از آنِ ما!
Open in Telegram
شاید که آینده از آنِ ما، مگه نه؟! 🌿 «ستاره دریایی؛ رواندرمانگر» - Psychotherapist | Process-Based Interventions ش.ع.ن: ۸۳۳۹۷ رزومه و تایم درمان: Setarehdaryayi.ir
Show more7 655
Subscribers
+524 hours
-57 days
No data30 days
Posts Archive
7 655
نتیجهی این نگاه این میشه که آدمی که در فقر و با فرصتهای محدود زندگی میکنه، مدام خودش رو با دیگران مقایسه کنه و از خودش بپرسه: چرا اون تونست؟ چرا برای اون اینطوری شد و من نتونستم؟
نتیجهی این نگاه، سرزنش بیشتر آدمیه که شاید اساسا شرایطش اجازهی انتخابها و فرصتهای بیشتری رو بهش نمیده. واقعا نمیدونم چرا در قرن بیستویکم، در فرهنگ ما همچنان فقر فضیلت محسوب میشه. چرا؟
خیلی خوبه که آدمها تلاشگر باشن، برای تغییر شرایطشون تلاش کنن و دنبال ساختن زندگی بهتری باشن. این کار ارزشمنده و البته خیلی خیلیییییی هم سخته.
اما واقعیت اینه که همیشه شرایط تغییر نمیکنه. گاهی آدم هر کاری از دستش برمیاد انجام میده و باز هم نمیتونه شرایطش رو تغییر بده.
و در این ناتوانی، هیچ فضیلتی وجود نداره. همونطور که هیچ شرمی هم نیست. گاهی تنها کاری که باقی میمونه، پذیرفتن واقعیتیه که خارج از کنترل ماست.
18 Nov, 12:07
7 655
در وهلهی اول، انتخابهای بزرگسالی خودمون رو بررسی کنیم. چرا باید تصمیمهای بزرگی بگیریم و بعد محرومیتهای ناشی از اون تصمیمها رو فضیلت بدونیم و حتی بهشون افتخار کنیم؟
بعد ما هم این روایت رو ببینیم و بگیم چه زندگی ارزشمند و تحسینبرانگیزی!
نه. ممکنه این سبک زندگی برای خود فرد معنا و رضایت داشته باشه، اما مسئله وقتی شروع میشه که در سطح اجتماعی، محرومیت رو به فضیلت تبدیل میکنیم.
چون در این صورت داریم به گسترش این نگاه کمک میکنیم که محرومیت کشیدن نشانهی مسئولیتپذیری، فداکاری یا حتی برتری اخلاقیه.
اینکه من تصمیمهای بزرگی در زندگی بگیرم، هزینههای اون تصمیمها رو بپردازم و بعد اسم دیگهای روی محرومیتهای حاصل ازش بذارم، لزوما اون محرومیتها رو ارزشمند نمیکنه.
18 Nov, 12:03
7 655
در فقر هیچ فضیلتی نیست، به جاش تا دلتون بخواد محرومیت، اضطراب، استرس، شرم، فشار روانی، انتخابهای کمتر، فرصتهای محدود و… هست.
اینکه کسی در شرایط فقر شرافتمندانه زندگی کنه، بخشنده باشه یا برای بقا تلاش کنه، نشوندهندهی ویژگیهای انسانی اونه، نه فضیلت خودِ فقر.
به نظرم یکی از خطرناکترین نگاهها اینه که فقر رو رمانتیک کنیم و از محرومیت، یک ویژگی اخلاقی بسازیم. آدم فقیر ممکنه فضیلتمند باشه، اما بهخاطر فقرش فضیلتمند نیست.
18 Nov, 12:00
7 655
یه ویدئو دیدم وایرال شده، گفتم نقطهنظر خودم رو حتما بیان کنم، چون نمیشه بیان نکنم. 🦥
18 Nov, 11:59
7 655
اصلا از دیروز حالم بده. این متن رو الان ننوشته بودم که! زمانیکه مریم یارمحمدی به قتل رسیده بود نوشتم. ولی هیچوقت نذاشتم. نمیدونم چرا.
واقعا اینجا کجاست ما افتادیم توش؟
17 Nov, 05:46
7 655
انگار هر خبر، دوباره به ما یادآوری میکنه که زن بودن، حتی در سادهترین شکل زندگی روزمره، میتونه با ترس و ناامنی همراه باشه.
زن بودن در چنین جامعهای واقعا فرساینده است.
نمیدونم راهحل این حجم از خشونت چیه. ولی میدونم قرار نیست با توصیه به مراقبت بیشتر از خودمون، مسئولیت امنیت زنان رو به خود زنان واگذار کنیم. ما به جامعهای نیاز داریم که زنها برای زنده موندن، مجبور نباشن مدام انتخابها، رفتارها و حتی شکل حضورشون در جهان رو بر اساس ترس از خشونت تنظیم کنن.
17 Nov, 05:34
7 655
توی جامعهای زندگی میکنیم که زنکشی بهراحتی اتفاق میافته و قاتلان همون زن، خودشون رو صاحب عزا میدونن. بستگان قاتل جلوی زندان و بیمارستان جمع میشن و خواستار آزادی قاتل میشن.
توی جامعهای زندگی میکنیم که بعد از قتلهای ناموسی، مردم به دنبال «چرایی» ماجرا هستن، دنبال جوابی که شاید قتل رو براشون توجیهپذیر کنه.
هر روز این اخبار، هر روز آشفتگی، هر روز وحشت.
17 Nov, 05:28
7 655
خیلی زشت و زننده نیست که وقتی قتلی اتفاق میافته، بهجای دیدن خودِ جنایت، دنبال علتتراشی باشیم؟
خیلی تلخ نیست که جایی که قرار بوده محل زندگی امن یک فرزند باشه، تبدیل بشه به محل کشته شدنش؟
بعد میگن خب، لزبین بوده.
بوده که بوده. به شما چه ربطی داره؟
واقعا این تفکر متحجر و آلوده و متعفن، حالم رو بد میکنه.
16 Nov, 11:47
7 655
در وجود همهی ما بخشی هست که خارج از زمان به زندگی خود ادامه میدهد. شاید تنها در مواقع خاصی است که از سن خود آگاه میشویم و بیشتر اوقات بدون سن هستیم.
- جاودانگی؛ میلان کوندرا 🌱
15 Nov, 17:33
7 655
هفتهی قبل چی دیدم و چی شنیدم؟
فیلم و سریال:
۱: Youth
من شیفتهی خانم هوگن هستم. هرچی ساخته و بازی کرده ببینید. انقدر که بانمک و جذابه. توی سریال جدیدش پسر کیلین مورفی هم بازی میکنه:)) (بله این اخبار برای من جذابه) کلا سریال ۸ قسمتی درمورد بزرگسالیه. خیلی بزرگسالی البته.🌝
۲: the invite
این رو دیدم بالاخره و حقیقتا دوستش نداشتم. یکم بیشتر از پنج بود نمرهش برام. میشه درمورد روابط و اتفاقاتش صحبت کرد، ولی برای «فیلم» اصلا جذابیت نداشت برام.
۳: The Odyssey
برای خودم جالب بود نشستم ۳ ساعت فیلم دیدم. برای سرگرمی خوب بود و تجربهی جالبی بود. ولی شخصیتپردازیش ضعیف بود. دلیل حضور زندایا رو هم نفهمیدم.🚶🏻♀️
15 Nov, 13:34
7 655
هفتهی قبلی چی خوندم؟
📚 کتاب
۱: در باب عشق و زیبایی از اوسامو دازای: کتاب بیشتر از اینکه درباره عشق به معنای معمولش باشه، درباره آدمهایییه که با ملال، تنهایی، عشق و رویاهاشون درگیرن. کلا توصیه میکنم از دازای بخونید و فضای ذهنیش رو بشناسید.
۲: بدرودها از خوآن کارلوس اونتی:
کتابی درباره اینه که ما چقدر از زندگی آدمهای دیگه رو واقعا میدونیم؟ چقدر از چیزهایی که دربارهشون فکر میکنیم، واقعیت داره و چقدرش ساختهوپرداخته ذهن خودمونه؟
۳: وای ویلیام از الیزابت استراوت: کلا به ترجمههای پژند سلیمانی اعتماد کردم و شیفتهی سلیقهش شدم. کتاب گرم، راحت و صمیمیه. انگار یه دوست آشنا داره روایت زندگیش رو برات میگه.
#bfl
15 Nov, 13:24
7 655
این موضوع برای من از منظر PBT هم جالبه. (رویکرد من در جلسات درمانی) البته ممکنه درمانگرها با رویکردهای متفاوت، از زاویههای دیگهای به این مسئله نگاه کنن.
در PBT، فرایندهای روانشناختی فرد رو جدا از بافت و زمینهای که در اون شکل میگیرن بررسی نمیکنیم. یعنی در کنار توجه به تجربهها، افکار و رفتارهای فرد، به رابطهی اون با محیط، شرایط زندگی و زمینههای اجتماعی هم توجه داریم.
15 Nov, 10:53
7 655
از جلسههای سوپرویژن با دکتر مکری:
یه مفهوم جالب توی کتاب آیزاک و اورا پرایلتنسکی هست به اسم Technophilia.
به یه معنا، به این موضوع اشاره میکنه که گاهی انقدر شیفتهی تکنولوژی و راهحلهای جدید میشیم که یادمون میره مسئلهی اصلی ممکنه اصلا چیز دیگهای باشه.
مثلا آدمی رو تصور کنید که بهخاطر شرایط کاری نامناسب، فشار اقتصادی یا ناامنی شغلی دچار اضطراب و فرسودگی شده. ما ممکنه بهش کلی اپلیکیشن مدیتیشن، تکنیک آرامسازی و ابزار خودیاری معرفی کنیم. این ابزارها میتونن مفید باشن و به فرد کمک کنن فشار روانی کمتری رو تجربه کنه. اما در کنار این مداخلات، لازمه به شرایطی هم توجه کنیم که این اضطراب و فرسودگی رو ایجاد یا تشدید کردن.
به نظرم این موضوع توی روانشناسی خیلی قابل تأمله. چون بعضی وقتها انقدر روی تغییر فرد، اصلاح افکار و افزایش مهارتهای مقابلهای تمرکز میکنیم که فراموش میکنیم آدمها توی خلأ زندگی نمیکنن.
شرایط اقتصادی، اجتماعی، روابط و محیطی که توش زندگی میکنیم هم روی سلامت روانمون تأثیر دارن.
قرار نیست برای هر مشکلی فقط دنبال این باشیم که فرد چطور خودش رو تغییر بده. گاهی لازمه به خود شرایط هم نگاه کنیم.
15 Nov, 10:50
7 655
یادآوری امروز:
گاهی چیزهایی که یه زمانی برامون مناسب بودن، دیگه با آدمی که امروز هستیم جور درنمیان.
آدمها، رابطهها، مکانها، عادتها و حتی تصویری که از خودمون داشتیم.
فکر میکنم بخشی از بزرگ شدن همینه، اینکه بپذیریم ممکنه دیگه مثل قبل به بعضی چیزها تعلق نداشته باشیم.
و این لزوما به این معنی نیست که اون آدمها یا چیزها بد بودن، یا انتخابهای اشتباهی داشتیم. شاید فقط ما تغییر کردیم و چیزی که یه روزی برامون مناسب بوده، دیگه با زندگی امروز ما جور درنمیاد. ✨
13 Nov, 17:14
7 655
https://t.me/azanemaa/9233
اینجا درموردش صحبت کرده بودم.
و همیشه هم ممنون آدمهای قشنگ و حرفهای این رشته هستم که برای این آگاهی رسوندن به مخاطبی که درمورد مسیر روانشناسی با جزییات نمیدونه، تلاش میکنه.💕
13 Nov, 04:07
13 Nov, ~18:40
7 655
Repost from Daily Digest
ماههاست شاهد این اتفاقاتم و منتظر بودم دوستانی که در این حوزه فعالیت میکنن، کمی بیشتر به مسئولیت حرفهای خودشون فکر کنن.
یکی از بنیادیترین اصول اخلاق حرفهای در روانشناسی، اصل عدم آسیبرسانی به مراجع است؛ اصلی که از الفبای ابتدایی این رشته یادمیگیرم و قراره قبل از هر منفعت مالی و شخصی، سرلوحه فعالیت حرفهای ما باشه.
چطور میشه بدون برخورداری از صلاحیت تخصصی متناسب، اقدام به طراحی و فروش دورههای روانشناسی برای عموم مردم کرد؟ مردمی که لزوماً دانش و ابزار کافی برای تشخیص اعتبار علمی محتوا و صلاحیت مدرس را ندارن.
مسئله فقط یک فعالیت اقتصادی نیست؛ مسئله مسئولیتیه که در قبال سلامت روان و اعتماد مردم داریم.
واقعاً این فعالیتها به چه قیمتی انجام میشن؟ به قیمت نادیده گرفتن اصول اخلاق حرفهای و به خطر انداختن اعتماد و سلامت روان مردمی که به نام علم به ما اعتماد میکنن؟
روانشناسی صرفاً ابزاری برای کسب درآمد نیست؛ با انسانها و آسیبپذیرترین بخشهای زندگی آنها سروکار دارد.
13 Nov, 04:04
7 655
Repost from -جستجوگرِ نور”
من برای تدوین دوره دیدم؛ برای اینکه بتونم مدرس بشم، لایسنسمو گرفتم و در غیر این صورت اگر میخواستم کاری انجام بدم، نمیدادم؛ چون وجدانم اجازه نمیداد! چون میدونم که برای اون هنرجو و فرد تازهوارد باید تا حدی امن و قابلدسترس و پیشبینی باشم. باید بتونم اعتماد اولیه رو در فرد مقابلم برانگیزم و اگر چیزی به جز این باشه، حتی با وجود بهترین متدها بازم من فرد امن و مناسبی نیستم.
تو روانشناسی سختگیری و حساسیتم خیلی بیشتر از حوزههای دیگهست. من یه چنل خیلی کوچولو داشتم که داخلش راجب قسمتای مختلف کتابهای روانشناسی صحبت میکردم و بخاطر اینکه تحصیلات تکمیلی ندارم، گذاشتمش کنار و خواستم که صبور باشم و نذارم شوق زیادم به این مسیر، برای دیگران حتی درصدی آسیبپذیری به بار بیاره. جایی اگر کسی ازم چیزی پرسید با نهایت شجاعت گفتم نمیدونم اما طبق فلان چیزی که خوندم و دیدگاهی که خودم دارم، دربارهاش اینطوری فکر میکنم و بارها تاکید میکردم که “من” الآن مناسب پاسخدهی و رفرنسدهی نیستم.
برام مهمه و هر جا ببینم که فردی بدون لایسنس و گواهینامه معتبری میخواد درباره رواشناسی تدریس یا دورهای رو ارائه بده، با دیدگاهی که دارم و حساسیتی که برای این رشته قائلم، جلوی اطلاعات ناکافی میایستم و نمیخوام ببینم که کسی صرفا چون دانشجو یا بخش کوچکی از این مسیره، دکانی باز کرده و سعی میکنه مشکلات پیچیدهی تودرتوی انسانی رو در قالب پکیج چند ساعته میفروشه و کاسب شده. نمیتونم این چیز ها رو بپذیرم. و قرار نیست کسی رو در این راه پروموت کنم. گرچه گواهی شما به عنوان مربی برای کاری که انجام میدید کافی نیست و تمام علم و دانش شما رو نمیرسونه، باور کنید که نیاز هست. نیاز هست که ما دربرابر علم صبور و افتاده باشیم. لازم هست که در کنار این رود پر جوش و خروش، دمی به گذر و یادگیری دیدگاههای مختلف بگذرونیم و بخوایم با جریان بیانتهاش همراه بشیم؛ تا اینکه بتونیم در موقع درست خودمون، جریانساز و تغییردهندهی به اندازهای باشیم.
13 Nov, 04:04
13 Nov, ~18:40
7 655
خیلی چیزهارو میخواستم ولی نشد، ولی همونایی که شد رو کیف میکنم از بودنشون. 🐢
10 Nov, 14:14
