⌊اِغـمٰـاء⌉

آدمیزاد، موجودِ عجیبی‌ست. می‌توانی وقتی در پیدا کردنِ شغلِ موردِ علاقه‌ات شکست خوردی، آرام بمانی. وقتی ماه‌هاست آن دندانِ لعنتیِ پر دردسرت درد می‌کند، باز هم آرام بمانی. همیشه تنها بیرون روی و بدانی هیچ دوستِ نزدیکی نداری، اما باز هم خم به ابرو نیاوری. اما ناگهان، در یک لحظه، به خاطرِ گم کردنِ یک شیءِ بی‌ارزش، از ته دل زار زار شروع به گریستن کنی و شکِ همه را تبدیل به یقین کنی که دیوانه شده‌ای. N.j

«من کسی‌ هستم که درونم تقریباً مرده، اما هنوز کمی امید به چیزی خارق‌العاده دارم، که همان‌طور که گفتم، این بدترین نوع انسان است، چون یعنی میدانم همه چیز مزخرف و بی‌معناست، ولی در خفا امیدوارم روزی برسد که شاید این‌طور نباشد» ...!

این و بپذیر که هیچکس قرار نیست برای تو بمونه و با اون بخش از وجودت که دنبال عشق میگشت تا ابد خداحافظی کن... N.j

بدتر از گریه کردن این است که ندانی داری بابتِ چه چیزی گریه می‌کنی. شاید هم جایی در اعماقِ وجودت بدانی چرا، اما نمی‌توانی انگشتت را روی آن بگذاری. فقط می‌دانی تکه‌ای از جانت درد می‌کند. همین. N.j

ابتدا گمان می‌کردم از زندگی بیزارم. اما گاهی فکر میکنم شاید من شیفته‌ی زندگی هستم. من عاجزانه در پیِ لحظاتی‌ام که در آن، زندگی جریان دارد؛ و عمیقاً غبطه می‌خورم وقتی موجودی را در حالِ تجربه‌ی چیزی ناب و واقعی می‌بینم. و این احساس، همان زمزمه‌ی بی‌صدایی‌ست که می‌گوید: «ای کاش من هم می‌توانستم» N.j

:)💔

یه اتفاق بی‌صدایی هم افتاده که از تورم بدتره. آدم‌ها دارن آینده رو از برنامه‌هاشون پاک می‌کنن. نه سفر رو برای سال بعد می‌چینن. نه بچه رو برای چند سال بعد. نه حتی خرید یه مبل رو. تورم فقط قیمت‌ها رو بالا نبرد؛ تقویم زندگی رو کوتاه کرد.

همین.

هرچیزی که مورد توجه قرار نگیرد، می‌میرد. احساسات، روابط، حتی گل‌ها.

بچه ها شما بی عرضه نیستید ، شما دارید گران ترین تورم بعد جنگ جهانی دوم رو تجربه میکنید.

طلا بايد براى استفاده و زيبايى و لذت میبود، ماشين بايد براى سوار شدن میبود، خونه بايد سرپناه میبود، زمين بايد براى خونه ساختن میبود... هيچ كدوم نبايد سرمايه وكاسبی میشدن! هيچ كدوم نبايد مايه‌ی اين حجم از اضطراب و استرس و بخريم يا بفروشيم میشدن.

دوست دارم اول بشناسنم،‌ بعد درکم کنن، بعد دوسم داشته باشن وقتی یه راست میرن سراغ دوست داشتن حس بدی میگیرم حس میکنم یه جای کار میلنگه.

«یادم افتاد چه جاهایی در دنیا است و من در چه منجلابی دست‌و‌پا می‌زنم!»

واسه من دوس داشتن توجه به جزئیاتیه که هیچکس متوجهشون نشده!

مردمِ این روزها، ارتباط را می‌خواهند، اما مسئولیتش را نه. صرفاً می‌خواهند نیازشان را رفع کنند، تنهایی‌شان را کمرنگ کنند، و بارِ هیچ‌چیز را بر دوش نگیرند. مثلِ صندلی‌ای با یک پایهٔ شکسته می‌مانند: از دور که نگاه می‌کنی، تعارفی‌ست برای نشستن؛ اما وقتی می‌نشینی، پخشِ زمین می‌شوی. انسانِ امروز، انسانِ ضعیفی‌ست انسانی که هنوز از خودش گریزان است، چگونه می‌تواند پناهِ امنی برای دیگری باشد؟ N.j