از آنِ ما!

گاهی _در آنِ واحد_ من دایناسور، ماهی، پرنده، یا موجودی تک‌سلولی هستم که در سوپ بنیادین شناورم، یا جنینی از یک پستاندار، گاهی درون غارم، گاهی درونِ رحم، که در اصل یکی هستند _مکان‌های محافظت‌ شده (در برابر زمان). - فیزیک اندوه؛ گئورگی گاسپادینف 🌌

اینستاگرام: زوج‌های سالم موقع اختلاف، آروم و با آرامش باهم صحبت می‌کنن. واقعیت: گاهی زوج‌های سالم هم سر هم داد می‌زنن. گاهی یکی از طرفین توی خودش فرو می‌ره و نمی‌تونه حرف بزنه. گاهی ساعت‌ها یا حتی چند روز طول می‌کشه تا بتونن دوباره رابطه‌شون رو ترمیم کنن. چیزی که اهمیت داره، الگوی کلی رابطه‌ست، نه اینکه هر اختلافی به شکلی ایده‌آل و مطابق اصول ارتباط سالم پیش بره. : (Todd Baratz)

هرکسی از قبل‌تر اینجا باشه می‌دونه من یک‌ بازه‌هایی کتاب کودک می‌خونم. دیشب این رو خوندم و خیلییی بامزه بود و دوستشش داشتم. «Whatif Monster» + خودتون بخونید و خوندنش برای کوچولوهاتون هم می‌تونه تجربه‌ی خیلیی قشنگی باشه. مخصوصا برای شناختن بیشتر اضطراب و افکار مرتبط باهاش.

مسئولیت اطلاع‌رسانی درست درباره‌ی این روند، بیش از هر کسی به عهده‌ی کسیه که دانش و اطلاعات بیشتری در این زمینه داره. درسته که مراجع هم باید در فرایند درمان مشارکت داشته باشه، سؤال بپرسه، بازخورد بده و مسئولیت بخش خودش رو بپذیره؛ اما این به این معنی نیست که مسئولیت آگاهی‌بخشی درباره‌ی درمان رو هم به همون اندازه به دوش بکشه. مراجع لزوما دانش تخصصی لازم برای تشخیص اطلاعات درست از غلط رو نداره و اتفاقا ممکنه با همین محتواها، به درمانگرش بی‌اعتماد بشه، از فرایند درمان برداشت اشتباهی پیدا کنه یا حتی از ادامه‌ی درمان منصرف بشه.

جدی یه جوری اطلاعات اشتباه درمورد روان می‌بینم که خیلی خیلی حالم بد می‌شه و ناراحت می‌شم. این رو هم نمی‌گم که به این نتیجه برسید کانال من وحی منزله و هرچی می‌گم درسته. من آدم‌های بااخلاقی رو که توی حوزه‌ی روان‌شناسی کار می‌کنن اینجا زیاد دیدم و خیلی‌هاشون دوست‌هام هستن. ولی بارها هم، محتوایی دیدم که فکر می‌کنم می‌تونه برای مراجع‌هایی که آگاهی چندانی از اتاق درمان و روندش ندارن، به‌شدت مخرب باشه. کاش اگر توی این رشته کار می‌کنیم، یکم بیشتر برای به‌روز کردن اطلاعاتمون وقت بذاریم و قبل از انتشار محتوایی درباره‌ی «روان و اتاق درمان»، یکم بیشتر فکر کنیم.

چقدررر زیباسست! ✨ + شاید لازم نباشه از هر تجربه‌ای چیزی به دست بیاری. شاید همین که تجربه‌ش کردی، خودش بخشی از زندگی بوده.

بزرگسالی گاهی این شکلیه که یک مشکل جدید و بزرگ‌تر از راه می‌رسه تا تو رو از مشکل قبلی که درگیرش بودی، نجات بده.🚶🏻‍♀️

این کتاب رو دیروز شروع کردم و دیروز هم تموم کردم. همزمان من رو به یاد کتاب مادام بوواری از فلوبر و ترز راکن از امیل زولا انداخت. البته فضای این دوتا به مراتب غمگین‌تر بود. ولی اون رهایی رو توی شخصیت هر سه زن هر سه داستان حس ‌کردم. خلاصه که خیلی دوستش داشتم و شخصیت زن داستان به شدت برام جذاب بود. #bfl

دوست همیشه حمایت‌گر من، خیلی من رو تشویق می‌کنه درمورد بخش‌های بیشتری از زندگیم بنویسم و صحبت کنم و معتقده شاید این بخش‌های کوچک از زندگی من جذاب باشه. می‌خوام کم کم به توصیه‌ش عمل کنم و هرجا شد، بیشتر ازشون بنویسم. 🫐🤍

اما آغاز کردن هرچیزی، مخصوصاً پانهادن به دنیایی تازه، به‌ناچار مبهم و پیچیده و پرآشوب و بی‌اندازه پر تشویش است. - بیداری؛ کیت شوپن 💫

لازم نیست صبر کنی تا تموم بشی و بعد به خودت اجازه‌ی استراحت بدی. می‌تونی قبل از فرسودگی، قبل از خستگیِ مفرط، حتی وقتی هنوز یه ذره انرژی داری، استراحت کنی. استراحت چیزی نیست که فقط وقتی دیگه هیچ توانی برات نمونده، حق داشته باشی ازش استفاده کنی. ✨

این سایت متعلق به ناسا هست و هر روز تصویر نجومی روز رو منتشر می‌کنه. واقعا شگفت‌انگیز و زیباست و درمورد هر عکس هم توضیحات مخصوص به خودش رو می‌ذاره. اگه شما هم مثل من عاشق ستاره‌ها و فضا هستید، حتما به این سایت سر بزنید.🔭💫 : http://apod.nasa.gov

Carrie سریال ترسناک، روانشناختیه. به نظرم اگه به این ژانر علاقه داشته باشید یک‌روزه تمومش می‌کنید. من دوستش داشتم. سریال جدید کارگردانی که بهترین سریال ترسناک عمرم رو بهم هدیه کرده: The Haunting of Hill House * هر دو رو ببینید اگر این ژانر رو دوست دارید. کری ترسناک نیست. دومی رو هم همون ۲۰۱۸ دیدم. اگر درست یادم باشه «برای من» اونقدرها ترسناک نبود ولی پر از ترس‌های ناگهانیه.

من همیشه توی سریال‌هایی که یه شخصیت تبدیل به کرکتر بد می‌شه، به این دقت می‌کنم که آدم‌های اطرافش باهاش چطور رفتار کردن. مثلا کری رو دیدم و همه‌ش داشتم به این فکر می‌کردم که این دختر چطور وارد مدرسه شد؛ با یه تمایل به خوب بودن، به پذیرفته شدن، به اینکه مثل بقیه باشه. بعد چی شد؟ خودتون ببینید. 😁 واقعا چقدر رفتار آدم‌های اطرافمون، اینکه چطور باهامون رفتار می‌کنن و چه تجربه‌هایی رو برامون رقم می‌زنن، می‌تونه توی شکل‌گیری آدمی که در آینده می‌شیم نقش داشته باشه.

به نظرم‌ اون نگاهی که به مسائل داریم خیلی مهمه. اگر فکر کنیم همه‌چی باید در حیطه‌ی کنترل من باشه، همه‌چیز باید من رو راضی نگه‌داره، همه‌چیز باید از فیلتر من رد بشه، زندگی برامون خیلی سخت می‌شه. همه وجود ندارن که انتظارات ما رو براورده کنن، هرکسی داره مسیر زندگی خودش رو می‌ره و من هم اگر بتونم راه خودم رو پیدا می‌کنم. دوست داشتم امروز یکم به این دقت کنیم که نسبت به دنیا چه فیلتری داریم؟ نسبت به وقایع چه نگاهی داریم؟ با چه تحلیلی اتفاقات رو می‌بینیم و اصلا این نوع تحلیل چه‌قدر برای ما کارآمده؟

کلمه‌ی فلسفی این هفته: جونگ (Jeong)، در زبان کره‌ای جونگ یعنی دلبستگی‌ای که از وقت گذروندن با هم شکل می‌گیره. همون حسی که باعث می‌شه دلت برای همکاری تنگ بشه که هیچ‌وقت واقعا ازش خوشت نمی‌اومد. غم عجیبی که با مرگ یکی از ستاره‌های دوران کودکی‌ت حس می‌کنی. یا اندوهی که موقع ترک کردن خونه‌ای سراغت میاد که همیشه برات دردسر درست می‌کرده. جونگ با عشق یا دوستی فرق داره. جونگ همون رشته‌های نامرئی‌ایه که زمان بین ما می‌تنه.🤍

یاد این جمله از کتاب ماه سیاهی کوچولو از صمد بهرنگی افتادم: «شما زیادی فکر می‌کنید. همه‌اش که نباید فکر کرد. راه که بیفتیم، ترسمان به کلّی می‌ریزد.»

اعتمادبه‌نفس، نتیجه‌ی خوش‌قول بودن به خودته. هر بار که به خودت می‌گی کاری رو انجام می‌دم و واقعا انجامش می‌دی، مغزت یه مدرک دیگه ثبت می‌کنه که می‌تونی به حرف خودت اعتماد کنی. اما هر بار هم که تصمیم می‌گیری زیر قولت بزنی، اون هم به‌عنوان یه مدرک ثبت می‌شه. به‌مرور، این شواهد روی هم جمع می‌شن و یه تصویر می‌سازن: اینکه به قولی که به خودت می‌دی اعتماد داری یا نه. تو تمام این مدت داشتی این تصویر رو از خودت می‌ساختی. از این به بعد، آگاهانه بسازش. 🌤️

تازه این توییت رو یه فرد خارجی نوشته، نه کسی که توی این اوضاع ناپایدار، توی ایران زندگی می‌کنه. ناپایدار از هرررر نظر. پس توی این شرایطی که انقدر همه‌چی سخته، از خودت انتظار نداشته باش که مثل ابرقهرمان‌های فیلم‌های مارول باشی. اگر هستی، عالیه. اگر برات شدنیه، عالیه. لازم نیست تلاش کنی که نباشی. ولی اگر نیستی، بدون که اکثریت همین شکلی‌ان. ما خیلی بیشتر از اون چیزی که فکر می‌کنیم، به محیط و شرایط وابسته‌ایم. اوضاع سخته و شرایط هم به شدت ناپایداره می‌شه. تو هم داری به خودت سخت می‌گیری. جدی می‌گم‌ها. همه‌چی بیرون از تو سخته. تو چرا انقدر به اون خودت سخت می‌گیری؟ چرا انقدر خودت رو سرزنش می‌کنی؟ شاید اون ارتباطه رو بشه نجات داد؛ ارتباط خودت با خودت. همه‌چی اون بیرون سخته. واقعا چرا تو هم انقدر با خودت نامهربونی؟

یه چیز عمیقا نگران‌کننده‌ای توی جامعه‌ای هست که مدام به آدم‌ها می‌گه تاب‌آورتر باشید، درحالی‌که شرایط زندگی روزمره رو روزبه‌روز سخت‌تر و تحملش رو دشوارتر می‌کنه.