورید، نیم ساعت پیاده‌روی کنید و برای آدم‌هایی که قدرتون رو نمی‌دونن دلسوزی نکنید.

توی خونه صدای مارش پیچیده و من پوستم شفاف می‌شه.💆🏻‍♀️

کشته‌‌ی غمزه‌‌ی خود را به زیارت دریاب‌ زانکه بیچاره، همان دل‌‌نگران است که بود. -حافظ

یقینی بگم، هرکسی که شهدای دیشب مشهد رو جزو شمار شهدا حساب نکرد، باید اساسی تو دهنی بخوره. که این لگدمالی خون شهدای تجمعات، عادی‌سازیِ ریختن خونِ هرکسیه که در هر جایگاهی جونش رو پای ایرانی‌موندن از دست داده. امروز شهدای مشهد کشته‌شده‌های یک تصادفِ تصادفی هستند فردا شهدای جنوب ایران تصادفی سر راه موشک آمریکایی عروسی گرفتند و دارند زندگی می‌کنند!

برای حراست از اهتزاز بلندترین علم مبارزه که امروز پرچم جمهوری اسلامی ایرانه، تو ای زن، به شمار شهدا پیوستی! سلام ما را به آنان که پای استقلال و آزادی خونشان را ریختند برسان و گواه ایستادگی ایران باش.

اگر مردم توی این ۲۰۰ شب در عیان‌ترین روش اعلام مبارزه و استقامت، خیابون‌هارو دست نمی‌گرفتن بی‌تعارف ما توی جنگی که از رهبری جامعه تا صدر تا ذیل حاکمیت مورد ضربه قرار گرفت، جوری زمین میخوردیم که تا صدسال (یا حتی همیشه!) توان دوباره ایستادن و «ایران»بودن رو نداشتیم.

پروژه‌ی زدنِ تجمعات خیابونی از هر سمتی که شروع می‌شه و توسط هر گروهی که جریان پیدا می‌کنه یه خروجی بیشتر نداره؛ حذف مردم از فرآیند جنگ و مقاومت.

ماله‌ی پر از خونتو بردار و عروسی خونین رو هم ماله‌بکش وطن‌فروش پسماند‌زاده.

یه بارم یه استادی داشتیم از دهنش پرید خیلی رندوم اسممو گفت «کبری» الان که دارم نگاه می‌کنم، می‌بینم چقدر برازنده گفت این مرد. من همیشه در موقعیتِ تصمیم کبری‌ام.

منم همینطور نی‌نی.