- واحه -

[ حسن طهرانی مقدم وقتی که موشکی رو با رفقاش شروع کرد اوایل دهه ۶۰ بود؛ حوالی ۴۳ سال طول کشید تا رویای حاج حسن بر خاک اسرائیل فرود بیاد؛ زمانی که با محاسبات دنیایی حتی خودش هم نبود تا ببینه؛ گیر ما و کم‌صبری‌هامون همینجاست؛ ما دوست داریم تا نتیجه کارها و تلاش‌ها رو در کمترین زمان ممکن ببینیم؛ ما حوصله زندگی کردن با آرمانی که داریم رو نداریم که این‌قدر زود با کوچک‌ترین فراز و نشیبی ناامید میشیم؛ کی باید باور کنیم که خدا مسیری طولانی پیش پای ما گذاشته؟ نمی‌دونم! ]

- جنگیدن نیازمند پیمانی ابدی با صبر است و این یعنی انتخاب مسیری که می‌دانیم دیگر شبیه به گذشته نمی‌شود و این فراز و نشیب‌ها همه برای آزمودن ما پدید می‌آیند؛ مهم صیانت از ایمان در پرتگاه‌های یاس و غرور است.

[ این‌که متن‌های این‌جا از یک یا دو پاراگراف فراتر نمیره خوب نیست. ]

چه حرف‌های ترسناکی اول صبح میزنم.

[ ترسناک است که انسان روحیه غلبه خویش را پشت واژه خدمت پنهان کند و در راه ارضای نفسش از هر خط قرمزی بگذرد؛ توجیه‌کردن وسایل برای رسیدن به هدف مقدس هم قابل دفاع نیست چه برسد به اینکه آن هدف نفسانی باشد. ]

[ درِ گوشی می‌گویم؛ اینکه می‌گویی من با فلان آدم و فلان جریان و فلان گروه بسته‌ام و با آن‌ها بالا می‌روم و این مسیر آینده‌دار است گونه خفیف که نه گونه شدید شرک است؛ حالا تو هرچقدر که می‌خواهی به آن پسوند و پیشوند خدایی اضافه کن اما از حقیقت ماجرا چیزی کم نمی‌شود. ]

چه شد؟

- مومن مأنوس با صبر است و صبر یعنی زندگی‌کردن در مسیر؛ آن‌ها که به دنبال میان‌بر برای رسیدن به مقصد می‌گردند ایمانی به سازنده بودن مسیر ندارند.

- اصالت با فرایند است نه با نتیجه؛ که کسب نتیجه مطلوب به هر قیمتی از انسان موجودی ویران‌گر می‌سازد.

[ در واقع ما مست مقصد شده‌ایم که مسیر را نادیده می‌گیریم ]

- خدا فرعون را یک‌بار دیگر غرق خواهد کرد.

- نه اینکه تو را فراموش کرده باشم و گاه به یاد آورم؛ نه! من هنوز نبودنت را باور نکرده‌ام؛ من هنوز خیال می‌کنم که خامنه‌ای دات‌آی‌آر از تو حرف‌های جدید می‌گذارد و من در میان شلوغی زندگی فرصت نکرده‌ام تا آخرین سخنرانی تو را گوش دهم؛ من هنوز منتظرم؛ این انتظار نمی‌گذارد که باور کنم نیستی؛ کاش من نبودم و تو بودی؛ همین.

- ما را آن‌قدر در چهارچوب‌های معین و تکراری تعریف کرده‌اند که تا چند روز از این کلیشه‌ها رها می‌شویم نوایی از درون‌مان خواستار بازگشت به آن روند قبلی را دارد؛ سکون و قرار و تکرار؛ همه چیزی که می‌تواند ما را تبدیل به ربات‌هایی یکسان کند حالا به واسطه عادت برایمان تبدیل به مطلوب شده و شکستن این عادت سخت‌ترین کار در دنیای امروز است.

- از آخرین به‌روزرسانی ۶ ماه می‌گذرد.

- خرد شود آن دهانی که در دفاع از آدم‌کش‌ها باز می‌شود.

فکر کن فلسفه خلقت عالم تنها راز خندیدن یک کودک چوپان باشد

[ اگر معلم هستید با بچه‌ها زیاد درباره معنای زندگی صحبت کنید؛ نسلی که وقت زیادی رو در یوتیوب و اینستاگرام می‌گذرونه مدام در برابر انسان‌های کوتوله‌ای قرار می‌گیره که قرائتی حیوان‌گونه از زندگی دارند و این رو با انواع و اقسام برنامه‌ها و سبک‌ها و محتواهای زرد نمایش میدن؛ حیف نوجوان پاکی که ذهنش از این محتواهای سخیف پر بشه؛ خلاصه که خیلی درباره این روزهای فضای مجازی حرف هست؛ خدا از سر کم‌کاری‌های ما بگذره. ]

- http://t.me/BChatPlusBot?start=sc-YJwX9vJCCrNB

[ دنبال اون چیزی که منتظرش بودی نگرد؛ خودتو مثل یه شاگرد مخاطب پیام بدون! ]

- آرمان‌ها مادامی که با زندگی پیوند خورده باشند زنده می‌مانند و این یعنی آرمان‌خواه‌ترین انسان‌ها زیباترین زندگی‌ها را دارند؛ دعوای امروز بر سر زندگی است؛ دوگانه‌سازهای باطل که از خود چیزی ندارند آرمان‌ها را در تقابل با زندگی نشان می‌دهند تا از نابودی خویش جلوگیری کنند؛ اما هیهات! زندگی و آرمان‌خواهی در زمانه ما بیش از هر زمان دیگری در تاریخ بهم پیوند خورده است و هر چشمی که جویای حقیقت باشد این واقعیت را درک می‌کند؛ آرمان‌خواه باشیم و زندگی کنیم که این زندگی‌کردن مبارزه است؛ همین.